Julie (26): ‘Niemand weet dat ik mijn diploma op internet heb gekochtʼ

diploma afgestudeerd

Julie (26) heeft een fijne relatie, trotse ouders en een goede baan als medisch secretaresse. Allemaal met dank aan een nepdiploma.

‘Op de middelbare school was ik een probleemleerling. Niet dat ik lastig was, de leraren mochten me allemaal graag. Maar wat ik wel was, was lui. Heel lui. Als ik al een keer een poging deed om te gaan leren, zat ik na een kwartier weer naar grappige poezenfilmpjes op internet te loeren. En ik hing liever rond in de stad dan me over Duitse grammatica te buigen. Ik zakte dus al snel af van de havo naar de mavo, waar ik, zonder iets te doen, wél voldoendes haalde.

Mijn ouders waren dolblij en hingen met extra veel enthousiasme de vlag uit toen ik met een hoop vijven en zessen mijn mavodiploma haalde. Daarna ging ik naar het mbo. Doktersassistente worden, dat leek me wel wat. Om eerlijk te zijn vooral omdat ik gek was op Grey’s anatomy, maar dat zei ik er maar niet bij. Mijn ouders waren dolblij dat ik ‘toch ambitie bleek te hebben’, maar al snel ging de studie me vervelen. Ik had een bijbaantje in de horeca en daar had ik het wel naar m’n zin. Ik had leuke collega’s en verdiende lekker. Op de korte termijn was dat veel aantrekkelijker dan de hele dag saaie medische termen leren.’

Solliciteren zonder diploma

‘Ik liet me steeds vaker inroosteren op mijn werk en verscheen steeds minder vaak bij m’n opleiding. Totdat ik het studiebijltje er uiteindelijk helemaal bij neergooide. Mijn ouders wisten van niets. Ik woonde inmiddels op kamers in een andere stad, en ik had geen zin om de confrontatie aan te gaan en hun goedbedoelde maar oersaaie preken aan te horen. Ik liet ze dus in de waan dat mijn horecawerk nog steeds niets meer dan een bijbaan was, en dat ik ondertussen hard aan mijn toekomst werkte. Dat ik vervolgens niets met mijn ‘diploma’ zou gaan doen, was nog een dingetje, maar daar zou ik later wel mee dealen. Ik leefde mijn leven en er leek geen vuiltje aan de lucht.

Toen leerde ik Tim kennen. Hij kwam met zijn maatschap eten in het restaurant waar ik werkte en hij leek zo van me onder de indruk dat ik hem niet teleur wilde stellen. Dus toen hij zei dat ik toch veel te slim was om mijn leven lang achter de bar te staan en met een dienblad rond te sjouwen, zei ik snel dat dit maar een bijbaantje was terwijl ik op zoek was naar een ‘echte’ baan in mijn vakgebied. Tim werkt als jurist over het algemeen normale uren. Overdag. Dus toen het serieus werd tussen ons, begon ik er steeds meer van te balen dat ik bijna nooit een avond met hem samen had en dat ik zelfs met de feestdagen moest werken. Daarbij, en daarmee verbaasde ik mezelf eerlijk gezegd, begon ik toch wat intellectuele uitdaging te missen.

In de horeca zit je nu eenmaal snel aan je plafond, tenzij je een eigen zaak wilt openen of je wilt specialiseren als sommelier of chef. Maar daar had ik absoluut geen interesse in. Toen Tim en ik gingen samenwonen, besloot ik dat het tijd was om m’n leven om te gooien. Maar zo makkelijk ging dat niet. Ik scande alle vacatures die me interessant leken, en zelfs voor een simpele baan als secretaresse werd al om een mbo niveau 4-diploma gevraagd. En ja, die had ik dus niet. Iets wat zelfs Tim niet wist. Al tijdens onze eerste gesprekken merkte ik dat hij superambitieus was en een echte doorzetter, en dat hij een hekel had aan mensen die de kantjes ervan aflopen. Ironisch genoeg vond ik juist dat ambitieuze heel aantrekkelijk aan hem. Ik keek er dus wel voor uit om door de mand te vallen. Tim mocht niet merken dat ik eigenlijk een lui type was.’

Even googelen

‘Inmiddels denk ik: ik had beter eerlijk kunnen zijn. Dan zat ik niet in de situatie waarin ik nu zit. Tim dacht dat ik mijn diploma had en vanzelf wel een baan zou vinden, maar dat lukte dus niet. En toen stuitte ik op een vacature die me echt heel leuk leek. Als medisch secretaresse in een chique kliniek voor plastische chirurgie. Ik zag mezelf al helemaal zitten in een wit bloesje, achter een tafel met zo’n mooie, grote orchidee. Tim zou supertrots zijn, en mijn ouders helemaal. Alleen die vacature-eisen… Ik maakte geen enkele kans als ik mijn cv met daarop ‘mavodiploma’ en ‘drie jaar ervaring in de bediening’ zou opsturen. Het liet me niet los. Hoe kon ik in hemelsnaam toch een diploma tevoorschijn toveren? Het liefst binnen nu en een week?

Een paar dagen later werd het antwoord me zomaar aangereikt. In een of ander tijdschrift las ik een reportage over hoe steeds meer mensen diploma’s kochten. Dit was het, dacht ik. Mijn ogen vlogen over de regels, ik vrat de letters bijna op. De reportage was zelfs zo gedetailleerd dat ik met het grootste gemak en een beetje googelen terechtkwam bij een heuse diplomavervalser. Voordat ik het wist, had ik mijn gegevens doorgegeven en tikte ik een paar honderd euro af. Nog geen week later had ik mijn ticket naar een betere toekomst op zak. Vol opwinding ging ik achter de computer zitten en begon mijn ‘super-cv’ te maken. Ik stemde het volledig af op de functie die ik wilde en sloot een kopie van mijn diploma bij.

Ik was nog best een beetje bang om de sollicitatie te versturen. Ik ben niet helemaal gewetenloos en ik wist heus wel dat ik gewoon een ordinaire bedrieger was. Maar het derde wijntje dat ik mezelf inschonk, overtuigde me. Ik deed een schietgebedje en drukte op ‘send.’ Nog geen week later werd ik uitgenodigd voor een gesprek. Gelukkig wist ik nog wel iets van wat ik tijdens mijn opleiding had geleerd, anders was ik waarschijnlijk ter plekke ontmaskerd. Maar het beetje kennis dat ik had, in combinatie met de charme waarmee ik vroeger ook mijn leraren altijd inpakte, was blijkbaar genoeg. Ik had de baan!

Het knagende gevoel in mijn buik verdween al snel toen ik zag hoe trots Tim en mijn ouders op me waren. Zelfs toen mijn vader zei: ‘Wat fijn voor je meisje dat je eindelijk werk in je vakgebied hebt kunnen vinden’ hield ik mijn gezicht in de plooi.’

Betrapt

‘Vol goede moed ging ik aan de slag in mijn nieuwe functie. En hoewel ik me geregeld in de wc heb opgesloten om een bepaalde medische term te googelen, had nooit iemand door dat ik de boel zat te flessen. Ineens was ik ook supergedreven. Ik wilde dit zo graag, en dat compenseerde blijkbaar het gebrek aan echte kennis. Natuurlijk zou ik nooit solliciteren naar een baan als chirurg of arts, maar dit ging dus wel gewoon goed. Toch leek al na een jaar het hele kaartenhuis in te storten. Ik hoorde op het nieuws dat er een stel uit Rotterdam was opgepakt voor het verkopen van valse diploma’s. De man was degene die mij mijn diploma had bezorgd… Ik werd meteen misselijk en heb die hele nacht en de nachten erop liggen woelen van de zenuwen. Ik volgde de zaak op de voet, vooral toen in de dagen erna bleek dat ook cliënten van het stel aangehouden waren wegens fraude en valsheid in geschrifte, omdat in het huis van de vervalsers ook hun klantenbestand was gevonden. Misschien stond ik daar ook wel bij.

De periode daarop was vreselijk. Elke keer als de deurbel ging, schrok ik me rot, doodsbang dat er een politieagent voor de deur zou staan. Zelfs als een agent op straat me toevallig aankeek, begonnen mijn knieën te knikken en werd ik misselijk van de zenuwen. Maar uiteindelijk gebeurde er helemaal niets en gaandeweg begon ook die angst weer te slijten.’

Tekst: Vivienne Groenewoud | Foto: iStock

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip!