Maxime Meiland ‘Ik wil niet te lang wachten met een broertje of zusje voor Claire’

Door het succes van Chateau Meiland is het hard gegaan met de roem van Maxime Meiland (24). Als single moeder van Claire (3) had ze zich ingesteld op een leven zonder partner. Dat liep anders toen ze dit jaar cameraman Leroy ontmoette. ‘Hij is de ware.’

Doen jullie het opvoeden van Claire ook groepsgewijs?

‘Mijn ouders voeden mee op, want we komen veel bij elkaar over de vloer. Mijn moeder is heel streng: voor het avondeten geen chips en zeker geen ijsje als we bijna gaan lunchen. Mijn vader vindt alles goed. Als Claire om een stroopwafel vraagt, dan zegt hij: ‘Is goed kind, hier heb je er een.’ Het is altijd ‘ja’ wat die man zegt. Het is vreselijk. Claire is best verwend.’

Spreek je je vader daarop aan?

‘Ja, maar dat heeft totaal geen nut. Hij vindt het zielig als ik ‘nee’ tegen haar zeg. Hij is erg beschermend. Als Claire op de bank staat, gaat hij al gillen. Omdat hij bang is dat ze valt, haar hoofd stoot en meteen ook dood is.’

Je werd op 21-jarige leeftijd onverwacht zwanger van een man met wie je niet samen was. Hoe reageerden je ouders?

‘Ik had een test gedaan en diezelfde avond vertelde ik het aan mijn ouders. We hadden een feestje en ik dacht: dat is mooi, want dan hebben ze een wijntje op en valt het misschien in goede aarde. En inderdaad, een nieuw iemand in de familie leek hen best leuk. Toen iedereen de volgende ochtend wakker werd, was er toch een andere stemming. Mijn moeder heeft altijd gezegd dat ik moet doen wat goed voor mij voelt. Maar mijn vader en zus waren er erg op tegen. Ze vonden me te jong en dachten dat een baby mijn leven zou verpesten. Ik snap die reactie, het was natuurlijk een hele shock.’

Raakte je hierdoor beïnvloed?

‘Papa heeft twee weken niet tegen me gepraat terwijl hij naast me woonde. Dat had zeker invloed. Ik ging twijfelen: misschien zie ik het te rooskleurig in. Aan de andere kant: ik woonde toen op mezelf en had een baan en een auto.’

In eerste instantie wilde je het kindje laten weghalen. Je had zelfs al een afspraak staan bij de abortuskliniek. Wat was het moment dat je besloot het toch niet te doen?

‘Ik heb de afspraak eerst een keer verzet. Bij de tweede keer ging de mevrouw van de kliniek kort uitleggen wat een abortus inhield. Ze zei dat ik het hele weekend onder begeleiding thuis moest blijven omdat ik zo erg zou bloeden. Toen kwam het besef: wat ben ik eigenlijk aan het doen? Waarom zou ik een kind weghalen? Dat voelde opeens zó slecht.’

De vader van Claire wilde niets met de baby te maken hebben. Hoe was dat?

‘Hij wilde meegaan naar de kliniek om mij te steunen, maar toen ik besloot om het kind niet weg te halen, was het van: ik hoef je niet meer te spreken, doei. Toen ik zes maanden zwanger was, belde zijn moeder ineens op. Ze vond dat we een keer moesten praten, maar dan met de ouders erbij. Op het laatste moment besloot ik niet mee te gaan, anders zou misschien de pleuris uitbreken. Mijn ouders vertelden dat het gesprek erg negatief was. Zijn moeder zei: ‘Het is als een steen op mijn maag.’ Haar zoon had net een appartement gekocht en een vriendin. ‘En nou dit.’ Ik was de schuldige, vond die familie.’

Zo’n reactie lijkt me erg heftig, zeker als er een kindje in je groeit.

‘Het ergste vond ik dat ze zeiden: als het kindje vier jaar oud is – wanneer ze herinneringen gaat krijgen – dan komen we misschien een keer langs. Hoe haal je het in je hoofd? Inmiddels heeft Claire haar opa wel een keer ontmoet.’

Zo’n reactie lijkt me erg heftig, zeker als er een kindje in je groeit.

‘Het ergste vond ik dat ze zeiden: als het kindje vier jaar oud is – wanneer ze herinneringen gaat krijgen – dan komen we misschien een keer langs. Hoe haal je het in je hoofd? Inmiddels heeft Claire haar opa wel een keer ontmoet.’

Hoe heeft de komst van Claire jouw leven veranderd?

‘Voordat ik haar kreeg, zat ik vaak niet lekker in mijn vel. Ik ben veel stabieler sinds zij er is. Je hebt iets om voor te leven en dat geeft veel geluk.’

Zat je op een roze wolk tijdens de kraamperiode?

‘Nee, joh. Ik vond het heel raar om met een kind uit het ziekenhuis te vertrekken. Ik weet nog goed dat ik met mijn moeder in de auto zat en naar de Maxi-Cosi naast me keek. Het was al donker en de lantaarnpalen flitsten over haar gezichtje. Je hebt een kind op aarde gezet en ze blijft altijd bij je, dat is zo’n speciaal gevoel. Gelukkig bleef mijn moeder die eerste week bij me, want ik kon niet lopen vanwege de zware bevalling.’

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar onze magazine-shop om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je alle edities van VIVA ook los kunt bestellen. Ook kun je het artikel hier via Blendle lezen. Maar nog leuker is het om VIVA magazine te bestellen, dat kan via de button hieronder. We hopen te kunnen rekenen op je begrip!

Tekst: Anna van den Breemer | Foto’s: Kee & Kee

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«