Kyra: ‘Met mij maakte hij trouwplannen. Met haar zat hij in een ivf-traject’

dubbelleven

Kyra (33) dacht in Marc de man van haar leven te hebben gevonden. Hij was alles waarvan ze droomde. En meer. Véél meer. Want nadat Marc haar ten huwelijk had gevraagd, bleek hij een dubbelleven te leiden.

‘Ik dacht aanvankelijk dat de vrouw die voor mijn deur stond een of andere psychische stoornis had. Dat ze bij een willekeurig adres had aangebeld om haar waandenkbeelden te ventileren. Maar dat duurde maar heel even. Om precies te zijn, totdat ze haar telefoon met een hele rits foto’s van mijn verloofde zo ongeveer in mijn gezicht duwde. Het leek wel een script uit een soapserie. Maar helaas is dit het echte leven; mijn leven, dat van het ene op het andere moment instortte.

Verloofd

Ik was al ruim twee jaar gelukkig met Marc. Sinds vier maanden waren we zelfs officieel verloofd, al hadden we nog geen trouwdatum geprikt. Steeds als ik het erover had, zei Marc dat we de tijd hadden. Toen kwam corona, en was er al helemaal een excuus om het op de lange baan te schuiven, want ik wilde een groot trouwfeest. Het liefst ergens in Italië. Toscane leek me wel wat, met familie en vrienden aan van die lange tafels, en neefjes en nichtjes die om ons heen dartelen in zo’n pittoreske boomgaard. Voor Marc was dat niet zo heel belangrijk, zei hij. Zijn ouders waren overleden en hij heeft geen broers of zussen, maar hij vond het geen probleem om te wachten totdat ik mijn droombruiloft kon hebben. Marc werkt bij een bedrijf waardoor hij drie dagen per week in Frankfurt zit, en de rest van de week hier, in de Randstad. Niet ideaal als we kinderen zouden krijgen, maar dat was iets voor later. Door corona was het allemaal wat gecompliceerder geworden. Hij werkte voor langere perioden vanuit Nederland, of vanuit Duitsland waar hij een etage huurde voor de dagen dat hij daar was. Althans: dat dacht ik. Maar ik had dan ook geen enkele reden om aan hem te twijfelen.

Ik vond het niet leuk om te horen, maar ik wilde het ook niet opblazen. Ik had ook weleens iemand leuk gevonden, en door hoe hij met de situatie omging, wist ik in ieder geval wel dat ik Marc voor honderd procent kon vertrouwen

Marc was altijd supereerlijk. Hij vertelde het me zelfs toen hij een single collega nogal aantrekkelijk bleek te vinden, en dat hij had besloten om niet meer met haar samen te werken buiten kantoortijden. Hij wilde ‘de kat niet op het spek binden’. Ik vond het niet leuk om te horen, maar ik wilde het ook niet opblazen. Ik had ook weleens iemand leuk gevonden, en door hoe hij met de situatie omging, wist ik in ieder geval wel dat ik Marc voor honderd procent kon vertrouwen. Een vriendinnetje dat ik in de brugklas had en regelmatig spullen jatte in de stad door er doodleuk heel opzichtig mee naar buiten te lopen, leerde me ooit: ‘Als je iets te verbergen hebt, doe het juist dan zo opvallend mogelijk.’ Een regel die Marc blijkbaar ook kende… hij leefde er zelfs naar.’

Web van leugens

‘De vrouw die voor mijn deur stond, leek op me. Hetzelfde lange, bruine haar, dezelfde fragiele uitstraling, waardoor Marc altijd zei dat ik hem aan een elfje deed denken. Ja, ik kon me voorstellen dat dit Marcs type was. Ik voelde me totaal overvallen, maar nadat ze de telefoon met foto’s van haar en Marc onder mijn neus had geduwd, deed ik als vanzelf een stap achteruit zodat ze kon binnenkomen. Ze voelde zich duidelijk net zo ongemakkelijk als ik. ‘Ik snap dat ik je overval,’ zei ze, ‘maar ik vermoed al een hele tijd dat Marc niet eerlijk tegen me is. Uiteindelijk heb ik zijn mail gecheckt en toen zag ik een mailtje van hem naar een makelaar waarin stond dat hij en zijn vriendin een bezichtiging wilden doen. Jij stond in de cc…’ Ik slikte. Het klopte: Marc en ik waren op zoek naar een ander huis, een gezinshuis. Waar ik hoopte onze toekomstige kinderen te krijgen.

En elke keer als ik verder vroeg, deed hij of ik gek was. Ik had last van mijn hormonen, volgens hem. Hij zou me nooit bedriegen, zei hij

Ik kon echt niets uitbrengen. De vrouw van wie ik de naam nog steeds niet wist, bleef maar doorpraten. ‘Ik heb hem meteen geconfronteerd, maar hij zei dat je een kennis van een collega was die een huis wilde kopen in haar eentje, en dat hem via die collega was gevraagd om mee te gaan en je partner te spelen zodat de makelaar geen loopje met je zou nemen in verband met mogelijke gebreken. Het klonk nogal vergezocht, maar het kon. Marc heeft natuurlijk bouwkunde gestudeerd. En elke keer als ik verder vroeg, deed hij of ik gek was. Ik had last van mijn hormonen, volgens hem. Hij zou me nooit bedriegen, zei hij. We waren toch niet voor niets met een ivf-traject bezig?’

Mijn gedachten hadden op dat moment veel weg van een flipperkast, ze vlogen heen en weer om steeds weer af te ketsen.

Mijn mond voelde kurkdroog, alsof er watten in zaten, maar uiteindelijk wist ik een coherente zin te vormen: ‘Hoe kwam je erachter dat hij loog?’ Ik heb je profiel opgezocht op Facebook. Dat stond afgeschermd voor onbekenden, maar ik heb een paar dagen later via Marcs laptop ingelogd en toen zag ik berichten van jou.’ Mijn gedachten hadden op dat moment veel weg van een flipperkast, ze vlogen heen en weer om steeds weer af te ketsen. Het klopte dat Marc nooit wilde dat ik foto’s van hem op social media plaatste. Ik vond het overdreven, wat maakte het nu uit als ik een leuke vakantiefoto zou plaatsen, of een foto van een gezellig etentje? Maar voor hem was het een principekwestie, zei hij. En ik accepteerde het, zoals je dat nu eenmaal doet als je partner bepaalde onschuldige eigenaardigheden heeft. Ook al snapte ik het niet helemaal. Toen nog niet. Maar er stonden wel foto’s van zijn hond en zijn auto op mijn Facebook pagina. En die hadden hem verraden.

Dit verhaal komt uit VIVA-2020-34. Dit nummer ligt t/m 25 augustus in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Tekst: Vivienne Groenewoud | Beeld: iStock