Lilian (33) heeft bindingsangst: ‘Zodra het echt wordt, ren ik weg’

Elke week geven we je een kijkje in iemands liefdesleven in VIVA’s rubriek ‘De status’.

Lilian (33) heeft bindingsangst.

“Afgelopen zomer was hij er opeens. Marco, ‘de man op wie ik altijd had gewacht’. Dat ik zulke romantische taal kon uitslaan, wist ik niet eens, het paste totaal niet bij me. Maar voor het eerst dacht ik: deze man wil ik, voor de rest van mijn leven. Hij leek even enthousiast als ik. Zestien dagen ben ik volmaakt gelukkig geweest.

Toen begon Marco afstand te nemen. Heel subtiel, maar ik voelde het onmiddellijk. Hij appte net iets minder snel terug. Zegde een afspraak op het laatste moment af, omdat hij moe was of plotseling iets anders moest doen. Nee, er was niets, heus niet. Hij was nog steeds ‘knetterverliefd’. Maar ik voelde haarfijn aan dat hij van me wegzwom. Waarom begreep ik niet. Ik wist van Marco’s gecompliceerde jeugd, dat hij een moeder had met een psychiatrische stoornis. Met de gevolgen daarvan – hechtingsproblemen – had hij geworsteld. Maar die had hij overwonnen, beweerde hij.

Zodra het echt wordt, ren ik weg

Toch kwam ik ons verhaal vrijwel een-op-een tegen in ‘Liefdesbang’ (van Hannah Cuppen, red.). Ik stuitte weer op dat boek in mijn boekenkast terwijl Marco op vakantie was, we kenden elkaar toen vier weken. Na het non-stop contact van de eerste dagen moest ik het nu doen met een foto of een incidenteel hartje. Zelfs op mijn verjaardag liet hij niets van zich horen.

Het boek had al eerder bellen doen rinkelen, maar bracht me nu compleet van slag. Alles wees erop dat Marco bindingsangst had. En dat zei dus ook iets over mij. Ineens besefte ik dat ik me nu voelde zoals mannen zich vaak bij mij moeten hebben gevoeld. Als ik weer eens binnen de kortste keren op een relatie uitgekeken was. Telkens was ík het die al snel mijn interesse verloor als de buit eenmaal binnen was. Die op de rem stond, vond dat mannen me niet zo op mijn huid moesten zitten en niet steeds moesten vragen wat er toch was. Hoe harder ze aan me trokken, hoe benauwder ik het kreeg. Nu waren de rollen omgedraaid.

Juist doordat ik in Marco onbewust mijn ‘meerdere’ had herkend en aanvoelde dat hij mij wel op afstand zou houden, had ik me zo kunnen overgeven. Niks geen magische liefde, gewoon voorspelbare dynamiek.
Tussen Marco en mij liep het snel mis – hij vond mij een claimende drama queen en ontkende zijn terugtrekkende fratsen. Ik moest erom lachen: ik herkende dat van mezelf. Het geeft niet, als twee van die extremen hadden wij samen toch geen kans. Maar ik ben hem dankbaar voor deze les.

Het heeft mijn eigen patronen onder een vergroot-glas gelegd. Daardoor besef ik dat het geen toeval is dat ik de liefde nog niet heb gevonden. Als je altijd wegrent als het echt wordt, schiet het natuurlijk niet op. Ik heb vroeger geen betrouwbare liefde ontvangen van mijn moeder, ook mijn vader was er niet. Ik kan wel denken dat ik liefde wil, maar eigenlijk durf ik het helemaal niet te ontvangen. Net als Marco. Ik ben nu in therapie en probeer mijn eigen hechtingsproblemen te overwinnen. Ik hoop dat ik zal leren om 
eindelijk een leuke, inspirerende en gelijkwaardige relatie met iemand aan te gaan.”

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 12-2016 Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «