Maan de Steenwinkel: ‘Bevestiging is belangrijk voor me’

Wat Maan de Steenwinkel (21) het liefst doet met haar eerste echte vriendje? In zijn enorme luipaardauto naar kleinkunstheld Wim Sonneveld luisteren. Zonder te bedenken wat anderen ervan vinden.

Tekst: Guuz Hoogaerts | Foto’s: Kee & Kee Via Stickystuff

Er komt een moment, en dat moment komt snel dichterbij, dat interviews als deze niet meer beginnen met een zin die lijkt op: ‘We kennen Maan de Steenwinkel allemaal als de meest succesvolle winnaar van The voice of Holland.’ De koppeling van de zangeres met de populairste tv-talentenjacht van Nederland schuift steeds verder naar de achtergrond. Het wordt een weetje dat hooguit een keer gaat terugkomen als vraag in De slimste mens. Vergelijkbaar met het feitje dat Justin Timberlake ooit lid was van boyband *NSYNC. Of dat Katy Perry haar carrière begon als gospelzangeres, en een plaat maakte die wereldwijd nog geen tweehonderd exemplaren verkocht. 
Das war einmal.

‘Ik ben heel dankbaar voor wat The voice me heeft gebracht,’ beaamt Maan op een winderig Amsterdams terras. ‘Maar ik merk ook dat ik niet meer gezien word als ‘Maan van The voice‘. En dat is heel tof. Daar heeft een programma als De beste zangers van Nederland ook aan bijgedragen. En alle optredens. Ik heb twee uitverkochte clubtours gedaan. Binnen twee jaar stond ik op Pinkpop. Dat is snel. Soms denk ik weleens: gaat het niet allemaal een beetje té snel?’

In september wordt een volgende grote stap gezet om bekend te worden met wat ze nu doet, in plaats van met wat ze ooit won. Dan komt haar ‘grote EP’ uit, een uit de kluiten gewassen single met acht Nederlandstalige nummers. Spijt, met rapper Jonna Fraser, was daar deze zomer al een voorproefje van. En wie haar hits met Sevn Alias (In Amsterdam) en Ronnie Flex (Blijf bij mij) kent, weet hoe Maan nu klinkt: tropisch, broeierig, dansbaar. ‘Het zijn nummers die ik in de herfst, als ik weer een clubtour doe, graag live wil gaan spelen. Ik wil mensen laten dansen, dan moet je daar ook de nummers voor hebben. Die heb ik nu.’

Je hebt ze onder meer geschreven met Anouk. Was dat je eigen idee?

‘Nee. De manager van Anouk, Kees de Koning, tevens baas van het Top Notch platenlabel van onder meer Ronnie Flex, zei tegen mijn label dat het goed zou zijn als ik in het Nederlands ging zingen. Had ik natuurlijk al eens gedaan, in De beste zangers. Daar zong ik 
Jij bent de liefde van Guus Meeuwis, en daar kreeg ik heel goede reacties op. Mijn label vond het een goed idee, ik ook. Dus toen zat ik daar, in de studio met Anouk. Bloednerveus.’

Want? Je dacht terug aan de finale, waarin Anouk je niet feliciteerde?

‘Dat was een samenloop van omstandigheden, geen onwil. Nou ja, Anouk is iemand die er niet omheen draait. Altijd eerlijk. 
Daar was ik zeker tijdens The voice wel gevoelig voor. Maar in de studio, met een heel team van medeschrijvers en producers erbij, is ze gewoon one of the guys. Ik heb heel leuk met haar zitten kletsen over haar kinderen. Dan bloeit ze helemaal op, dan merk je wat een lieve vrouw het is. Ik wist eerst niet goed wat er van me werd verwacht, wat mijn inbreng moest zijn. Maar als je dagelijks zeven, acht uur met elkaar werkt, wordt dat snel duidelijk. 
Ik kon suggesties doen, meeschrijven, ideeën inbrengen. Ik hoef niet per se iedere keer over de liefde te zingen, het kan ook over vriendschap gaan. Of over de invloed van social media op jonge mensen. Dat laatste nummer is er nog niet van gekomen, maar ik had heel erg het gevoel dat ik serieus werd genomen. Dat we samen aan het werk waren.’

Je zei net dat het misschien allemaal een beetje snel gaat. Dat is een opmerking, waarschuwing misschien zelfs wel, die ik in eerdere interviews ook al tegenkwam. Heb je het gevoel dat je meer grip hebt?

‘Nee, maar dat ligt er ook aan dat ik vaak pas ’s avond in bed in mijn agenda kijk wat ik de volgende dag moet doen. En dat is niet heel handig, omdat ik me soms echt moet voorbereiden (lacht). Maar daar word ik door mijn management wel in gecoacht. Ik weet nog steeds niet of het vandaag maandag of vrijdag is. Mijn ritme 
is vanwege vroege radioshows of late optredens enorm onregelmatig. Als ik vriendinnen wil zien, vraag ik of ze ’s avonds met me willen koken. Of, als zij op school zitten en ik vrij ben, of ze een uurtje met 
me koffie willen drinken. Mijn familie en vrienden gaan vaak mee naar shows of naar feestjes. Dan kunnen we ook praten.’