Lana: ‘Ik hield van hem, hij wilde alleen een verblijfsvergunning’

scheiden

Lana (26) werd smoorverliefd op de illegale Ilyas. Ze besloot zelfs met hem te trouwen. Maar al snel bleek dat Ilyas haar had gebruikt om hier te kunnen blijven.

Tekst Marloes Vinke | Beeld Shutterstock

‘Had je me twee jaar geleden verteld dat ik me ooit zo zou laten vernederen door een man, dan had ik je niet geloofd. Dat ik het zou pikken dat een man me zou slaan, op me zou spugen, me zou kleineren – ik zou je waarschijnlijk hard hebben uitgelachen. Ik was een feministe, onafhankelijk en sterk. Ik had mijn eigen appartement, een fijne baan en ik wist wat ik wilde. En toch ben ik zo diep gezonken. Ik begrijp het nog steeds niet.’

Mooie man

‘Toen ik Ilyas leerde kennen, vond ik het leuk dat zo’n mooie man aandacht voor me had. Maar verder dan wat flirten en zoenen wilde ik niet gaan. Ja, ik gaf hem mijn nummer, maar ik wist: dit wordt niks. Zijn sms de volgende dag negeerde ik. Ik was een gelukkige single en me aan een man binden was het laatste wat ik wilde. Ik zag hem dan ook niet meer, want ik had er geen behoefte aan. Totdat ik hem maanden later, totaal onverwachts, tegenkwam in de kroeg. We raakten opnieuw aan de praat. Ilyas was nog altijd even mooi. En dat niet alleen, het klikte écht tussen ons. Hij toverde een glimlach op mijn gezicht. Deze keer ging ik wél in op zijn avances. Nog geen week later waren we een stel. Toch ging ik er zelfs toen nog steeds van uit dat het nooit lang zou duren tussen ons: al mijn relaties liepen immers stuk. Maar ik vergiste me. Ilyas bleek anders. Hij was lief, zorgde voor me en overlaadde me met complimentjes. Voor het eerst in mijn leven gaf een man mij het gevoel dat ik mooi was, anders. Ik genóót.’

‘Ik hield van hem, hij wilde alleen een verblijfsvergunning’

De wanhoop nabij

‘En toen vertelde Ilyas dat hij terug moest naar Marokko. We waren nog geen halfjaar samen. Zijn visum was verlopen: hij zou hier nooit een baan kunnen vinden en hij zag geen andere uitweg. Ja, ik wist dat hij hier illegaal was, maar dat hij écht zou vertrekken, had ik niet zien aankomen. Ik was smoor-verliefd. Túúrlijk wilde ik hem niet laten gaan. De wanhoop nabij stelde ik voor om te trouwen: voor mij was een huwelijk toch maar een papiertje. Ilyas stemde in. Het was de enige manier om hier te kunnen blijven. Bovendien had ik geen enkele reden om aan hem te twijfelen, Ilyas was dol op me. Dat had hij me ontelbare keren gezegd.

Maar met het nieuws dat we zouden trouwen, veranderde ook onze relatie. Ilyas werd jaloers. Ineens vond hij het niet langer oké dat ik met mannelijke collega’s werkte, ook al waren het allemaal Marokkaanse moslims, zoals hij. We hadden steeds vaker ruzie. Over geld, over zijn nachtelijke escapades, zijn werkloosheid, het huishouden, mijn vrienden. En toen vielen ook de eerste klappen. We hadden weer eens ruzie gemaakt, ik weet niet eens meer waarover, toen Ilyas me keihard in mijn gezicht sloeg. Ik was in shock. Toch dacht ik er niet aan bij hem weg te gaan, omdat hij er ook duidelijk van was geschrokken. Hij wilde het goedmaken, dat merkte ik. Dus vergaf ik hem.’

‘Ineens vond hij het niet langer oké dat ik met mannelijke collega’s werkte’

Geen weg meer terug

‘De avond voor onze huwelijksdag was ik enorm verdrietig. Bijna niemand wist dat we zouden trouwen, want mijn ouders zouden die beslissing nooit goedkeuren. Ze wisten niet eens dat we samenwoonden. Plotseling besefte ik dat ik wél een groots feest wilde, een mooie jurk, bruids-meisjes. Een dag met al mijn vrienden en familie, een dag die helemaal om mij draaide. Maar ik had niemand iets verteld en nu was er geen weg meer terug. De ceremonie was kort, na hooguit vijftien minuten stonden we weer buiten. Ik in een kort wit jurkje, Ilyas in een goedkoop kostuum. Het boeketje in mijn handen had ik zelf gekocht. Onze huwelijksdag stelde amper iets voor.

Net als ons huwelijk. Uiteindelijk heb ik het nog lang volgehouden en zijn we een jaar getrouwd geweest. Het was allesbehalve een sprookje. Steeds vaker moest ik klappen incasseren. Iets kleins kon al aanleiding zijn voor een ruzie. Vaak greep hij me keihard vast bij mijn armen, waardoor die vol blauwe plekken zaten. Maar nog veel vaker vielen er echte klappen. En dat was niet alles: hij kickte erop me te vernederen. Eén keer was ik bezig een blikje bier op te ruimen dat híj tegen de muur had gegooid, toen ik voelde hoe hij een nieuw blikje over me uitgoot. Daar zat ik, op handen en knieën, kletsnat van het bier. Zó vernederend. En 
alsof dat nog niet genoeg was, spuugde hij vaak op me. En toch kwam het nog niet bij me op om bij hem weg te gaan. Ondanks alle ellende. Ik hield van hem.’

‘Hij kickte erop me te vernederen’

Schijnhuwelijk

‘In juli ben ik gebroken. Maandenlang had ik me sterk gehouden. Maandenlang had ik elke vernedering doorstaan, al zijn grillen getolereerd. Ik was op. Leeg. In de badkamer keek in de spiegel en ik schrok van mijn spiegelbeeld. Was dit de vrouw die ik geworden was? Ik herkende mezelf niet meer. Ons appartement was smerig, de salontafel lag vol bierblikjes. Van het gezellige plekje waar ik jarenlang mijn best op had gedaan, was niets meer over. Toen nam ik het besluit: ik ga weg. De volgende dag ben ik naar mijn moeder gegaan en heb ik alles opgebiecht. Veel te lang had ik gezwegen. Veel te lang had ik alle vernederingen, alle ruzies, alle ellende voor mezelf gehouden. Ik had mijn grens bereikt. Eindelijk.’

‘Terwijl ik aan het opruimen was, goot hij een blikje bier over me heen’

‘De afgelopen weken heb ik alles in het werk gesteld om van Ilyas te scheiden. Ons huwelijk was een schijnhuwelijk, dat besef ik nu. Maar ik was verliefd. Smoorverliefd. Als ik er nu op terugkijk, kan ik maar niet begrijpen hoe ik het zo ver heb laten komen. Hoe ik me zo heb kunnen laten vernederen. Ik schaam me dood. Want Ilyas hield niet van mij. Als je van iemand houdt, dan sla, verneder of kleineer je die persoon niet, nooit. De weg is nog lang, maar ik wil hier sterker uit komen. Ik wil bewijzen dat Ilyas me niet klein krijgt. En dat gaat me lukken, met de hulp van mijn vrienden en familie. Want zij houden wél van me om wie ik ben. En daarvoor ben ik hen ongelooflijk dankbaar.’

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 05. Wil je niets meer missen van VIVA? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale aanbieding: 10 nummers voor slechts €10.