Megan: ‘Mijn anorexia ging over in binge eating: in een jaar kwam ik 52 kilo aan’

anorexia body positivity

Megan Jayne Crabbe (24) had van jongs af aan een hekel aan haar lichaam. Ze ging van anorexia naar boulimia, tot ze body positivity ontdekte. Een eyeopener die haar leven voorgoed heeft veranderd.

Tekst: Milou Deelen | Foto: Becky Long

‘Al zolang ik me kan herinneren, haatte ik mijn lichaam. Ik zal een jaar of vijf zijn geweest en om me heen zag ik al alleen maar dunne mensen. Disney-prinsessen, mijn klasgenootjes… iedereen was slanker en dus mooier dan ik. Ik was stevig gebouwd en er heilig van overtuigd dat ik alleen maar mooi zou kunnen zijn als ik dun was. Ik geloofde toen al écht dat het leven draaide om hoe ik eruitzag. Op mijn tiende raakte ik geobsedeerd door diëten. Mijn onzekerheid werd steeds groter en ik verdiepte me in allerlei crashdiëten. Aanvankelijk hadden mijn ouders niks door, tot ze merkten dat ik vaker maaltijden oversloeg en geobsedeerd bezig was met voeding. Ik at nauwelijks, hooguit één maaltijd per dag, en sportte elke dag drie uur. Dan deed ik in de ochtend fitness en ging ik ’s avonds nog hardlopen. Op mijn dieptepunt, ik was toen veertien, woog ik nog maar 28 kilo. En nog steeds was ik niet tevreden. Mijn ouders namen me mee naar een arts. De diagnose: anorexia nervosa. Hij zei: ‘Als je nu niet gaat eten, ga je dit niet overleven’. De twee jaar daarop draaide om ziekenhuisbezoeken en psychiatrische hulp. Zo leerde ik stap voor stap om weer te eten. En toen sloeg ik door naar de andere kant. De anorexia ging over in binge eating. Ik kreeg vreetbuien waarbij ik alles wat er maar in huis was naar binnen propte. In een jaar kwam ik 52 kilo aan. Ik haatte mijn lichaam meer dan ooit tevoren. In de jaren die volgden, schommelde ik tussen mezelf uithongeren en binge eating. Mijn eetstoornis leek inmiddels meer op boulimia, al kon ik er zelf eigenlijk geen touw aan vastknopen. Het was heel verwarrend dat ik eerst niks kón eten en daarna juist heel veel. Eén ding was zeker: ik had een extreme eetstoornis.’

Slank = geluk

‘Vier jaar geleden belandde ik bij toeval op een body positivity-account op Instagram. Ik was op zoek naar foto’s van thigh gaps (het gat dat sommige mensen tussen hun dijen hebben, red.). Dat deed ik vaker om mezelf te motiveren om af te vallen, maar op deze pagina zag ik vrouwen die onbewerkte foto’s van zichzelf postten, die zichzelf dik noemden en die daar helemaal oké mee waren. Mijn ogen werden ineens geopend, dit was dé wake-upcall die ik nodig had. Ik stuurde een DM en kwam in gesprek met een vrouw die zei: ‘Je mág jezelf accepteren, je mág van je lichaam houden en je mag er in leven, het is van jou’. Het raakte me zo dat deze vrouwen die absoluut niet aan het standaard schoonheids-ideaal voldeden, zo van hun lichaam konden houden, terwijl ik dat van mij altijd had gehaat.
Ik realiseerde me dat diëten me nog nooit gelukkig had gemaakt. De dieetindustrie geeft ons het gevoel dat we dun moeten zijn en probeert ons middelen aan te smeren om af te vallen. Want als je slank bent, zul je gelukkig zijn. Klinkklare onzin: hoeveel ik ook afviel, ik bleef ongelukkig met mijn lijf. Toen dat kwartje eenmaal viel, dacht ik: bekijk het maar, ik koop jullie spul niet meer.
Inmiddels ben ik zelfverzekerd, hoef ik gelukkig niet langer dat ideale plaatje na te bootsen. De manier waarop ik nu over mijn lichaam denk, noem ik body neutrality. Mijn uiterlijk speelt geen grote rol meer in hoe ik me voel. Ik denk niet aan eten, behalve als ik honger heb. Ik weeg mezelf niet, volg geen diëten, tel geen calorieën, maar luister naar mijn lichaam en respecteer het als ik honger heb of juist voldaan ben. Natuurlijk zijn er ook dagen dat ik me minder voel. Gewoon, omdat iedereen weleens zo’n dag heeft. Vroeger zocht ik dan troost in eten, maar dat doe ik niet meer. Geluk hangt niet van eten af, ik kan het ook halen uit wandelen of met vrienden zijn.’

Steun en toeverlaat

‘Mijn vader is altijd een enorme steun geweest, ik zie hem als mijn grootste levensleraar. Zonder hem had ik het niet gered. Ik zal nooit vergeten dat hij tijdens mijn ziekte uren naast mijn bed zat en op een dag tegen me zei: ‘Je ziekte is een olifant, en die lijkt zo groot, dat je denkt hem niet aan te kunnen. Maar mensen kunnen olifanten trainen, dus als je je kracht gebruikt, zul je leren de olifant de baas te worden’.

Het hele verhaal van Megan lees je in VIVA 28. Koop ‘m nu in de winkel of lees het artikel online via Blendle.

»HET HELE ARTIKEL LEES JE HIER OP BLENDLE «