Siham Raijoul: ‘Ik hoor vaak: zo, jij spreekt goed Nederlands!’

siham raijoul

Siham Raijoul (34) stapte dit jaar over van het ‘Jeugdjournaal’ naar ‘Hart van Nederland’ en moet zich soms extra bewijzen. ‘Mensen denken dat ik kansen krijg vanwege m’n Marokkaanse roots.’

‘Ik weet zeker dat sommige mensen dachten: Hart van Nederland, wat doe je nou?’

De aanwezigheid van Siham in het Amsterdamse Erasmuspark blijft niet onopgemerkt. Het ene na het andere kind verrekt z’n nek of gluurt schijnbaar casual vanaf een afstandje om te checken of ze het écht is. Siham – make-uploos, wijde bloemetjesrok, wit topje met een gouden randje – lacht alle jongens en meisjes even vriendelijk toe met een gemak dat verraadt dat ze dit vaker meemaakt. De kids kennen haar van het Jeugdjournaal, waar ze elf jaar geleden als stagiair binnenkwam. Binnen twee jaar promoveerde ze naar verslaggever en presentatrice, een job die ze begin dit jaar verruilde voor de desk van Hart van Nederland. Een spannende stap, maar ook eentje waar ze aan toe was, vertelt Siham terwijl ze in haar verse gemberthee roert. ‘Ik had nog jaren bij het Jeugdjournaal kunnen blijven zitten, zo leuk was het, maar voor mijn gevoel was ik er uitgeleerd.’

Wat vond je omgeving van de overstap van publiek naar commercieel?

‘Vrijwel iedereen reageerde heel leuk, maar mensen zeggen het over het algemeen niet recht in je gezicht als ze iets raar vinden, haha. Ik weet zeker dat sommige mensen hebben gedacht: Hart van Nederland, wat doe je nou?’

Is dat ook door je eigen hoofd geschoten?

‘Nee. Ik voelde al een tijdje dat ik een kijkje wilde nemen in een andere keuken, zien hoe het daar gaat, nieuwe uitdagingen aangaan. Hart van Nederland wordt gemaakt voor een heel andere groep mensen dan het Jeugdjournaal, de toon verschilt, de werkwijze is anders. Dat viel mooi samen.’

Ben je ambitieus?

‘Ik vind mezelf ambitieus, omdat ik wil blijven leren. Maar ik ben niet iemand die alleen maar met haar werk bezig is. Ik zou het heel erg vinden als ik later terugkijk op mijn leven en denk: ik heb alleen maar gewerkt, ten koste van vriendschappen, familie en relaties. Het is voor mij belangrijk om regelmatig los te komen van m’n werk en qualitytime te kunnen doorbrengen met vrienden en familie.’

Uit wat voor gezin kom je?

‘Ik ben opgegroeid in het Brabantse Veghel, met een broer en zus. Ik ben de jongste, de benjamin. Mijn vader ging met pensioen toen ik op de middelbare school zat, maar hij werkte daarvoor in een fabriek. Hij is nu 73, maar nog superkwiek, enorm sportief en bij de tijd. Als ik hem in coronatijd belde, was hij vaak op zolder aan het fitnessen. Mijn moeder was thuis, zij zorgde voor ons.’

Zat je als kind al boven op het nieuws?

‘Wel een beetje, denk ik. Waar andere kinderen baalden als ze een spreekbeurt of boekbespreking moesten houden, stond ik te springen om eraan te beginnen. Alles onderzoeken, informatie ordenen, hoofdstukjes maken, voor de klas vertellen wat ik had ontdekt. Dat vond ik leuk.’

Was je een beetje een nerd?

Lachend: ‘De populairste was ik zeker niet, maar ik werd ook niet gepest. Ik fietste overal een beetje tussendoor en daar was ik perfect tevreden mee. Ik speelde blokfluit en later klarinet, had een aantal vriendinnen en deed vanaf groep vijf fanatiek aan volleybal. Elke week trainde ik twee keer, eens per week speelden we een wedstrijd. Dat heb ik gedaan totdat ik ging studeren.’

Ben je een gedisciplineerd type?

‘Dat gaan we zien, want ik ben gisteren begonnen aan een dertig-dagen-challenge om geen toegevoegde suikers meer te eten. Ik wilde dat al heel lang doen, want stiekem eten we met z’n allen best veel suiker. Het is een van onze grootste collectieve verslavingen en dat is gewoon niet goed. Ik wil weleens zien of ik zonder kan.’

Waren je ouders van de structuur en regels?

‘Als ik moet kiezen tussen chaos en structuur, dan ga ik voor het laatste. Maar mijn opvoeding was niet per se streng. Ik weet nog goed dat ik bij vriendinnetjes om vijf uur naar huis moest, omdat dan de aardappelen op tafel werden gezet. Zoiets was bij ons not done. Iedereen kon aanschuiven, de deur stond altijd open.’

Wat voor rol speelde je Marokkaanse achtergrond?

‘Een heel grote. Mijn ouders zijn allebei opgegroeid in Marokko en hadden al een heel leven achter zich toen ze daar weggingen. Mijn vader was eind twintig toen hij naar Nederland kwam, m’n moeder volgde een paar jaar later toen hij alles op orde had. Ze spraken thuis vooral Marokkaans, wij meestal Nederlands. Eens in de twee jaar gingen we de volle zes weken zomervakantie naar Marokko, niet in een busje, maar wel in een volgepakte auto. Ik kom nog steeds vaak bij familie in Casablanca, maar ik ga ook graag naar vrienden in Marrakesh, lekker chillen.’

Ben je gelovig opgevoed?

‘Het geloof speelde een grote rol in onze opvoeding. Nog steeds is het belangrijk voor me. Verder hou ik het liever voor mezelf.’

Vind je het een lastig onderwerp om over te praten, omdat je weet dat er snel kritiek op komt?

‘Behalve dat ik geloof een privézaak vind, is het natuurlijk geen geheim dat er veel kritiek is op mijn religie. Ook van mensen die er heel weinig van weten. Ik vind het fijner om met vrienden en familie over geloof te praten en het gesprek aan te gaan, in plaats van er discussies over te voeren.’

Heb je weleens te maken gehad met racisme of discriminatie?

‘Vast wel, maar dat had eerder met mijn buitenkant te maken dan met mijn geloof. Je kunt aan mij niet zien of ik moslim ben of niet.’

Heb jij harder moeten werken om te komen waar je bent dan wanneer je blond was geweest?

‘Het eerlijke antwoord? Ja. Net zoals mensen bij dat blonde poppetje misschien de aanname doen dat ze dom zal zijn, hebben mensen over mij bepaalde vooroordelen. Ik hoor bijvoorbeeld regelmatig: ‘Zo, jij spreekt goed Nederlands!’ Dat is geen discriminatie, maar wel aanmatigend. Ik weet dat mensen bij mij ook vaak denken dat ik mijn baan alleen maar heb gekregen omdat ik van Marokkaanse afkomst ben, krullen heb en dan ook nog vrouw ben. Vooral in mijn allereerste baan, bij Omroep Brabant, speelde dat sterk. Dat was niet alleen een gevoel, een collega zei het ook recht in mijn gezicht: ‘Jij bent hier alleen maar omdat je Marokkaanse roots hebt.’ Diegene heeft later z’n excuses aangeboden, maar dat zijn lastige dingen.’

Wat voor effect had dat op jou?

‘Ik had het gevoel dat ik mezelf dubbel zo hard moest bewijzen. Dan is het zaak om heel erg in jezelf te blijven geloven en de kracht vanuit jezelf te halen: ik kan dit, ze hebben me niet voor niets gekozen. Toen ik net begon, vond ik dat best heftig.’

Heb je je bij Hart van Nederland afgevraagd waarom ze jou voor deze job wilden?

‘Nee, daar heb ik geen moment over nagedacht, ook omdat ze meteen heel enthousiast over me waren. Het sprak ze erg aan dat ik uit Brabant kom, omdat ze iedereen willen bereiken, niet alleen een Amsterdams publiek. Ik doe mijn werk, ze hebben mij gekozen en mijn achtergrond is mooi meegenomen. Net als bij ieder ander.’

Wanneer wist je dat je de journalistieke kant op wilde?

‘Na de middelbare school wist ik niet zo goed wat ik wilde. Ik ging commerciële economie studeren, omdat je daar alle kanten mee op kunt. Mijn cijfers waren heel goed, maar ik vond het niet leuk. Mijn docent Nederlands had heel vaak gezegd dat ik iets met Nederlands moest gaan doen, omdat ik daar goed in was en zo genoot van voordrachten en spreekbeurten. Ik ben gaan kijken op de open dag van de opleiding journalistiek in Tilburg en vanaf dat moment was ik verkocht.’

Wat vonden je ouders van je switch?

‘Zij maakten zich zorgen, wat ik heel goed begrijp. Ze zijn destijds naar Nederland gekomen omdat mijn vader hier een betere baan kon krijgen, zodat ze hun kinderen een goede toekomst konden geven. Commerciële economie vonden ze een uitstekende keuze, want daar zit het woord ‘economie’ in. Mijn broer heeft bedrijfs-economie gestudeerd, mijn zus toerisme. Dat zijn studies waar ze zich iets bij konden voorstellen. Bij journalistiek dachten ze: kun je dan wel een baan krijgen? Wat ook logisch is, want er zijn in mijn sector veel meer mensen die erin willen werken dan banen. Ik heb het geluk gehad dat ik altijd werk heb gehad.’

Tekst: Fleur Baxmeier | Foto’s: Kee & Kee

Het hele interview met Siham lees je in VIVA-27-2020. Dit nummer ligt t/m 7 juli in de winkel of kun je hier online bestellen.

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar onze magazine-shop om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je alle edities van VIVA ook los kunt bestellen. We hopen te kunnen rekenen op je begrip!