Marleens vriend doet aan cybersex: ‘Vrouwen praten in de 
camera terwijl ze zich in uitdagende posities wringen’

Marleen (31) is flink in de war sinds ze heeft ontdekt dat haar vriend aan cybersex doet.

‘Dat hij weleens porno keek, wist ik. Dat schijnt normaal te zijn, zegt iedereen. Dus zei ik het ook, vooral tegen mezelf. Niets om je druk over te maken. Dat het toch een beetje schrijnde, liet ik niet merken. Want we hadden het leuk, perfect eigenlijk. We hadden bijna nooit ruzie, waren nog altijd verliefd en zaten vol toekomstplannen. 
Hij vond mij heerlijk in bed, zei hij. Dus oké, dat hij soms in zijn eentje naar onbekende vrouwen keek, moest dan maar. Hij kon 
ze toch niet aanraken en ze zeiden niets terug.

Vorige maand ontdekte ik dat ze dat laatste inmiddels wél deden. Want hij doet aan cybersex. En die vrouwen praten in de 
camera terwijl ze zich in uitdagende posities wringen. Zij praten tegen hem en hij praat terug. Uit opdrachten, wensen, fantasieën. Met een opengeknoopte broek.

Ik ontdekte het toen ik op een avond eerder thuiskwam van het sporten. M’n lievelingsles was uitgevallen, ik was moe. Het was niet eens zo dat ik expres zachtjes deed, maar hij zat er zo in dat het geluid van mijn sleutel in de voordeur totaal langs ’m heen ging. Ik hoorde gekreun vanuit de woonkamer, stemmen die op elkaar reageerden, en mijn hart stond stil. Even overwoog ik weg te lopen, bang voor wat ik zou aantreffen.

Eerst was er vooral opluchting dat hij alleen was. Toen kwam de woede. Dat deze vrouw ‘een prof’ was, dat hij ervoor betaalt en ‘dus niet echt vreemdgaat’, is iets waar hij zich steeds mee verdedigt. Daar haal ik geen troost uit, ik vind het juist extra vernederend. Ik geef mezelf gratis aan hem, met alle liefde die ik in me heb. Maar kennelijk is dat niet voldoende.

Sinds dit is gebeurd, zit ik op slot. Vrijen wil ik niet meer, zijn lichaam voelt vies. Vies en vreemd. Terwijl geen lichaam me zo vertrouwd is als het zijne. We zijn nu bijna drie jaar bij elkaar. Al vrij snel wist ik dat het met hem anders was. Beter, echter. Al na een paar maanden gingen we samenwonen. We passen bij elkaar, vinden dezelfde dingen leuk. Elke dag als ik uit mijn werk kwam, dacht ik: leuk, straks zie ik hem weer. Ook in bed klopte het. Ik had meer dan genoeg aan hem. Maar hij dus niet aan mij.

Die porno, daar kon ik mee leven. Maar met deze cybersex? Hij kan zeggen wat hij wil. Dat het niets betekent, dat hij mij nooit zou willen inruilen, maar ik word er misselijk van en voel me bedrogen. We proberen erover te praten, maar lopen telkens vast. Als hij één keer oprecht begrip voor mij zou tonen, zou dat al schelen. Maar hij blijft doen alsof ik bekrompen ben. Ik heb geen idee hoe we hieruit moeten komen. Mijn liefde voor hem is er nog. Maar het wantrouwen groeit. En ik weet niet of dat nog te stoppen is.’

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 5-2016 Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «

Beeld Shutterstock