Janne Schra: ‘Het is heel fijn om met iemand te zijn die op je lijkt’

janne schra

Na jaren van ups & downs heeft zangeres Janne Schra (33) het licht gezien: ze zegt ‘Goedemorgen’ als ze de bus in stapt, baalt niet meer als het waait en sluit duistere gedachten buiten. VIVA interviewde haar.

Om te beginnen: ik hoorde dat je aan tafel bij een vriendinnetje pas met mes en vork hebt leren eten. Op je dertiende. In wat voor gezin ben jij in godsnaam opgegroeid?
(Lacht): “Het maakte niet uit hoe het eten in je mond kwam. Met een lepel, zo (maakt scheppende beweging richting haar mond) ging het ook. Pas toen ik bij een vriendinnetje ging eten, zag ik dat het anders kon. Dat waren heel keurige mensen, haar moeder zag me bezig en zei (Janne zet bekakte stem op): ‘Dat méén je niet.’ Als ik er nu op terugkijk, waren de gezinnen om ons heen een stuk strenger. Ik moest wel op tijd naar bed, maar niet precies om zeven uur. Mijn tanden hoefde ik ’s ochtends ook niet per se te poetsen – achteraf niet zo handig. Ik herinner me een plaatje van graffitikunstenaar Banksy, met daarbij een quote van hem: ‘Veel ouders hebben alles over voor hun kind, behalve dat ze zichzelf mogen zijn’. Nou, dat was bij ons wel anders. Mijn moeder was heel streng opgevoed en dat wilde ze mij, m’n jongere zus en broertje niet aandoen. Ik kon niet rebels zijn, er was niets om me tegen af te zetten.”

Je moeder is kunstenaar, je vader heeft een zeilschool. Bekommerden ze zich ook niet over je schoolprestaties?
“Jawel, hoor. Maar ik werd, juist omdat er zo weinig regels waren, heel streng voor mezelf. Ik was heel dromerig, had mavo-advies omdat ik het liefst zat te tekenen. Wat ik nu trouwens nog steeds het liefst doe, naast muziek maken. Ik zat op een montessorischool, ook niet bepaald streng. Maar ineens legde ik mezelf op dat ik hard moest gaan werken: negens en tienen halen, zodat ik naar het vwo kon. Waar andere ouders hun kinderen lieten beloven dat ze niet zouden roken in ruil voor de kosten van een rijbewijs, zei mijn vader: ‘Roken is ongezond en je krijgt er kanker van. Maar je moet het zelf weten.’ Blijkbaar kon ik goed omgaan met die verantwoordelijkheid.”

Je ouders zijn onlangs gescheiden. Pijnlijk?
“Nee, ik had dat al eerder voorgesteld. Maar ze hebben gewacht tot alle kinderen het huis uit waren. Mijn ouders zijn heel verschillend. Wat mijn moeder leuk vindt om te doen, vindt mijn vader niet leuk, en andersom. Waarom zou je voor de eeuwigheid bij elkaar blijven? Het kan wel, ik zie het om me heen. Maar het lijkt me goed als je om de zo veel jaar even checkt of je nog steeds op dezelfde pagina zit. Doe ik ook. Werkt prima. En daarbij: is een huwelijk alleen succesvol als je het tot het einde met elkaar uitzingt? Mijn ouders hebben hun best gedaan voor ons en voor elkaar, nu zijn er nieuwe dingen op hun pad gekomen.”

Je bent nu vier jaar samen met Torre (Florim, zanger van de band De Staat én producer van Jannes laatste plaat, red.). Hoe kennen jullie elkaar?
“Hij bleek me jaren geleden een berichtje te hebben gestuurd via MySpace, ken je dat muziekplatform nog? Ik had daar liedjes op gezet die ik los van Room Eleven had gemaakt. Hij schreef dat hij die beter vond dan de nummers die ik met mijn band maakte. We zaten op dezelfde opleiding, de Hogeschool voor de kunsten in Utrecht. Maar niet in hetzelfde jaar, en niet dezelfde richting. Hij vertelde me dat hij dat berichtje had gestuurd toen we bij elkaar aan tafel werden gezet bij een of andere prijsuitreiking. Dat was een gezellige avond. Ik dacht toen niet: dit wordt ’m. Dat denk ik eigenlijk nooit meer.”

Maar hij werd het wel. Waardoor sloeg de vonk over?
“Dat is niet makkelijk te omschrijven. Het is heel fijn om met iemand te zijn die op je lijkt. En ook weer niet. Ik merkte dat het als thuiskomen voelde als ik met Torre aan de telefoon hing. Het is een verademing om niet de hele tijd te moeten verklaren wie je bent. (Stilte) In mijn vorige relatie verschilden we als dag en nacht. Ook aantrekkelijk, maar uiteindelijk moeilijk om mee te leven. Ik sta versteld van hoe lang het nu goed gaat. Ik heb lang gedacht dat twee jaar relatie mijn ritme was.”

Waarom dacht je dat?
“Toen ik negentien was, dacht ik dat ik de ware had gevonden. Het was een heel heftige liefde, ik was helemaal verpulverd toen het uitging. Daarvan heb ik geleerd dat ik beter een relatie in kan stappen met een houding van: laten we kijken waar het schip strandt.”

Heb je ooit een liedje geschreven over die eerste grote liefde?
“Nee, ik krijg dat niet onder woorden gebracht. Ik wil het ook niet meer voelen, dat wat hij bij me losmaakte. Er staat op mijn nieuwe album ‘Ponzo’ wel een nummer over hoe iemand in je kop kan gaan zitten: ‘Everything I do’. Dat beschrijft hoe ik op straat liep en in nummerplaten de initialen van een ex kon zien. Ik heb een project gedaan waarbij ik gedichten van Vasalis heb gezongen. Iemand schreef over haar dat zij een niet-bestaande kern nodig had om omheen te cirkelen. Dat herken ik wel: ik kan me ook vastbijten in iets. Een persoon, een project. Inmiddels ben ik erachter dat het om de weg gaat, niet om de bestemming. Daarover gaat het nummer ‘Good now’: je moet een punt aan de horizon hebben, maar daarvoor hoeft niet alles aan de kant. Waarschijnlijk is het toch anders dan je je had voorgesteld. Misschien stap je straks wel in een vliegtuig waarvan de co-piloot suïcidaal is. Je weet het niet. Er is geen doel in het leven. Er is niemand die zegt: op dit punt ben je geboren, hier ergens ga je dood en daartussenin moet je dit bereikt hebben.”

Meer lezen? De rest van het interview vind je in VIVA 18. Online bestellen kan hier.

Dit is Janne

Zangeres Janne Schra (33) groeide op in Huizen en studeerde audiovisuele media in Utrecht. Ze werd bekend met haar popjazzband Room Eleven, waarmee ze hit ‘Hey, hey, hey’ scoorde en een Edison Jazz Award (2006) en Zilveren Harp (2009) won. Toen Room Eleven begin 2010 uit elkaar viel, begon Janne de band Schradinova en bracht het album ‘India Lima Oscar Victor Echo You’ uit. Sinds 2012 doet ze het solo en heeft ze o.a. samengewerkt met muzikanten als Lucky Fonz III, Perquisite en Tjeerd Bomhof (zanger van Voicst). Als vervolg op haar titelloze debuut kwam in februari dit jaar haar tweede plaat ‘Ponzo’ uit, die ze opnam met haar vriend Torre Florim (zanger van De Staat).

 

Jessica heeft een zwak voor (salsa)dansen, gekke taalfeitjes en de Spaanse cultuur. Voor VIVA schrijft ze over human interest, entertainment, reizen, liefde, seks, eten en al het andere wat haar bezighoudt.