Mieke had een 
relatie met een narcist

Ruim vijf jaar was Mieke (26) in de ban van Rutger. Hun hele relatie stond in het teken van chantage, manipulatie en macht. Met een verwoestend 
resultaat. ‘Een narcist plaatst je op een voetstuk,
om je vervolgens compleet leeg te trekken.’

Tekst Marieke Ordelmans

“Ik was net achttien en nogal bleu op relatiegebied toen ik Rutger ontmoette. Hij was 24 en manager bij mijn nieuwe bijbaan. Ik had eerst niet door dat hij met me flirtte, maar langzaamaan kregen zijn 
zakelijke sms’jes een uitdagende toon. Zijn enorme zelfverzekerdheid intrigeerde me, er was iets mysterieus aan hem. Hij behandelde me als een echte dame. Op onze 
eerste date nam hij me mee naar een pretpark. Ik voelde me een prinsesje – en dat kwam niet alleen door het kroontje dat hij voor me had gekocht. Toen ik voor het eerst een nacht bij hem bleef, was hij de gentleman die me alleen vasthield tijdens het slapen. Wat ik toen echter nog niet wist, is dat een narcist zich eerst aan je bindt door 
je op een voetstuk te plaatsen, om je vervolgens compleet leeg te trekken. Het is net als met een narcis: zet die bij 
andere bloemen in een vaas 
en ze gaan allemaal dood.”

Nooit goed 
genoeg

“Rutger was goed in zijn werk, hield van dingen regelen en wist zich altijd perfect te gedragen tegenover anderen. Dat ik bij hem hoorde, maakte me trots. Ik wilde hem dezelfde liefde teruggeven en deed steeds meer voor hem. Zo had ik in de zomer van 2009 een vakantie geboekt met vriendinnen naar Spanje. Zonnen, dansen, drinken, lol maken. Woest was ie. Hij wilde geen vriendin die naar ‘dat soort oorden’ ging. Hij vertelde 
dat zijn exen waren vreemd
gegaan en dat hij daardoor nogal wantrouwend was. Dus betaalde ik huilend tachtig euro annuleringskosten en loog tegen mijn vriendinnen, om hem niet in een kwaad daglicht te stellen. Een paar maanden later was het opnieuw raak. Ik wilde met vriendinnen een feest orga
niseren met een ‘sexy’ thema, maar hij vond dat iets voor sletten. Na een fikse ruzie gaf ik me maar gewonnen. Zijn enorme controledrang bleek achteraf een eerste teken. Niet alleen bepaalde hij waar ik wel en niet naartoe mocht, 
hij wilde ook mijn telefoon 
bekijken en al mijn wachtwoorden weten. Ik was een zelfstandige vrouw en vond 
de dingen die hij zei vreemd, maar stemde er toch vaak mee in – puur om discussies te vermijden. Vriendinnen vertelde ik weinig over hem, want ik wilde niet dat ze nog slechter over hem dachten. Hij had vreemde principes, maar was ook enorm zorgzaam. Ik wilde bewijzen dat goede vrouwen bestaan en zijn vertrouwen herstellen, hem gelukkig maken. Uiteindelijk ging dat ten koste van mijn eigen geluk. 
Ik veranderde langzaam van een extrovert in een introvert meisje. Bescheiden moest ik zijn, lief, schattig en mooi. 
Ik kon echter nooit aan zijn perfecte plaatje voldoen, omdat zijn plaatje steeds leek te veranderen.”

Psychologische spelletjes

“Om de paar maanden deed 
ik wel iets ‘fout’. Hij verdraaide mijn woorden naar iets negatiefs en was altijd heel neerbuigend. Om een ‘te sexy’ bandeau-bikinitop zonder bandjes kon hij al flippen. 
De bandjes moesten per se 
om als ik naar het strand 
wilde. ‘Dat heb je toch wel voor me over?’ vroeg hij dan.
Na ruim een jaar deed ik mijn eerste poging om het uit te maken. Maar hij gaf zijn fouten toe, kwam met een spijtbetuiging met rozen en een graffiti-hart op het fietspad 
onderweg naar school. Zijn communicatieve vaardigheden waren zo overtuigend dat ik hem ook bij de ruzies daarna op zijn woord geloofde. Dat was ook uit angst voor zijn 
afkeuring. Die ging door merg en been. Na elke afkeuring kreeg ik de stilte-behandeling. De afstand die hij nam, voelde onbeschrijflijk. Iemand vind je ineens niet belangrijk genoeg om mee te praten. Hij stootte me letterlijk af om me vervolgens weer keihard aan te trekken. Toch bleef ik. Hij 
liet mij de mooie momenten 
zo intens beleven. Dat werkte 
verslavend.
Een goed voorbeeld van zijn psychologische spel waren 
de momenten voordat we op vakantie gingen. Hij was dan druk met werk en als ik te vroeg te enthousiast raakte of te veel mijn eigen gang ging, dreigde hij de vakantie af te blazen. Ik moest me gedragen, anders wilde hij niet met me weg. Hierdoor paste ik me nog meer aan zijn wensen aan. 
Ik deed boodschappen, maakte zijn huis schoon en pakte zijn tas in. Dit vond hij fijn: ik was alleen met hem bezig. Zodra ik me na de vakantie weer moest richten op mijn eigen verplichtingen, ontstond er ruzie. Tijdens mijn tentamenweken werd hij bijvoorbeeld ziek en verwachtte een zorgzame vriendin. Als ik voor 
mezelf opkwam, negeerde hij me een week. Maar op mijn verjaardag was hij er nooit en tijdens familiegelegenheden moest hij bijna altijd werken. Ondertussen bleef hij hard roepen dat ik de egoïst was die niks voor hem overhad terwijl hij wél de perfecte partner was. Door hem was ik namelijk verder gaan studeren, hij maakte altijd ontbijtjes en hij had me geholpen toen ik naar het ziekenhuis moest. Normale dingen in een relatie die hij zo tot iets heel speciaals maakte.”

Affaire

“Ik begon het steeds benauwder te krijgen. Alsof er langzaam een kooideur dichtviel. Ik hoefde maar iets te veel mijn eigen leventje te leiden of ik werd keihard teruggefloten. Zo was er een etentje van mijn tante waar hij uiteraard niet bij kon zijn. Wél heeft hij de hele avond verpest. Hij had een oude foto van mij en mijn vriendinnen gevonden op een besloten Facebook-pagina en dwong me die onmiddellijk te verwijderen. Toen ik zei dat ik 
dat niet wilde en nu niets 
kon doen, ontstond er een complete chaos. Ik heb ruim een uur aan de telefoon gehangen, in paniek door zijn dreigementen om het uit te maken. Ik kon dit soort situaties niet sturen, tenzij ik toegaf fout te zitten. Zodra hij 
tevreden was met het antwoord, prees hij me de hemel in. Familieleden hadden weleens twijfels, ook na dit incident, maar omdat hij zich goed kon presenteren zocht niemand er écht wat achter. Zijn neerbuigende blikken konden in een seconde puppy-ogen worden. Dat was zijn kracht.
En toen ging hij op zakenreis. Een verademing. Halverwege zijn trip kregen we vreselijke ruzie omdat ik een oude stofzuiger had weggegooid. Dat hij over zoiets onzinnigs zo kon flippen, was voor mij de laatste druppel. Ik maakte het via Skype uit. In de stad vond ik troost bij vriendinnen. En bij mijn jeugdliefde die ik toevallig tegenkwam. In zijn armen voelde ik me voor even weer mezelf en gelukkig. Tot Rutger thuiskwam. Hij wilde me terug en was overtuigender dan ooit. Zelfs toen hij over mijn ex hoorde. Hij smeekte gewoon. En vergaf me bovendien. Dus tuinde ik er weer in, ook al bleek dat hij helemaal niet zo vergevingsgezind was. Hij wilde niet meer bij mij thuis komen, want daar was mijn ex geweest, ik moest mijn telefoonnummer veranderen en niemand mocht mijn nieuwe nummer weten. Ik dacht dat ik de bodem van de put van eenzaamheid al eerder geraakt had, maar nu kon ik zelfs de deksel erop zien schuiven. Door mijn enorme schuldgevoel – ik 
was tenslotte vreemdgegaan – moest ik me nog meer dan voorheen bewijzen. Maanden van kwelling en eenzaamheid verstreken, tot ik een jongen ontmoette die ook in een instabiele relatie zat. Ik voelde me sinds jaren weer begrepen en gehoord en we kregen een affaire. Een enorm verwarrende tijd. Hij gaf me het 
vertrouwen in mensen weer terug, maar ik voelde me ook schuldig. Onder Rutgers druk heb ik onze affaire opgebiecht. Hij vergaf me, maar ik moest wel stoppen met mijn werk en nog veel meer opofferen. Ik had alleen niks meer om te geven. Ik was op, gebroken en stukgemaakt.”

Ogen geopend

“Vorig jaar is er eindelijk een einde gekomen aan de relatie die ik verwarde met liefde. Manipulatie, chantage en macht zijn geen vorm van liefde, maar een gebrek aan empathie. De twee maanden na het opbiechten van de affaire waren een hel. Ik kon niet meer slapen, omdat hij eindeloos wilde praten over hoe ik zoiets had kunnen doen. Iemand uit zijn slaap houden is een typisch narcistische trek, bedoeld 
om je psychisch en fysiek te verzwakken zodat je uiteindelijk toegeeft aan zijn wensen. Ik stelde voor om elkaar tijdelijk wat meer ruimte te geven, waarop hij meteen een Tinderprofiel aanmaakte. Na wat ik hem had aangedaan, mocht hij dit ook, vond hij. Bij het vooruitzicht op een leven vol verwijt en boete doen, vielen mijn oogkleppen voorgoed 
af. Mijn affaire heeft daarbij zeker geholpen. Ik had iemand leren kennen die me kon opvangen. In mijn eentje was het me nooit gelukt.
Op de dag dat ik mijn spullen kwam halen, was Rutger angstaanjagend. Hij gooide me ruw op bed en ging dreigend tegenover mijn moeder staan, die met me mee was. ‘Wat een engerd, ik zie nu 
pas met wie je hebt samengewoond,’ zei ze later. Dat was de enige keer dat een ander Rutger zag zoals hij werkelijk kon zijn.

Erkenning

De pijn wordt langzaam draaglijker, maar vergeten zal ik het nooit. Hoe kon ik mijn ogen zo sluiten? Tijdens mijn studie SPH ontdekte ik pas de psychopathologie waarmee 
ik te maken had. Ik raad alle slachtoffers aan om te praten met lotgenoten en zich te 
verdiepen in narcisme. Erkenning en handvatten zijn namelijk nodig om het verdriet en de pijn naast je neer te kunnen leggen. Ook begrijp ik nu waarom ik bij hem bleef. Dat is zonder uitleg moeilijk te begrijpen, zeker voor anderen. Een narcist maakt je afhankelijk en verslaafd aan zijn aandacht. Heel subtiel, zodat je zelf niets doorhebt. Steeds als ik mijn grenzen aangaf, zorgde hij ervoor dat die langzaam iets verschoven. Mijn omgeving heb ik achteraf een artikel gestuurd over ‘narcisme in relaties’. De meesten hadden het nooit achter hem of mij gezocht. Rutger heb ik na onze laatste aanvaring niet meer gezien. Ik heb het geluk dat hij besefte dat er niks meer bij me te halen viel en hij me uit zijn systeem heeft gewist, anders was ik misschien wel weer teruggegleden in de illusie. Rutger noemde zichzelf op 
die laatste dag een winnaar, omdat hij zich altijd in de rol van slachtoffer had gemanoeuvreerd. Maar de enige winnaar ben ik: degene die een relatie met een narcist kan navertellen.”

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 39. Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «