Jeroen Spitzenberger: ‘Voetbal, bier, tieten: niks voor mij’

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 32 – 2016

Hij is rete-druk qua werk (hij speelt in kinderfilm ‘Meester kikker’, in de film ‘Een echte Vermeer’, én staat dit najaar op de planken in het theater), maar houdt het verder liever rustig. Jeroen Spitzenberger (40): ‘Op vrijdagavond trek ik liever de gordijnen dicht en plof op de bank.’

Interview Elle Smolders | Foto’s Janey van Ierland

Het mag dan hoogzomer zijn, toch regent het flink op deze dinsdagmiddag in Amsterdam. Een tikkie verzopen en met beslagen bril komt Jeroen de lobby van The College Hotel binnen gelopen. Als hij, eenmaal neergestreken en met een verse cappuccino voor zijn neus, hoort dat het thema van dit nummer ‘extreem’ is, moet hij smakelijk lachen. “En jullie vragen míj? ‘Extreem’ is zo’n beetje het enige woord dat níet in mijn vocabulaire voorkomt.” Vooruit, laten we er maar het beste van maken.

Hoe is het met je?

Lachend: “Extreem goed! Zo, hebben we alvast één puntje binnen. Ik heb een volle agenda, wat heel fijn is, en ik ga straks zes weken op reis met mijn vrouw en kinderen. Heel veel projecten moeten daarom nu worden afgerond, dus dit zijn bijzonder hectische weken.”

Je hebt niet stilgezeten de laatste tijd.

“Niet echt. Ik speel de hoofdrol in de film ‘Meester kikker’ die nu draait, en binnenkort is de première van ‘Een echte Vermeer’, waarin ik meestervervalser Han van Meegeren speel. Op dit moment zitten we ook midden in de opnames van een nieuwe serie die in september op tv komt, ‘VluchtHS13’. En dan doe ik dit najaar ook nog een theaterstuk.”

Extreem druk, dus.

“Het lijkt heel veel, maar het liep allemaal natuurlijk in elkaar over of langs elkaar heen. Alleen tijdens ‘Een echte Vermeer’ heb ik alleen dát gedaan. Het was een intensief project en een gecompliceerde rol, waar veel voorbereiding in ging zitten. Er is maar één scène waarin ik níet te zien ben. Die film liet zich niet met andere klussen combineren.”

Een heel andere rol dan we van je gewend zijn.

“Dat script was een klein godsgeschenk voor me. Het was zó interessant. Ik las het en dacht: what the fuck, hoe ga ik dit doen? Ze willen dus dat ík het ga doen, maar hoe ga ik dat in godsnaam voor elkaar krijgen? Ik was heel erg toe aan zo’n uitdaging, merkte ik. Ik heb het stapje voor stapje aangepakt; eerst heb ik me ingelezen en vervolgens heb ik onder andere schilderlessen genomen om te weten hoe je een penseel vasthoudt.”

Ben je perfectionistisch?

“Ik probeer vooral heel grondig te zijn. Perfectie moet je niet willen nastreven, ‘perfect’ bestaat namelijk niet. En bovendien: het loopt toch 
altijd anders dan je van tevoren denkt. Het script wordt aangepast, de regisseur maakt bepaalde keuzes die alles omgooien… Als acteur ben je 
alleen maar een schakel in een groter geheel. 
Ik heb vaak het gevoel dat mijn vak een soort 
oefening is in je ergens compleet in vastbijten 
en dan weer loslaten. Anders red je het niet. Ik vertrouw mensen die van zichzelf zeggen dat ze een controlfreak zijn ook nooit zo. Alsof ze zichzelf een compliment willen geven, een schouderklopje. Nou, stoere jongen hoor!”

In 2015 zei je gestopt te zijn met theater om 
je kinderen vaker te kunnen zien. Dit najaar sta je met Georgina Verbaan in het DeLaMar Theater…

“Aan die belofte heb ik me ook gehouden, anderhalf jaar lang. Een van de redenen dat ik minder theater wilde doen, was inderdaad dat ik meer wilde meemaken van mijn kinderen. De tweede reden was dat ik, op het moment dat ik die beslissing nam, een beetje theater-moe was. De afgelopen acht jaar speelde ik bij het Nationale Toneel in Den Haag. Dat waren ook de jaren dat ik 
kinderen kreeg én mijn tv-carrière een boost kreeg. Er kwam in alle opzichten veel op m’n pad. Ik heb lang geprobeerd dat allemaal met grote, brede armen te omarmen, maar vorig jaar merkte ik dat ik op m’n tandvlees liep. En dat 
ik de lol erin begon te verliezen. Elke keer weer dat busje in richting Oss, Spijkenisse, Heerlen. 
Ik ben dol op mijn werk en ik ben er goed in, maar ik heb niet voor niets kinderen genomen. Ehh, gekregen. Gemaakt. Dus stopte ik even met theater. Maar nu mag het wel weer.”

Ik wist niet dat je dat ook doet, theater.

“Grappig is dat, heel veel mensen weten dat niet. Terwijl ik televisie er juist heel lang náást heb gedaan. Toneel was mijn ‘echte werk’. Maar de afgelopen jaren zijn de tv-en filmprojecten alsmaar groter geworden en kennen mensen 
me vooral daarvan.”

En zit je ineens in het bakje van ‘womanizer’.

Lachend: “Zo werkt dat met een groot publiek en de media. Ik heb een paar van die rollen 
gespeeld, waaronder ‘Divorce’. Die serie is in 
de afgelopen vier jaar zó groot geworden. Ik 
was laatst in het zwembad, riepen al die kids: ‘Hé Boudewijn!’ Dat ik dacht: jullie zijn elf, 
kijken jullie naar ‘Divorce’?! Mensen kennen me vooral van dat soort rollen en weten nauwelijks wat ik ernaast doe. Maar dat is ook oké, het waren grote dingen qua impact en bekendheid. Dat mensen die associatie leggen, is dan niet zo gek. Als je hoort dat Piet Römer dood is, zie je ook alleen Baantjer, de man met dat hoedje, voor je. Terwijl hij er een hele carrière naast had.”

Waar gaat de reis naartoe?

“Naar Mexico. Mijn vrouw is Mexicaans, dus 
we gaan daar elk jaar voor langere tijd heen. Een beetje reizen, uitrusten, heel fijn. En ook belangrijk voor de kids, want het Mexicaans-zijn is ook onderdeel van wie ze zijn. Mijn vrouw spreekt thuis Spaans tegen ze. Als ze zin hebben, spreken ze Spaans terug.”

Waar heb je haar leren kennen?

“Tijdens een workshop Commedia dell‘arte, maskerspel, in Italië. Ik was daar in 2003 omdat ik eens wat nieuws wilde leren en heb toen een hele zomer in Noord-Italië doorgebracht.”

Ze zette haar masker af en jij was betoverd?

“Zoiets, ja. Ik dacht meteen: leuk! Maar zij had een relatie en ik trouwens ook, en we woonden allebei aan een andere kant van de wereld, dus verder gebeurde er niet veel. Toch werden we daarna verliefd. Een jaar later kwam ze naar Nederland. And the rest is history…”

Als ik je naam googel, zijn de populairste zoektermen ‘Jeroen Spitzenberger 
relatie, ‘Jeroen Spitzenberger vriendin’ en ‘Jeroen Spitzenberger getrouwd’. Vrouwen zijn daar erg 
benieuwd naar.

“Dat kunnen ook mannen zijn, hè! Maar ik ben me wel bewust van de toegenomen vrouwelijke aandacht, als je dat bedoelt.”

Waaraan merk je dat?

“In het dagelijks leven. De supermarkt, op straat. Overal eigenlijk. Olinda heeft 
die ‘ontwikkeling’ ook helemaal meegemaakt, met name na ‘Divorce’. Maar inmiddels ben ik het gewend. Shit, die zin wilde ik dus koste wat het kost vermijden. Die komt er niet in, hè!”

Het wordt de kop.

“Dan word ik dus ‘extreem’ boos! Haha. Nee, maar ik ben er wel aan gewend geraakt dat mensen kijken en dat dat de laatste tien jaar 
gradueel meer is geworden. Maar ik kijk er 
letterlijk niet naar om. Oké, als het een leuke vrouw is, kijk ik terug, maar ik maak er geen dagtaak van om daarmee bezig te zijn. Ik vind aandacht van leuke mensen leuk, maar aandacht in het algemeen interesseert me niet. Aan de andere kant heb ik ook het geluk dat ik heel vaak níet word herkend. Waldemar en Dirk 
zijn bijvoorbeeld veel meer uitgesproken in hun uiterlijk. Ik heb het gevoel dat ik makkelijker kan blenden.”

Je ziet er ook niet uit als een typische 
‘Boudewijn’.

“Totaal niet. Laatst zei mijn buurvrouw ook 
zoiets. Na vier gesprekken over de tuin, de 
kinderen en wanneer de groencontainer naar buiten moet, zei ze ineens: ‘Jij bent eigenlijk 
helemaal niet zoals op tv.’ Dat je denkt: jongens, ik ben acteur! Wat je op tv ziet, heeft niets te maken met wie ik echt ben.”

Wie is dat dan?

“Goeie vraag. Op de eerste plaats ben ik vader, denk ik. Ik vind het vaderschap echt fantastisch, het allermooiste wat er is. De liefde voor je kids is zó onvoorwaardelijk, ik denk niet dat iets daaraan kan tippen. Ik hoop ook dat ze die 
liefde en dat vertrouwen altijd zullen voelen. Dat ze weten: ik kan bij hem terecht en dat ze dingen fout mogen doen. Én dat er wat te lachen valt. Maar ik hou uiteraard ook van mijn Olinda en van mijn werk. En van goede muziek. ‘Zwarte muziek’, zoals funk, jazz en soul vind ik fantastisch. Ik ben dit jaar ook weer naar North Sea Jazz festival geweest.”

En Lowlands?

“Nee. Drie dagen festivallen is niet mijn ding. 
Ik zou het weleens willen proberen, als een 
soort antropologisch onderzoek. Drie dagen 
niet douchen, alleen maar pizza eten, wakker worden naast vrouwen van wie je denkt: hmmm, en heel veel bier drinken.” Jeroen staart even voor zich uit. Dan: “Nee, laat maar. Nu ik het 
zo opsom, denk ik al: fuck dat onderzoek. Niks voor mij, haha.”

Hang je weleens in de kroeg?

“Ik ben nooit een kroegtijger geweest. Ik vind het leuk om lekker te gaan eten en goede gesprekken te voeren, maar van café naar café: nee. Ik hou sowieso niet zo van plekken waar ik heel hard moet schreeuwen om mezelf verstaanbaar te maken. En ik vind veel mannengesprekken saai. Voetbal, bier, tieten: 
‘Divorce’ zat vol met dat soort scènes. Dan ben ik dus weg, hè. Echt ‘ouwehoeren’ is niks voor mij. Ik kán het ook niet. Ik hou ervan als er in een gesprek iets gebeurt. Wat dat betreft praat ik 
liever met vrouwen. Vrij-
gezellenfeesten, ook zoiets. Vreselijk!”

Is dat altijd zo geweest?

“Altijd. Ik heb het ook niet nodig om te ontspannen of te ontladen. Ik doe op vrijdagavond liever de gordijnen dicht om thuis te chillen, dan dat ik de kroeg in ga.”

Maar waar laat je je Boudewijn-charmes 
dan los?

Lachend: “Waar ik ze maar kwijt kan! Maar niet in de kroeg dus. Misschien ben ik wat dat betreft wel extreem braaf.”

Je bent dit jaar veertig geworden. Is dat een dingetje?

“Totaal niet. Míj maakt het niet uit of ik nu twintig, dertig of veertig ben, maar je gaat er bijna wat van vinden doordat anderen er zo mee bezig zijn. Dan kan ik weleens denken: holy shit, véértig! Ik had nooit gedacht dat ik die leeftijd ook nog eens zou passeren. Maar ik vind 
ouder worden totaal niet erg, ik heb er juist altijd naar uitgezien. Jezelf ontwikkelen, geen idee hebben welke kant het opgaat, je kinderen zien opgroeien: dat is allemaal zo spannend. Dat ik nu getrouwd ben met een Mexicaanse en twee kinderen heb, dat is toch te gek?”

En het uiterlijk verval?

“Daar doe ik ook niet moeilijk over. Tuurlijk, ik zie er liever goed uit dan niet goed. Liever een beetje fris dan dodelijk vermoeid. Maar beide fases ken ik, met veel werk en een jong gezin. En als ik hier verregend zit, met jou, dan is dat zo. Ik heb gelukkig de ambitie niet om er als een halve bodybuilder bij te lopen, zoals sommigen van mijn collega’s doen. Mijn interesses liggen op een ander vlak. Ik wil gewoon een leuk leven leiden.”

Ben je misschien ‘extreem gelukkig’?

“Ja! We hebben ’m hoor. Eigenlijk wel. Niet dat ik alleen maar in euforische staat door de dag dans, maar onder alles wat ik doe, ligt een gevoel 
van dankbaarheid. Ik vind 
het leven echt heel, heel erg leuk.” •

Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «

Achter de schermen bij de opnames van Meester Kikker