Loiza Lamers: ‘ Voor de eerste keer in mijn leven zei hun blik niet: het komt wel goed, meisje’

Eind november werd Loiza Lamers (23) getroffen door een herseninfarct, waar ze godzijdank niets aan overhield. Behalve dan de wens om meer in eigen land te werken. Als model, maar wie weet ook als actrice.

Tekst Liesbeth Oeseburg | Fotografie Suzanne Rensink

Hoe gaat het met je?

‘Op wat vermoeidheid na ben ik eigenlijk alweer de oude. Ik heb mijn werk weer opgepakt alsof er niets is gebeurd, want ik heb gelukkig niets aan mijn herseninfarct overgehouden. Wel voel ik een andere spirit. Ik wacht niet tot morgen met dingen die ik vandaag kan doen.’

Je bent extra gemotiveerd om alles uit het leven te halen?

‘Ja. Toen ik Holland’s next top model won, werd dat wereldnieuws. Ik pakte snel mijn kans om in het buitenland te werken. Daardoor heb ik in Nederland niet zo veel opgebouwd. Na mijn herseninfarct ontving ik veel liefde uit Nederland. Dat vind ik zo bijzonder dat ik nu mijn werkmogelijkheden hier wil ontdekken. Zowel in modellenwerk als in acteren. Dat laatste lijkt me al heel lang leuk, want ik ben onwijs fan van Nederlandse films. Als echte zwijmelkous vind ik films als Alles is liefde en Verliefd op Ibiza fantastisch. De beste Nederlandse film is natuurlijk Zwartboek. Nu wil ik niet langer wachten tot er een beter moment komt en zoek ik uit wat de stappen zijn die ik kan ondernemen om te kijken of acteren binnen mijn bereik ligt.’

Spookt het feit dat je de dood in de ogen hebt gekeken nog vaak door je hoofd?

‘Ja. Vooral het moment dat ik in de scan lag, blijft me bij. In het ziekenhuis werd ik eerst aangesloten op allerlei toeters en bellen. Toen ik erin ging, keek ik mijn ouders aan. Als kind checkte ik vroeger altijd het gezicht van mijn ouders als ik ergens bang voor was. Zoekend naar geruststelling. Voor de eerste keer in mijn leven zei hun blik niet: het komt wel goed, meisje. Ik zag paniek. Toen wist ik: dit is serious business. Ze moesten de kamer uit en als in een film gingen ze op de gang zitten, precies tegenover mij. Ik kwam iets omhoog, keek naar ze en toen werd de deur dichtgedaan. Het laatste wat ik zag, was dat mijn vader een arm om mijn moeder sloeg. Ze was in tranen. Laat dit meevallen, dacht ik. Op zo’n moment ga 
je heel snel nadenken. Ik hield rekening met de mogelijkheid dat ik voor het leven verlamd zou blijven, dat mijn spraak achteruit zou gaan. Maar ik herpakte mezelf en bedacht wat het meest optimistische scenario zou zijn. In het gunstigste geval zou mijn verlamming gedeeltelijk en tijdelijk zijn en kon ik mezelf in een jaar zo trainen dat ik erna mijn modellenwerk weer kon oppakken. Mijn werk doe ik met zo veel liefde en passie. De hele showbusiness vind ik geweldig, al heeft het natuurlijk ook een schaduwkant.’

Wat vind je er zo leuk aan?

‘Geen week is hetzelfde. Soms ben ik twee weken achter elkaar in het buitenland, dan ineens weer drie dagen vrij. Niks staat vast. Dat is heel belangrijk voor me, want ik heb moeite met een negen-tot-vijf-regime. Vroeger vond ik het al moeilijk dat ik elke dag naar school moest en moest wachten tot het weekend om leuke dingen te kunnen doen. Het nadeel is dat je geen vastigheid hebt. En dat ik niet bij alle feestjes van vrienden en familieaangelegenheden kan zijn. Ik heb een grote en hechte familie. Mijn ouders zie ik bijna dagelijks, want ik woon nog thuis. Heerlijk om elke keer weer bij hotel papa en mama thuis te komen. Ik ben echt een gezelschapsdier en heb toch nog geen partner. De band met mijn ouders is ook anders door mijn verleden. Ze zijn mijn alles.’

Hoe bijzonder is jouw band met je ouders?

‘Ze wilden me altijd beschermen tegen kinderen die me pestten. En ík wilde mijn ouders weer beschermen. Dat heeft ons beiden zo veel pijn gedaan. Maar ik heb de pesterijen nooit verzwegen om ze te ontzien. In de wetenschap dat als ik niet eerlijk ben, ze misschien driedubbel zo veel pijn zouden hebben als ze er zelf achter zouden komen. Want mijn moeder en ik voelen elkaar aan. Wij pikken elkaars energie feilloos op. Fijn, maar soms wil je met rust gelaten worden en niet praten over je probleem en vraagt de ander: ‘Wat is er met je?’ Onze navelstreng is nooit doorgeknipt. Waar ik ook ben, ik bel altijd mijn moeder.’

Wel fijn zo’n veilige basis bij je ouders als je werkt in de drukke wereld van mode en glamour.

‘Inderdaad, zo blijf ik geaard. Ik neem weleens oude vrienden mee naar een glamourfeestje en dan zeggen ze verwonderd: ‘Wat doe je hier nou?’ Zij zullen mijn nieuwe wereld altijd gek en extravagant blijven vinden. Fijn, want hoewel ik zelf ook nuchter ben, is het soms toch lastig als je dagelijks in het glamourwereldje werkt om de gekkigheid eromheen niet als normaal te gaan beschouwen. Het zal niet snel gebeuren, maar mocht ik dreigen te gaan zweven of instabiel raken, dan heb ik een hele groep nuchtere mensen om me heen die zal ingrijpen.’

Het hele interview met Loiza lees je in VIVA 9. Deze editie ligt van 28 februari t/m 6 maart in de winkel of kan je hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «