Mounir Samuel: ‘Het voelt zo goed als mensen me ‘hij’ of ‘meneer’ noemen’

mounir samuel

Wie naar de website van Mounir Samuel gaat, ziet boven aan de pagina een slideshow met foto’s van een stoere jongen. Sweatshirt en korte broek aan, opgeschoren kapsel. Alsof het nooit anders is geweest.

Interview: Fleur Baxmeier | Foto’s: Hannah Lipowsky | Styling: Martine Reurings | Visagie: Michela de Simone voor Make-up Studio, Ilia, O.P.I en Moroccanoil

Toch is het pas een jaar geleden dat Mounir nog ‘gewoon’ Monique heette: “Ik heb heel lang een gevoel van stilstand ervaren, terwijl het nu voelt alsof mijn leven op alle terreinen in beweging is. Qua werk, relatie, persoon en gender. Het is alsof alle muren heel snel aan het afbrokkelen zijn.”

Welk gevoel overheerst sinds je bekend hebt gemaakt dat je voortaan Mounir heet?

“Vanaf het moment dat ik mijn haar afknipte, heb ik alleen maar opluchting ervaren. Het voelde alsof ik weer het jonge kind van vroeger was. Het kind dat zich niet conformeerde aan wie dan ook, maar gewoon zichzelf kon zijn.
In die tijd was ik ook al heel anders dan andere mensen, maar dat vond iedereen toen nog leuk en grappig.”

Maakt het feit dat je vader Egyptisch is de situatie extra ingewikkeld?

“Nee, dat is niet het primaire probleem. Mijn Schiedamse moeder is net zo intolerant als mijn Egyptische vader. Sterker nog: mijn familie in Egypte gaat beter om met mijn gender en 
geaardheid dan m’n ouders en Nederlandse
familie. Hoewel mijn vader tegen mijn familie in Egypte heeft gezegd: ‘Ontvang Mounir niet,’ ontvingen ze mij wél. Ze zeiden: ‘We wisten 
allang dat je anders was, kom roken en whisky drinken in de mannenvleugel.’ Mijn nichten moesten mij bedienen, omdat ik nu bij de mannen hoor. Dat was heel raar, maar het voelde ook alsof het zo hoorde.”

Zou je willen stellen dat er in Egypte meer begrip voor transgenders is dan in Nederland?

“Ja. Nederlanders zijn over het algemeen kleinzielige hokjesdenkers. We denken in blank en zwart, moslim en niet-moslim, rechts of links. Transgenders worden hier niet begrepen, terwijl je in Egypte een vrouw bent die een man wil zijn. De positie van de vrouw in de Arabische wereld is weinig fantastisch, maar als transman krijg je alle respect die hoort bij man-zijn. Je bent meteen one of the guys.”

Mis je dat in Nederland?

“Ja. Alhoewel ik langzaam verbetering zie. Ik zat laatst bij een debatprogramma van RTL Z om te praten over de Keulen-kwestie. Daar zat ik met mijn borsten en mijn vagina, maar ze noemden me consequent ‘meneer Samuel’. Op dat moment zat ik zo in mijn kracht. Datzelfde had ik toen ik laatst was uitgenodigd voor een commissievergadering in de Tweede Kamer. Stond ik daar in mijn pak, terwijl de voorzitter mij steeds ‘heer Samuel’ noemde. Op een gegeven moment heb ik gezegd: ‘Even off topic, mevrouw de voorzitter, maar wat heerlijk dat u mij al een uur lang meneer Samuel noemt.’ De hele zaal lag in een scheur, maar ik meende het. Het voelt zo goed als mensen me ‘hij’ of ‘meneer’ noemen.”

De rest van het interview met Mounir lezen? Je kunt het blad online bestellen.