Keja was verslaafd aan GHB: ‘Knock-out gaan voelde heerlijk’

Om de anderhalf uur een shot nemen omdat je anders instort. Keja (23) was vijf jaar lang verslaafd aan GHB. ‘Ik heb veel gaten in m’n herinnering en paniek- en stressaanvallen.’

Tekst Kimberly Palmaccio Foto Dirk-Jan van Dijk

‘Op mijn twaalfde nam ik mijn eerste lijntje speed. Een veilige thuishaven heb ik nooit gehad. Ik werd seksueel misbruikt door mijn stiefvader, maar durfde dat niet aan mijn moeder te vertellen. Ik zwierf veel rond op straat en kwam terecht in kraakpanden, waar straatjongeren drugs gebruikten. Ik deed al snel mee. In het begin bleef het nog bij blowen, maar op een gegeven moment voelde ik me zo ellendig dat ik naar sterkere middelen snakte om even te kunnen ontsnappen aan de werkelijkheid. Speed snuiven 
of rechtstreeks inslikken – al was dat heel smerig – vond ik helemaal geweldig. Soms kwam ik diep in de nacht of pas de volgende ochtend thuis. Mijn moeder was natuurlijk niet gek, ze had door waar ik mee bezig was. Maar als ze me op mijn gebruik aansprak, zei ik doodleuk: ‘Als je zo doorgaat, zie je je enige dochter nooit meer.’ Ik was natuurlijk piepjong, maar mijn drugsgebruik viel op dat moment nog wel mee. Dat veranderde toen ik op mijn zestiende GHB ontdekte. Het gevoel dat 
ik daarvan kreeg, oversteeg dat van alle andere drugs. Toen ik dat eenmaal had ervaren, wilde ik niks anders meer.’

Zes potjes per dag

‘De eerste keer GHB zal ik nooit vergeten. Het voelde als een dronken waas, maar dan een waarin ik me heel helder, relaxed en zelfverzekerd voelde. Ik was geil en verlangde naar aanrakingen van anderen. Ik vond iedereen lief en al mijn angsten verdwenen. Het was een soort goedkoop dronken worden. Aan één potje van vijf milliliter had ik genoeg. Mijn toenmalige vriend, die ik kende van de straat en die ook gebruikte, maakte zelf GHB van gootsteenontstopper en reinigingsmiddel voor velgen. We hadden veel seks, orgasmes onder invloed waren nog heftiger en dan vergat ik voor heel even de werkelijkheid. Wat begon met twee potjes per dag, werden er al snel zes. Ik werd steeds afhankelijker en mijn lichaam had steeds meer nodig. Als ik niet op tijd GHB nam, begon ik te zweten en trillen en kreeg ik hartkloppingen en angstaanvallen. Op 
een gegeven moment moest ik het om de anderhalf uur nemen. Eigenlijk was ik de hele dag door onder invloed. Naar school nam ik standaard een gevuld waterflesje mee en tussen de lessen door nam ik GHB op de wc. Omdat GHB geur- en kleurloos is, viel het niet op. Ik denk dat mijn leraren wel iets doorhadden, maar ze hebben nooit gevraagd wat er met me was. Eén keer ging ik bijna out tijdens de les. De docent maakte me wakker en zei dat ik kon vertrekken. Klasgenootjes hadden wel een vermoeden dat ik aan de drugs zat, maar die vonden het alleen maar grappig. Achteraf denk ik: had er maar iemand ingegrepen. Maar er was niemand die zich om mij bekommerde.’

Levensgevaarlijk

‘Anders dan je misschien zou denken, leed mijn school niet onder mijn verslaving. Dat is ook het verraderlijke aan GHB: je functioneert nog goed en hebt geen lichamelijke klachten, zolang je het maar blijft nemen. Ook heb je geen kater, zoals met drank, of een drugsdip na het gebruik van xtc. Na het behalen van mijn vmbo-diploma viel ik in een zwart gat en begon ik steeds meer te gebruiken. Omdat mijn vriend de GHB zelf maakte en dealde, hoefde ik er niet voor te betalen. Zwaar verslaafd zocht ik steeds vaker de grens op. Dan gebruikte ik zo veel tot ik knock-out ging en vervolgens drie uur lang in een soort coma lag. Als ik na drie uur vanzelf wakker werd, voelde het alsof er niks was gebeurd. Ik herinnerde me niks en ging vervolgens gewoon door waar ik gebleven was. Vrienden met wie ik gebruikte, schrokken ook niet als iemand out ging. In die kraakpanden was het de normaalste zaak van de wereld, het gebeurde dagelijks. Sterker nog: omdat je dag-en-nachtritme compleet ontregeld is, was knock-out gaan heerlijk. Zo kon je een beetje slaap pakken en werd je relatief fris en uitgerust wakker. Op een gegeven moment kreeg ik een eigen huurhuis. Mijn appartement veranderde in no time in een drugshol. Via een van mijn vrienden die dagelijks over de vloer kwamen om te gebruiken, ontdekte ik de combinatie GHB en speed. Dat snoof ik dan niet, maar spoot ik rechtstreeks in mijn aderen voor extra genot. Nog meer, nog dieper, nog verder van de wereld. De eerste spuit liet ik door iemand anders zetten, ik wist er het fijne niet van. Als snel deed ik het zelf, met mijn eigen insulinespuiten die ik bij een ziekenhuis haalde. Maar na een tijd gebruikte ik ook andermans spuiten. Ik kookte ze meestal wel uit, maar als ik geen tijd of zin had, deed ik dat niet. Levensgevaarlijk, want je kunt er hepatitis of hiv van krijgen. Maar dat interesseerde me niks.’

Het hele interview met Keja komt uit VIVA 17. Deze editie kan je hieronder via Blendle online lezen.

»HET HELE ARTIKEL LEES JE HIER OP BLENDLE «