Jennifer: ‘Als zwanger worden vaak genoeg zou mislukken, zou ik wel opgeven’

bevalling

Jennifer (28) deed er alles aan, maar in 
verwachting raken wilde maar niet lukken. Er moest wel iets goed mis zijn met haar. 
Aan haar vriend, die al vader was, kon het 
niet liggen. Toch?

Tekst: Vivienne Groenewoud

‘In de periode dat ik Felix leerde kennen, zat ik emotioneel volledig aan de grond. Mijn ouders waren net overleden. Allebei. Hun diagnose kregen ze twee maanden na elkaar, en de een overleed ook vlak na de ander. Zoiets verzin 
je in je ergste nachtmerries niet. Met geen mogelijkheid kon ik me voorstellen dat ik ooit weer gelukkig zou kunnen worden. Ik heb altijd een fantastische band met mijn ouders gehad. En ik was enig kind. In één klap werd mijn volledige basis, alles in mijn leven waar ik 
op kon terugvallen, onder me vandaan getrokken. Ik was kwetsbaar, verdrietig, wanhopig op zoek naar houvast. En toen was daar ineens Felix. Ik ontmoette hem tijdens een avond uit met een vriendin. Eigenlijk had ik helemaal geen zin in om van de bank af te komen, maar ze had me praktisch gedwongen me aan te kleden en mee te gaan naar een of ander stuk in de schouwburg.
Felix stond naast me aan de bar toen ik in de pauze een drankje ging halen en we raakten aan de praat. Het was gewoon een onbenullig gesprekje. Toen de bel klonk om aan te geven dat de voorstelling weer begon, vroeg hij of 
hij me een keer mocht bellen. Tot mijn eigen verbazing zei ik ja, terwijl hij helemaal niet het type is op wie ik normaal gesproken val.
Niet dat ‘mijn type’ nu voor zulke succesvolle relaties had gezorgd in het verleden, maar toch: ik denk dat ik vooral openstond voor iemand als Felix omdat hij me een gevoel gaf van veiligheid, van geborgenheid. Op dat moment had ik heel sterk het idee dat Felix 
me een zekere basis kon bieden. Had ik toen maar geweten hoe mis ik het had. Dat hij me, ondanks zijn goede verhaal en knappe voorkomen, harder zou belazeren dan al mijn exen bij elkaar.’

Baby teflon

‘Kort na die eerste ontmoeting gingen we uit eten, en al snel viel ik als een blok voor Felix. 
Hij vertelde me dat hij twee jaar eerder was gescheiden en een dochtertje van zeven had met zijn ex. Ze heette Emily. Hoewel ik altijd had gedacht dat ik nooit de ballast wilde van een man met kinderen uit een vorige relatie, nam de manier waarop hij over Emily sprak me 
juist voor hem in. Misschien omdat het me een glimp van mijn mogelijke toekomst gaf: een toekomst met een echte gezinsman en een kindje van ons samen. Sinds mijn ouders waren overleden, voelde ik sterker dan ooit de drang om het leven door te geven. Om weer onderdeel te zijn van een familie, een warm nest te hebben. Met Felix leek dat ineens een realiteit. Ik hoefde het alleen maar te grijpen.
Felix’ huwelijk was stukgelopen omdat hij 
en zijn ex uit elkaar waren gegroeid, zij hij. 
Zij was daarop met hun dochter naar haar geboorteland Duitsland verhuisd om dichter bij haar familie te zijn. Felix zag Emily alleen in de vakanties en via Skype. Al snel werd onze relatie serieuzer. Ik kon het bijna niet geloven, maar ik was gelukkig.
Felix verzachtte het rauwe verdriet om mijn ouders. We gingen samenwonen en maakten geregeld grappen over ‘baby teflon’. Ik plaagde Felix altijd met zijn onkreukbare uiterlijk en zei dat een eventueel kind van ons waarschijnlijk nooit een luier hoefde te dragen; alle viezigheid zou toch wel van hem of haar afglijden. Nooit maakte Felix een opmerking die me deed vermoeden dat een kind van ons samen geen mogelijkheid zou zijn. Ik was altijd open geweest over mijn kinderwens, Felix had nooit tegengesputterd én we hadden die grapjes. Dus op een 
dag zei ik tegen hem dat ik mijn pil had weggegooid. Hij gaf eigenlijk niet eens echt een reactie. Ik geloof dat hij iets zei als: ‘O, oké.’ Dat zag ik als bevestiging dat hij het ermee eens was. Echt romantisch was dat natuurlijk niet, maar voor mannen werd zoiets toch pas in een later stadium concreet, redeneerde ik. Als ik met een positieve test aan zou komen, was hij vast net zo blij als ik.’

Eerst ‘ontpillen’

‘Alleen, die positieve test kwam niet. Eerst dacht ik nog dat mijn lichaam weer in balans moest komen na het jarenlange slikken van de pil, maar na een halfjaar begon ik me zorgen te maken. Ik heb ooit een heel vroege abortus gehad als negentienjarige, en destijds was ik gewoon zwanger geworden omdat ik een keer had overgegeven en daardoor een pil had gemist. Nu was ik dan wel wat ouder, maar een halfjaar? Dat leek me rijkelijk genoeg voor mijn lijf om weer te ‘ontpillen.’
Volgens mijn huisarts hoefde ik me pas na een jaar onbeschermde seks zorgen te gaan maken, maar dat hielp niet echt. Ik versleet de ene na de andere ovulatietest om te zien wanneer ik op mijn vruchtbaarst was, slikte foliumzuur en bleef na het vrijen nog ruim twintig minuten op mijn rug liggen met een kussen onder mijn billen. Met dat laatste hoopte ik mijn bekken in de meest gunstige positie te brengen zodat Felix’ zaad de goede kant op zou zwemmen. En al die tijd zei Felix ook weer helemaal niets. Ja, hij maakte weleens een grap: dat zijn zaad dus blijkbaar niet van teflon was en wat meer hulp nodig had om de goede kant op te glijden. Ik moest er nog om lachen. Toen wel.’

Het hele verhaal van Jennifer lees je in VIVA-34-2019. Dit nummer ligt t/m 27 augustus in de winkel of lees je hieronder verder via Blendle. 

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip!