Modegeheimen: is werken in de mode écht zo leuk?

werken in de mode

Het modewereldje lijkt zo mooi. Fotoshoot hier, feestje daar. En altijd de mooiste kleding binnen handbereik. Of is het alleen maar uiterlijk vertoon? Deze ervaringsdeskundigen weten hoe het er écht aan toegaat achter de schermen: hard werken, véél awkward moments en stank voor dank.

Tekst Mayra Louise | Beeld Sandy van Helden @ New Chique Agency

Klusjesdag

Elize (30): “Bij het eerste gesprek leek de fotograaf waarvoor ik stage zou lopen een heel leuk mens, maar al snel bleek dat niet zo te zijn. In de vorm van een grapje maakte ze altijd rotopmerkingen, over mij maar ook over andere mensen. Tijdens een gesprek kon ze bijvoorbeeld zeggen: ‘Dat kan echt niet met die kuiten van jou!’ En iedereen maar lachen. Het liep al tegen het einde van mijn stage toen het op een dag extreem hard sneeuwde. Zo’n dag dat het verkeer en OV totaal ontregeld was. De fotograaf was bezig met het voorbereiden van een tentoonstelling en alles moest die dag naar de expositieruimte vervoerd worden. Voor mij had ze ineens nog allemaal klusjes. Ze stuurde me op pad om een stekker te halen. Eenmaal terug bleek dat ze ook een ander soort stekker was vergeten, dus vroeg ze me om naar de ijzerhandel te gaan. Vervolgens moest ik per se naar haar agentschap om haar VAR-verklaring langs te brengen, dat kon echt geen dag later. Bij het agentschap waren ze totaal verbaasd dat er iemand met dit weer de straat op was gegaan. En haar VAR bleken ze al lang in huis te hebben. Onderweg terug naar de studio belde ze me op: ‘Waar ben je? Waar blijf je?’ Ik probeerde uit te leggen dat er geen bussen reden, maar ze hing op voordat ik was uitgesproken. De volgende dag heb ik me ziek gemeld en ik ben nooit meer teruggegaan.”

Uitdagende samenwerking

Josine (34): “Ik werk al jaren als product developer in de damesmode. Zorgen dat een ontwerp een product wordt, is mijn grootste taak. Samples zijn erg belangrijk bij modemerken, maar die zijn niet altijd op tijd af. Zo heb ik bij een shoot weleens een voorbeeld van een print op een t-shirt gespeld en er een jasje overheen gedaan. Zo leek het op de foto een leuk setje. Ook een grote uitdaging: werken in Azië. Chinezen zeggen overal ‘ja’ op, maar doen niet altijd wat ze zeggen. En dus krijg je weleens een heel andere sample binnen dan de bedoeling was. Ik heb ook weleens meegemaakt dat een bestelling van twee kledingstukken in een zelfontworpen print helemaal niet kwam. We hadden hiervoor wekenlang contact met India en toen de productie klaar moest zijn, zei de leverancier dat ze nog niet eens waren begonnen. Je begrijpt dat we die samenwerking meteen hebben stopgezet.”

Alles voor een Chanel

Stephanie (30): “In de modewereld wordt heel weinig geld verdiend en toch loopt iedereen met een Chanel tas. Hoe dit kan? Omdat ze liever daar hun geld aan uitgeven dan aan eten. Ik heb stagiaires meegemaakt die op bamisoep leefden zodat ze zo’n tas konden kopen. Zo belangrijk vonden ze het om op die manier bekeken te worden, terwijl je uiteindelijk toch echt op je werk wordt beoordeeld. Ook hoorde ik eens een verhaal over één van de klanten van een PR-bureau – een modeontwerpster – die de rekening niet had betaald. De meiden van het PR-bureau hebben haar toen in het modehok opgesloten!”

Meer fashionconfessions lees je in VIVA 35. Het blad ligt nu in de winkel of kan je hier online bestellen. Je kunt het artikel ook lezen via Blendle.

Jessica heeft een zwak voor (salsa)dansen, gekke taalfeitjes en de Spaanse cultuur. Voor VIVA schrijft ze over human interest, entertainment, reizen, liefde, seks, eten en al het andere wat haar bezighoudt.