Jurre Geluk: ‘Ik heb totaal geen last van schaamte’

Jurre Geluk (26) is 
de gedroomde 
presentator van 
Spuiten en slikken, 
want nooit bang om een wild experimentje aan te gaan.

Tekst: Jill Waas | Beeld: Jesaja Hizkia

Vertel eens, je was een musicaljongen voordat je bij Spuiten en slikken belandde, toch?

‘Klopt, ik ben mijn hele leven lang met musical bezig geweest. Als kind al toen mijn moeder me altijd naar dans- en zangles bracht, ik deed op school mee aan musicals, heb een musicalopleiding gevolgd en speelde onder andere in Droomvlucht, Jersey boys en Beauty and the beast – (lachend) daarin was ik een dansend mes. Ik vond Spuiten en slikken altijd al supercool en ik was verliefd op Sophie (Hilbrand, red.). Dus 
besloot ik auditie te doen voor de BNNVARA Academy, maar ik had niet het idee dat er überhaupt een kans bestond dat ik ooit zelf mocht presenteren.’

Je werd twee keer afgewezen, enig idee waarom?

‘De eerste keer was ik nog jong en bleu, de tweede keer kwam ik al iets verder, maar zat er nog een flink musicalgehalte in mij, ik was behoorlijk hysterisch. Daarna ging het uit met mijn ex en werd ik iets volwassener en rustiger. Ik had nog steeds niet het idee dat ze me zouden kiezen: van de 1700 man die auditie deed, mochten er twee door. Ik vond het gewoon leuk om even deel uit te maken van die droomwereld. Omdat ik zo gewend was om te auditeren in de musicalwereld, voelde ik me ook niet gekrenkt als ik werd afgewezen. Maar dit keer gebeurde dat dus niet.’

Hoe maakte je de overstap naar Spuiten en slikken?

‘Het opleidingstraject duurt een half jaar, maar ik mocht het verlengen met een extra halfjaar. In die tweede periode heb ik een drieluik gemaakt over sekswerk, met de gedachte om me stiekem in de picture te spelen bij Spuiten en slikken. Dat werkte, want ze vroegen of ik een keer een online item voor ze wilde maken. Ik heb toen de hand in hand-challenge gedaan, waarbij ik mannen in Utrecht op straat vroeg of ze tien minuten hand in hand met mij wilden lopen. Dat filmpje ging viral en daarna zeiden ze: Kom erbij.’

Was je niet in shock van hoe heftig mensen reageerden toen je hand in hand liep?

‘Ja, het was bizar. Na één minuut werden we al uitgescholden. Ik 
ben nooit een hand in hand-type geweest. En dan heb ik het niet alleen over mannen, ook toen ik nog een vriendinnetje had, liep ik nooit hand in hand, omdat je er van die zweethanden van krijgt. Na die dag dacht ik wel: stel dat ik wél de behoefte heb om dit met mijn vriend te doen, dan moet ik elke dag knokkend over straat. Het voelde alsof ik op mijn hart werd getrapt. We zijn er duidelijk nog lang niet.’