Mans genoeg om feminist te zijn

Feminisme een vrouwending? Nee hoor, feminisme is voor iedereen, en deze mannen vertellen waarom.

Tekst: Milou Deelen

Sahil Amar Aïssa (25) is televisiemaker en acteur

‘Ik erken dat er een ongelijke verdeling is tussen man en vrouw 
die het patriarchaat in stand houdt en ik spreek me daarover uit waar en wanneer ik kan. In Gandhi’s uitspraak Be the change you want to see in this world, zit een grote waarheid. Begin bij jezelf. Als ik een team samenstel – of het nou op werk, creatief of persoonlijk vlak is –, kijk en beoordeel ik: zitten er genoeg vrouwen in mijn team? Ook moeten wij mannen erkennen dat het niet meer zo is dat wíj de gedragscodes bepalen. Als ik merk dat een vrouw op de eerste date graag de rekening betaalt, slik ik mijn ballen in en ga ik erin mee. Ik ben altijd omringd geweest door sterke vrouwen, zoals mijn moeder en zus. Mijn zus is tien keer verantwoordelijker en slimmer dan ik, toch zullen mensen mij eerder serieus nemen, alleen omdat ik een man ben. Als ik kijk naar de hoofden van de afdelingen bij de publieke omroep zijn dat ook alleen maar witte mannen. Dus zelfs bij de grote linkse publieke omroep is er nog werk aan de winkel. Veel mannen denken dat je wat van je mannelijkheid inlevert als je feminist bent. Die weten kennelijk het verschil niet tussen feminine en feminist. Alsof je niet een feminist kunt zijn én een bad ass motherfucker – ik ben het gewoon allebei. Mijn vriendengroep is best ‘mannelijk’. Als iemand over een meisje zegt dat-ie haar wil neuken, grapt een ander: ‘Kijk uit, anders wordt Sahil boos.’ Ik zeg dan dat het probleem niet is dat hij haar wil neuken, maar dat het iets anders is om op haar af te stappen en dat tegen háár te zeggen. Voor mij zijn dat soort momenten een opening voor een gesprek.
Als mensen zeggen dat vrouwen niet sterk zijn, raad ik ze altijd aan om het eerste seizoen van Fargo op Netflix te kijken. Met Molly, een politieagente die zich moeiteloos staande houdt in een wereld vol maffioso, moordenaars en hele conservatieve politiemannen; zij is gewoon de sterkste van hen allemaal. Er is echt een gebrek aan mannelijke feministen, eigenlijk zouden we een wervingscampagne moeten starten. Dat ik feminist ben, betekent niet dat ik moet worden geportretteerd als een held in onze samenleving. De vrouwen zijn de helden – niet ik.’

Kevin Heller (41) is beveiliger en geeft zelfverdedigings-cursussen

‘Ik noem mezelf intersectioneel feminist; ik kijk niet alleen naar geslacht, maar ook naar andere factoren zoals ras en klasse. Ik strijd ervoor dat mannen en vrouwen gelijk behandeld worden en ik ben voorstander van het onderuithalen van het patriarchaat. Aan de ongelijkheid en hiërarchie binnen onze maatschappij heb ik altijd een hekel gehad. Ik vind het oneerlijk dat de witte man de meeste macht heeft, daarna de witte vrouwen, en pas veel later vrouwen van kleur. Vrouwen hebben nog steeds niet dezelfde positie als mannen en die positie dient te worden verworven. Door mijn werk hoop ik een steentje bij te dragen. Ik ben beveiliger bij onder andere nachtclubs. In mijn beroep zie ik vaak dat mannen niet oké zijn richting vrouwen. Als mannen aan de deur vragen of er ‘lekkere chickies’ binnen zijn, laat ik ze niet binnen. Ik wil voorkomen dat het een hengstenbal wordt. Toch zijn er altijd gasten die hun handen niet thuis kunnen houden. Er is ieder weekend wel een kerel die een vrouw bij haar kont grijpt. Ik ben ook zelfverdedigingsinstructeur en geef vooral cursussen aan vrouwen. Iedere deelnemer heeft haar eigen verhaal over seksuele intimidatie. Door mijn werk zie ik het belang van feminisme in, ook bij mannen. Alle stereotypen over mannen zijn enorm onderdrukkend voor onze sekse. Er heerst een grote groepsdruk om mannelijk te zijn. We mogen niet van schattige beestjes houden, niet knuffelen, niet huilen, moeten constant geil zijn, moeten van vechten houden. Ik heb moeite gehad om dat schild te laten vallen, maar grotendeels door mijn werk is dat gelukt. Dat heeft bevrijdend gewerkt. Vroeger had ik het gevoel dat ik moest houden van autoracen, bier drinken en over voetbal praten. Door het feminisme kan ik mezelf zijn. Ik vind het relaxed dat ik niet altijd een stoere man hoef te zijn, dat ik kan zeggen dat ik een cola wil en liever ga dansen. Ik heb tegenwoordig geen vrienden meer die seksistische opmerkingen maken. Mijn vriendengroep bestaat voor negentig procent uit vrouwen, omdat ik geen zin heb om tegen seksistische shit aan te lopen en om met kerels om te gaan die dat stoerheidsschild nog dragen en niet zichzelf durven te zijn. De tien procent mannenvrienden die ik heb, zijn top. Tegen die andere mannen zou ik willen zeggen: laat je stoerheidsschild vallen, stel je kwetsbaar op, laat je gevoelens toe. Denk niet: ik ben een man, dus ik móet mannelijke dingen doen. Let it go. Ik denk dat feminisme mannen helpt om te doen wat ze zelf willen, in plaats van wat er door de maatschappij van ze wordt verwacht.’

Lees de andere verhalen in VIVA 49-2018. Deze editie ligt t/m 11 december in de winkel. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«

 

Beeld: Stocksy