Kirsten: ‘Ze gaf toe: het geflirt met mijn vriendjes was pure afgunst van mijn zus’

jaloezie

Kirsten (29) en haar zus verschillen als dag en nacht. De een is rustig, creatief en kan goed leren. De ander is wild, knap en een flierefluiter. Vanaf hun puberteit vechten ze elkaar de tent uit. Maar wie is nou eigenlijk jaloers op wie?

Tekst: Suus Ruis | Beeld: iStock

‘Als kinderen verschilden mijn zus en ik al als dag en nacht, qua uiterlijk én qua karakter. Ik was het evenbeeld van mijn vader, Marieke leek veel meer op mijn moeder. Als ik nu foto’s uit onze kindertijd bekijk, vind ik mezelf best aandoenlijk. Een soort Holly Hobbie, met rode krullen en een bleek koppie met sproeten. Mariekes huid was op z’n minst twee tinten donkerder dan de mijne en ze had dik, donkerbruin haar. Ik was een soort van schattig en grappig om te zien, zij was een beeldschoon kind.

‘De rolverdeling was altijd duidelijk: ik verzon de spellen die we deden en zij nam vervolgens de regie over’

Hoewel we elkaar geregeld de tent uit vochten – waarbij zij altijd won, want ze was vele malen sterker dan ik – was zij op de basisschool degene die voor mij op de vuist ging als ik getreiterd werd door de grote jongens. Niemand kwam aan haar zusje. We schelen iets meer dan anderhalf jaar en speelden altijd samen. Hoe verschillend we ook waren, we waren tot elkaar veroordeeld en trokken daarom ook wel naar elkaar toe. De rolverdeling was altijd duidelijk: ik verzon de spellen die we deden en zij nam vervolgens de regie over. En bijna altijd zei ze trots tegen onze ouders of tegen vriendjes en vriendinnetjes dat zij degene was die het bedacht had.

Ik ging er zelden tegenin als zij weer eens met de eer streek; weinig zin om weer een stomp in mijn maag te krijgen of te worden opgesloten in de badkamer. Bovendien: wat maakte het nou uit uit wiens koker iets kwam? Als je het maar leuk had, toch? Ik had een oneindige fantasie en kon me volledig verliezen in mijn spel. Als ik geen zin had in mijn dominante grote zus, speelde ik in mijn eentje met mijn Barbies of Playmobil, urenlang.’

Vriendjes wegkapen

‘Ik vond school heerlijk, ik hield van leren. Ook hield ik van tekenen en speelde ik piano. Marieke was ook hierin het tegenovergestelde. Ze was liever buiten, klom in bomen en bouwde hutten van zware takken. Ze haatte school en werd geregeld uit de klas gezet. Eenmaal op de middelbare school werd dat alleen maar erger. Waar ik me met niet al te veel moeite door het vwo manoeuvreerde, zakte mijn zus af van havo naar mavo. Niet omdat ze de capaciteiten niet had, maar omdat ze spijbelde en meer tijd besteedde aan jongens dan aan huiswerk. Onze band werd er in die tijd niet beter op. We lagen zó ver uit elkaar.

Ik had een kleine, maar steady vriendinnengroep, werkte hard en was serieus met mijn toekomst bezig. Zij ging veel uit en leefde in het moment. Geen vriendschap van haar beklijfde: doorgaans spatte het na verloop van tijd met veel drama uit elkaar, omdat ze ergens bonje over kregen of omdat ze de vriendjes van haar vriendinnen voor hun neus wegkaapte. Dat deed ze trouwens ook met die van mij. Op het moment dat Marieke wist dat ik een jongen leuk vond, stortte zij zich vol overgave op hem. Niemand kon weerstand bieden aan Marieke. Ze werd alleen maar mooier en was voor de duvel niet bang.

‘Op het moment dat Marieke wist dat ik een jongen leuk vond, stortte zij zich vol overgave op hem’

Wat ze wilde, kreeg ze. Ik daarentegen was nog steeds geen standaard beauty. Absoluut niet onooglijk, maar er draaiden weinig hoofden om voor mij. Ik had veel in mijn mars, dat wist ik ook toen al wel, maar ik was verlegen en keek de kat uit de boom. Marieke was een vaderskindje, ze wilde niets liever dan zijn goedkeuring en aandacht. Des te wranger was het dat hij meer met mij leek te hebben, hoewel hij het heel erg probeerde te verbergen. Hij en ik leken gewoon veel meer op elkaar.

Dat bedachtzame, het creatieve. Marieke was op het eerste gezicht de leukste, maar ik was, in alle onbescheidenheid, misschien wel boeiender dan zij. Als je maar iets verder keek dan je neus lang was en even de tijd nam om in elk geval te wachten totdat ik een beetje ontdooid was. Onze vader was trots op haar als ze tijdens een voetbalwedstrijd drie keer had gescoord. Ikzelf was het meest onsportieve kind in de regio, met het minste balgevoel; ik zat liever met mijn neus in de boeken. Maar volgens mij was hij dan niet half zo trots als op mij, wanneer ik weer een verhalenwedstrijd of pianoconcours had gewonnen. Dat voelde je gewoon en je merkte het aan de manier waarop hij over dat soort dingen opschepte tegenover vrienden en familie.’

Dit artikel komt uit VIVA’s Zeven zonden reallife special 2019. Om het hele verhaal te lezen kun je de special online bestellen. 

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«