Naaz: ‘Soms worstel ik wel heel erg met mijn mental health’

Hoewel zangeres Naaz (21) niets liever doet dan muziek schrijven en op het podium staan, heeft ze moeite met alle aandacht. ‘Ik vind het raar en onnatuurlijk om zo in the picture te staan.’

Tekst Fleur Baxmeier | Foto’s Esmée Franken

Naaz voelt zich goed. Écht goed, benadrukt ze met een smile van oor tot oor. Niet omdat ze er weer een miljoen streams op Spotify bij heeft of de zoveelste prijs gewonnen. ‘In elk verhaal over mij wordt opgesomd wat ik in korte tijd allemaal heb bereikt: de hit Words, twee Edisons,’ zegt ze nadat ze een hap spekkoek heeft doorgeslikt. ‘Maar dat gaat op een dag voorbij, en weet je? Ik ben dan nog steeds Naaz die muziek wil maken. Het moet dus niet uitmaken of ik super-succesvol ben of helemaal niet.’ Stellig: ‘Ik moet mijn geluk daar niet van laten afhangen.’

De reden dat ze vandaag zo happy is, is omdat ze blij wakker werd. Klinkt simpel, is voor Naaz een unicum. ‘Van kleins af aan heb ik bijna altijd nachtmerries.’ Aarzelend: ‘Er gaat vaak iets heel erg kapot in me. Soms verlies ik iets wat belangrijk voor me is. Of ik word vermoord. Na zo’n nachtmerrie voel ik me enorm gedissocieerd en heb ik even niet door wat echt is en wat niet. Omdat ik nooit weet hoe ik me de volgende ochtend ga voelen en meestal wat tijd nodig heb om terug te komen naar de echte wereld, word ik het liefst in m’n eentje thuis wakker.’

Waar komen die nachtmerries vandaan?

‘Dat heb ik me heel vaak afgevraagd. Ik ga er ook voor naar een psycholoog, vooral omdat ik mijn dag niet meer te veel wil laten bepalen door wat ik heb gedroomd. Als ik na een nachtmerrie opsta, denk ik meestal: wat voel ik me slecht. Ik heb ook het idee dat ik bijna altijd moe ben, omdat ik nauwelijks nachtrust pak. Die gevoelens labelen mijn dag vanaf het begin. Daar probeer ik vanaf te komen, maar het zal altijd wel zo blijven dat ik sommige dagen moeilijk vind om door te komen. Nu ben ik heel vrolijk, maar zo’n bui duurt nooit lang. Ik heb een happy to sad ratio van 80/20, gok ik.’

Heb je een depressieve inslag?

‘Absoluut. Ik merk dat ik me soms schaam om erover te vertellen, omdat ik niet wil overkomen als een aansteller. Tegelijk vind ik dat ik open moet zijn over mijn mental health. Het is eigenlijk hetzelfde als wanneer ik een gebroken arm zou hebben, alleen is bij mij de balans in mijn brein niet helemaal goed. Het is fijn als mensen snappen dat ik daar niets aan kan doen.’

Slik je er iets voor?

‘Nee. Ik ben er niet op tegen, maar ik zie wel op tegen het proces dat erbij hoort. Het is per persoon verschillend hoe je reageert op antidepressiva. Sommige mensen reageren er goed op, bij andere mensen werkt het juist averechts. Ik heb het zo druk dat ik het niet kan hebben om een paar weken slechter te gaan, omdat ik aan een pil zit. Eerst komt mijn eigen Europa-tour eraan, daarna ga ik tot het einde van het jaar dertig shows doen met zangeres Melanie Martinez. Daar kijk ik heel erg naar uit, omdat mijn leven tijdens het touren stabieler is: je wordt wakker, ontbijt, zit heel lang in een bus, gaat optreden, slapen en dan begint alles weer opnieuw. Nu is het de ene dag een fotoshoot, de andere dag muziek maken, de volgende dag een interview. Daar word ik heel chaotisch van.’

Gedij je goed bij regelmaat?

‘Ja, maar dat komt ook omdat je op tour steeds met dezelfde mensen bent. Ik merk dat het emotioneel gezien fijn is om mensen om me heen te hebben aan wie ik niets hoef uit te leggen, because they know. Als ik me een dag rot voel, dan weten zij: het is Naaz, dit hoort bij haar, het is oké. Ik geniet ook heel erg van optreden, tenzij het publiek vervelend is. Als ik mijn hart en ziel geef en mensen me arrogant aankijken, dan denk ik: wat als jij hier stond, please! Maar dat gebeurt niet zo vaak, gelukkig.’

Is dit het leven waar je als kind van droomde?

‘Als kind droomde ik niet van het artiestenleven, wel van muziek maken. Mensen vonden altijd dat ik te veel praatte, dus ik zocht naar manieren om veel te vertellen zonder iedereen gek te maken. Eerst schreef ik met de hand allemaal boekjes vol, later begon ik wat kortere gedichtjes te maken en vervolgens merkte ik aan m’n stemgeluid dat er best wel melodie in zat. Zo rond mijn achtste dacht ik: misschien zijn mijn gedichten wel liedjes. Mijn broers zijn allebei heel muzikaal en hielpen me om mijn nummers op te nemen. Zo is het balletje gaan rollen.’

Is het geluk of hard werken geweest dat je muziek het zo goed doet?

‘Allebei. Ik kan echt niet zeuren over hoe het nu gaat, maar tot het punt waarop ik muziek kon uitbrengen, heb ik het zwaar gehad. Dat had onder meer te maken met mijn familie, omdat zij het niet zagen zitten dat ik dit pad koos. Dat is echt een cultuurding. Mijn ouders komen uit het Midden-Oosten waar muziek maken wordt gezien als jezelf verkopen en onveilig. Ze hebben gelijk, want het ís ook onveilig. Het is een zware wereld, elke dag bestaat uit afwijzingen, iedereen kijkt naar je, je agenda is abnormaal, niemand begrijpt je leven, je ziet je vrienden bijna nooit. Ik zou niemand de muziekwereld aanraden, tenzij je er écht een passie voor hebt. Als ik muziek schrijf of op het podium sta, krijg ik vlinders in mijn buik. Dat is de reden dat ik ermee ben begonnen én de reden dat ik het volhoud. Het gaat mij niet om bekendheid of wat daarbij komt kijken, maar puur om de muziek

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.