Liesbeth: ‘Voordat ik in het ziekenhuis was, was hij dood’

Elke week geven we je een kijkje in iemands liefdesleven in VIVA’s rubriek ‘De status’.

Liesbeth’s (32) vriend is verongelukt.

“Ik had hem gevonden, echt. De man met wie ik oud wilde worden. Mensen zeggen het niet, maar ik hóór ze soms denken: idealiseert ze hem niet een beetje? Terugblikkend lijkt alles altijd beter, vooral als je iemand voorgoed kwijt bent. Een enkeling zegt weleens voorzichtig: ‘Misschien was het op den duur wel misgelopen tussen jullie.’ Alsof dat een troost is. Maaike Ouboter zingt in een liedje: ‘Ik had me zo graag willen vergissen in jou’, en elke keer springen de tranen weer in mijn ogen als ik dat hoor. Ja, had ik mij maar verschrikkelijk mogen vergissen in Joris. Alles beter dan dit. Ik heb nu het gevoel dat ik voor een blinde muur sta en daar nooit overheen kan, wat ik ook probeer.

We waren zeven maanden samen en voor het eerst, echt voor het allereerst in mijn hele leven, dacht ik: dit is ’m. Samen met Joris was alles leuker. Zelfs stomme dingen als afwassen of wachten op een trein. Door hem ging ik aan baby’s denken. Ik overwoog zelf mijn eigen huis, een optrekje midden in de stad met een dakterras waar iedereen verliefd op wordt, op te geven om het met hem te gaan proberen. Omdat het niet als ‘proberen’ voelde. Maar als meant to be.
Nou ja, dat was het dus helemaal niet. Als er een god bestaat, dan had ie schijt aan ons. Op een avond was Joris uit, stappen met vrienden. Ik verwarmde zijn bed alvast, sliep vol vertrouwen tot hij naast me zou glijden en zijn knieën in het holletje van de mijne zou duwen. Zo raar, dat ik nietsvermoedend lag te slapen terwijl hij door een auto werd gesneden. Hij was aangeschoten, maar er fietsen zo veel mensen dronken door de stad. Ik heb het zelf ook zo vaak gedaan. Het gaat altijd goed. Altijd ja – totdat het universum kantelt.

Ik werd gebeld door zijn vriend. Voordat ik in het ziekenhuis was, was hij dood. Stil stond ik naast hem, hij leek al in niets meer op de man die mijn leven ruim een halfjaar zo geweldig had gemaakt. Ergens geloof ik het nog steeds niet. Joris is nu langer dood dan ik hem ooit heb gekend en toch heb ik het gevoel dat hij elk moment nog kan binnenstappen. Vertraagde rouw noemt mijn therapeut dat, alsof het nog te groot is om in volle omvang door te dringen. Ik ben niet alleen hem kwijt, maar ook mezelf. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit weer echt vrolijk ga worden. Of dat er iemand anders komt aan wie ik mijn hart verlies. En mijn vertrouwen is weg. Ik was altijd extreem positief. Ik dacht dat het leven maakbaar was. Dat je het zelf kon sturen als je je er maar op focuste, het maar écht wilde. Ik was er berucht om bij vrienden. Nu sta ik met mijn mond vol tanden. Dit kan helemaal niet ‘ergens goed voor zijn.’ Dit is stomme pech en ik zou niet weten hoe ik dit een positieve draai kan geven.”

 

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 37. Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «