Marit (25) is bestolen door haar vriend

Erachter komen dat je ex nog steeds je Netflix-account gebruikt, is vervelend. Maar stel je voor dat je ontdekt dat er dankzij je ex duizenden euro’s aan schuld zijn ontstaan, en allemaal op jouw naam?

‘Nog niet zo lang geleden had ik me nooit kunnen voorstellen dat ik zo belazerd zou worden, door iemand voor wie ik alleen maar goed voor ben geweest. Maar dat was voordat ik wist dat iemand die steeds opnieuw zei hoe ontzettend verliefd hij op me was, glashard kon liegen.

Ik leerde Paul kennen toen hij als interim manager kwam troubleshooten bij het bedrijf waar ik werkte. Paul was knap. Charismatisch. Het leek wel of iedereen bij hem in de buurt wilde zijn. Ik was daarop geen uitzondering. Tot mijn verbazing bleek dat andersom ook zo te zijn: Al na zijn eerste week kwam Paul naar me toe en vroeg of ik wat dingetjes ‘aangaande het bedrijf’ met hem wilde doornemen. Na werktijd, wel te verstaan. Ik stemde direct toe. Ik wilde niets liever dan tijd doorbrengen met deze mooie man.

Die ‘zakelijke besprekingen’ werden steeds gezelliger. Paul was avontuurlijk, extravert… alles wat ik niet was, maar waar ik wel naar hunkerde. Ik ben enig kind en superbeschermd opgevoed. We waren niet extreem rijk, maar ik heb nooit echt voor iets hoeven knokken. Mijn ouders zouden tegenwoordig waarschijnlijk worden omschreven als ‘curling’ ouders: Alles wat me eventueel in de weg lag, werd door hen opgelost voordat ik er zelfs maar enige notie van had. Pas rond mijn zestiende kwam ik erachter dat de wereld niet altijd even lief is, maar ik ben altijd erg goed van vertrouwen gebleven. Te goed. Misschien dat ik me daarom onbewust voel aangetrokken door mannen met een donker randje? Terwijl ik daar tegelijkertijd niet echt goed tegen ben opgewassen..

Achteraf denk ik dat hij me doelbewust heeft uitgekozen. Al bij een van de eerste keren dat we hadden afgesproken, ben ik heel open tegen hem geweest. We zouden het over het werk hebben tijdens een etentje, maar toen hij me aankeek met die blauwe ogen liep ik volledig leeg. Ik heb hem die avond meteen verteld dat ik een relatie had gehad met een man die me, op zijn zachtst gezegd, niet echt goed behandelde. Ik had inderdaad een desastreuze relatie achter de rug met een man die me niet alleen bedroog, maar ook een enorm alcoholprobleem had. Hoewel ik al tijden diep ongelukkig was, kreeg ik het lang niet over mijn hart om bij hem weg te gaan.

‘Ik bleef omdat ik medelijden had met hém…snap je dat nou?’ zei ik.

Uiteindelijk gaf mijn ex me een klap tijdens een ruzie, en kreeg ik mijn verstand terug. Met de hulp van een goede vriendin bij wie ik tijdelijk kon ‘onderduiken’ wist ik uit die relatie te ontvluchten. ‘Maar het heeft wel zijn sporen nagelaten’ zei ik.

Paul pakte mijn hand en keek me diep in mijn ogen aan. Dat is denk ik het bepalende moment geweest. Hij zag meteen dat ik niet alleen een slachtoffer was, maar ook ongelooflijk goed van vertrouwen. Naïef. En dat ik bereid was veel meer te geven dan te ontvangen, als ik van iemand hield.

Je zou denken dat een dergelijke ervaring er wel voor gezorgd zou hebben dat ik wat voorzichtiger was. Maar nee hoor. Ik dacht dat, na alle ellende, nu mijn tijd was gekomen om te proeven van échte romantiek. Al vanaf het begin dat we serieus werden met elkaar, vertelde Paul me dat ook zijn leven gecompliceerd was. Zijn moeder was manisch depressief geweest en had zichzelf van het leven beroofd toen hij negen was, waarna Paul en zijn enige broer Jelmer door hun vader waren opgevoed. Die opvoeding scheen koud te zijn geweest. Liefdeloos. Zijn vader zag hij al jaren niet meer. Paul had zich opgewerkt en een goed leven voor zichzelf gecreëerd, vertelde hij. Maar, oh ironie, hij vond het lastig om mensen te vertrouwen. Dit alles appelleerde enorm aan mijn Moeder Teresa-complex, zoals ik het altijd noem. Ik wil graag mensen helpen. Ze redden. Dat is ook de reden dat ik veel te lang in mijn eerste relatie ben blijven hangen. Maar deze keer was het anders, dacht ik. Dat deze sterke, charismatische man die uitgerekend bij mij een kwetsbaar klein jongetje durfde te zijn, maakte mijn knieen week. Voor even leek het sprookje werkelijkheid te worden.

En toen begon het.

Tekst Vivienne Groenewoud | Foto Istock

Het hele interview met Marit lees je in VIVA-48-2019. Deze editie ligt vanaf 3 december in de winkel of lees je hieronder  verder via Blendle. 

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.