Mislukte emigratie: Angelique was na 3 weken weer thuis

emigratie

Het avontuur opzoeken, maar een illusie armer terugkomen: het overkwam Angelique (34). Ze verhuisde acht jaar geleden naar Zürich voor een baan als performing artist, maar kwam drie weken later weer thuis.

Tekst Amanda van Schaik | Foto’s Rachel Schraven

Pure bluf

“Een kennis van me zette een nieuwe dinnershow op in Zürich. ‘Heb jij een leuke act?’ vroeg mijn collega-acteur bij Madame Tussauds, waar ik werkte als heks. ‘Ja, ik weet wel iets,’ blufte ik. Ik had géén idee en nul ervaring, maar verzon snel een act over ene Miss Vicky: een smokkelspionne in de sfeer van ‘‘Allo ‘Allo!’, die wodkashotjes uitdeelt en trucs doet. Die collega besprak het met de eigenaar in Zürich en die was enthousiast. Ineens had ik een nieuwe baan! En wat voor een: goedbetaald en ook nog eens voor onbepaalde tijd. Dit soort banen liggen niet voor het oprapen, dus ik was erg blij met de kans. Twee maanden later kon ik beginnen. Ik kocht een enkeltje Zwitserland en heb als een razende mijn act uitgewerkt en een kostuum laten maken.”

Op Schiphol

“Ik organiseerde afscheidsetentjes met m’n vrienden, waaronder een met Jules. Ik kende hem al een jaar of vijf en er was altijd al aantrekkingskracht tussen ons geweest. Maar we waren nooit op hetzelfde moment single en zagen elkaar echt als vrienden. Tot dat diner. De vonk sloeg over. Ik zou nog maar zes weken in Nederland blijven, maar we werden steeds verliefder. Allebei huilden we tranen met tuiten tijdens het afscheid op Schiphol. Als je elkaar zo leuk vindt, is een langeafstandsrelatie het laatste wat je wilt. Maar we gingen het proberen.”

Skypeverslaafd

“De act sloeg aan, m’n opdrachtgever was tevreden. Vijf avonden per week trad ik op. Rond één uur ’s nachts keerde ik steeds terug naar de hotelkamer waar ik de eerste maand zou verblijven. En ik had m’n pruik nog niet afgedaan, of ik dook al achter m’n laptop om te skypen met Jules. Overdag wandelde ik door de straten van Zürich. Omdat we allebei niet zo veel geld hadden en bellen duur was, spraken we af dat wanneer we aan elkaar dachten, we de telefoon één keer zouden laten overgaan. Dat gebeurde vaak.”

Tussen de Louis Vuittons

“Ik trok op met de eigenaren en collega’s van de dinnershow. Dat waren jetsetters, heel andere types dan ik. We gingen naar hippe clubs en dronken cocktails. Ik had geen cent te makken, dus het bleef meestal bij een. Zat ik daar in mijn tweedehandsje tussen de Louis Vuittons. Bijna iedereen was aan de drugs en dat was niet mijn lifestyle. Een keer was ik het helemaal zat. Ging ik na mijn optreden naar het kostuumhok, stond er een gast een lijntje coke te snuiven. Dat doe je toch niet?! Dit was echt níet mijn wereld. Het was allemaal zo oppervlakkig. Ik miste liefde, diepgang en vriendschappen. Ik miste Amsterdam, de gezelligheid, de mensen.”

Mister Big

“Vanuit mijn kleine hotelkamer stuurde ik berichtjes naar m’n vriendinnen: ‘Jules is mijn Mister Big (‘Sex and the City, red.) en dat zie ik nu pas in.’ Wat doe ik hier? Ik deed er heel dramatisch over. De man van mijn dromen was binnen handbereik: ik móest terug! Daarom ben ik naar mijn opdrachtgever gegaan met de mededeling dat ik ging stoppen – wat best gênant was; ik had het niet eens een maand volgehouden. Gelukkig vond hij het goed, hij bleek zelf ook nog bezig met herorganiseren.”

Perrongeluk

“Alleen Jules wist van mijn terugkomst. In de trein terug heb ik vijf keer m’n tanden gepoetst en checkte steeds in m’n zakspiegeltje of ik niet ineens een mascaraklodder op m’n wang had. Onzeker werd ik ervan. Stel dat hij me ineens niet meer leuk vond? Toen de trein stopte, rende ik naar buiten. En daar stond hij, met een bosje bloemen en een lach van oor tot oor. We vlogen elkaar in de armen en kusten op het perron. Ik voelde meteen: ik ben weer thuis.”

Hokken bij oma

“Maar ik had geen huis meer. En bij Jules kon ik niet intrekken, want de huisbaas had liever niet dat we gingen samenwonen in die kleine kamer. Tijdelijk mocht ik in het schuurtje van mijn oma, en Jules ging met me mee. Het was ijskoud en niet comfortabel, maar we waren wél samen. Uiteindelijk zijn we op zoek gegaan naar een nieuw huis voor ons tweeën. Mijn familie en vrienden heb ik verrast met mijn terugkomst. Ik plande Skype-gesprekken met ze in, maar in plaats daarvan belde ik aan. Ze schrokken zich rot toen ik in de deuropening stond. ‘Hoi, ik ben weer terug!’ ‘Wat! Echt waar? Wat doe je hier?!’ Ze waren hartstikke verbaasd, maar vonden het ook heel leuk dat ik er weer was.”

Baby als bewijs

“Van mijn Zwitserse avontuur heb ik zeker geen spijt. Daar maakte ik mijn eerste vlieguren als performing artist, waardoor ik het zelfvertrouwen kreeg om daarmee verder te gaan in Nederland. Jules was het waard om voor terug te komen. Vorig jaar beviel ik van een dochter, zij is dé bevestiging dat ik destijds de juiste keuze heb gemaakt.”