Marc de Hond: “Ik kan alleen niet alle standjes van de Kamasutra vlekkeloos uitvoeren”

VIVA drinkt elke week een biertje met een leuke man. Deze week zitten we aan de bar met presentator, theatermaker en schrijver Marc de Hond (37) die zich momenteel klaarstoomt voor de reprise van zijn theatertour ‘Scherven Brengen Geluk’. De kaartverkoop is net gestart.

Heb je jouw vriendin ook aan een bar geschaakt met een onzingesprek?

“Nee, op het parkeerterrein bij een sportcomplex, vier jaar geleden. Ik was aan het trainen om met het Nederlands rolstoelbasketbalteam naar de Spelen in Londen te gaan, zij was aan het trainen om met atletiek naar Londen te gaan. Ik zette mijn spullen in de auto, toen kwam zij langslopen. ‘Sorry, mag ik wat aan je vragen?’ Kut, dacht ik, nu moet ik een vraag bedenken. ‘Welke sport doe jij?’ Dat leek me een vrij logische vraag. Ze was bezweet en het was koud, toch bleef ze lang staan praten. Daarna hoopte ik elke keer als ik ging sporten, dat ik haar weer tegenkwam. Net als vroeger op school. Ik heb een half jaar achter haar aan gezeten en dat wierp uiteindelijk z’n vruchten af.”

Maakt het haar niet uit dat je in een rolstoel zit?

“In het eerste jaar was Remona weleens verdrietig. Ze wist natuurlijk waar ze aan begon, maar ze moest eraan wennen om mij in een rolstoel te zien. Ik had dit hoofdstuk al afgesloten, voor haar was het nieuw. Zij was het eerste meisje dat dit ter sprake bracht bij me. Nu is ze eraan gewend en is het nauwelijks meer een issue voor ons. Ik kan alleen niet alle standjes van de Kamasutra even vlekkeloos uitvoeren.”

Je zegt dat het hoofdstuk voor jou is afgesloten, maar als sporter ben je je extra bewust van je lichaam. Hoe ervaar jij dat nu?

“Inderdaad, dat was ook altijd een reden dat ik niet dronk. In mijn voetbalperiode was ik keeper bij mijn club. Ik wist: als ik het laat maak én ga drinken, dan gaat het niet lukken om de volgende dag fris te zijn. Toen ik twaalf jaar geleden een dwarslaesie kreeg (na een operatie aan een tumor in zijn ruggenmerg, red.), ben ik aan rolstoelbasketbal gaan doen. Sinds die tijd ben ik nog zuiniger op mijn lijf. De reden dat ik volledig zelfstandig ben, is dat m’n armen, schouders en handen het nog doen. Als ik een arm breek, ben ik dat kwijt. Ik kan er ook slecht tegen om ziek te zijn. Dan laat het stukje van mijn lichaam dat het nog doet me ook nog in de steek. Hoe minder je hebt, hoe erger het is als er iets stuk gaat.”

Heb je nooit de behoefte gehad om die controle die je over jezelf hebt even los te laten?

“Om dronken te worden, bedoel je? Nou, ik denk dat ik het geluk heb dat ik allemaal gave dingen meemaak. Iedereen heeft het nodig om af en toe uit de sleur te komen en bijzondere dingen mee te maken. Als eens in de zoveel tijd dronken worden die ontsnappingsmogelijkheid geeft, dan snap ik dat. Misschien als mijn leven kutter zou zijn, dat ik daar dan meer behoefte aan zou hebben.”

Het hele interview met Marc de Hond lees je in VIVA 43! Je kunt het blad online bestellen of lees het artikel op Blendle

Tekst: Jasmine Groenendijk
Beeld: Anke van der Meer