Karen: ‘Een mannenlijf mis ik nooit, ze hebben niet voor niets voorbinddildo’s uitgevonden’

Elke week geven we je een kijkje in iemands liefdesleven in VIVA’s rubriek ‘De status’.

Karen (29) en haar vriendin Erica zijn in verwachting van hun eerste kind.

“Voordat ik Erika ontmoette, dacht ik vaak: aan wie zal ik me ooit écht kunnen binden, een man of toch een vrouw? In de puberteit had ik vriendjes met wie ik tongzoende, maar ik merkte dat ik vaak over meisjes fantaseerde. Op mijn zestiende kuste ik met een lerares en had voor het eerst sex. Het bleef bij die ene keer, maar het was zo geweldig dat ik direct uit de kast kwam.

Een paar jaar later trok ik mijn plechtige mededeling weer in. Ik had toen ook ervaring opgedaan met jongens en vond dat óók leuk en lekker. Ik wilde mezelf niet beperken – ik hou van ménsen, zeg ik altijd. Dat ik mezelf nu als biseksueel omschreef, stuitte op meer weerstand dan bij mijn eerste coming-out. Ik voelde dat mensen me een twijfelkont vonden. Gelukkig trek ik me weinig van anderen aan; mijn ouders hebben me geleerd mijn eigen pad te volgen.

Maar zelf worstelde ik er ook mee dat ik geen duidelijke keuze kon maken. Met wie ik ook een relatie aanging, ik voelde me nooit compleet. Nu weet dat ik dat ik de juiste persoon gewoon nog niet had ontmoet. Want bij Erika klopt alles. We kunnen lachen, delen alles, en in bed is het fantastisch. Als we praten, rollen we van het ene onderwerp in het andere, raken op zijsporen, maar keren altijd weer terug. Ze heeft alles wat ik zoek. Dat ze vrouw is, zie ik als toeval.

Maar het is prima. Een mannenlijf mis ik nooit: ze hebben niet voor niets voorbinddildo’s uitgevonden, haha. Vorig jaar zijn we getrouwd. Ik had niet verwacht dat ik dat ooit zou doen. Mijn ouders scheidden toen ik het huis uitging, terwijl ik altijd dacht dat ze een goed 
huwelijk hadden. Ik voelde me bedrogen en besloot nooit aan de poppenkast van het huwelijk mee te doen.

Maar ik vind het geweldig om Erika ‘mijn vrouw’ te kunnen noemen. Ik ben ervan overtuigd dat wij het anders gaan doen. Wat ook nieuw voor me was: de kinderwens die opeens opstak. Vorig jaar hebben we besloten ervoor te gaan. Met een bevriende donor – een getrouwde man die al kinderen heeft – die ons graag ‘een handje’ wilde helpen. Omdat we niet konden kiezen wie van ons het kind zou dragen, en vooruit: ook omdat het ons niet snel genoeg kon gaan, besloten we ons beiden te insemineren.

Als het bij allebei tegelijk raak was geweest, was het ook prima geweest. Na drie maanden had Erika een positieve zwangerschapstest in handen. Een prachtig, onvergetelijk moment. We voelden heel sterk dat ons leven vanaf toen nooit meer hetzelfde zou zijn. Dat dit ons nog meer aan elkaar zou binden. Dat ik niet genetisch aan het kindje verbonden ben, maakt geen verschil.

Ons leven bestaat op dit moment louter uit hoogtepunten. De eerste echo, het hartje horen, schopjes voelen, Erika’s buik die uitgroeit tot een skippybal. Elke dag masseer en streel ik die bal, en praat tegen ons kindje. Onze liefde groeit nog steeds. Ik ben zo blij dat ik Erika heb gevonden.”

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 6-2016 Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «

Beeld Sanoma Beeldbank