Natascha (37) heeft drie donorkinderen: ‘Ik heb geen relatie nodig’ (uit het magazine, +)

alleenstaand moederschap

Natascha (37) heeft drie kinderen: Dylan (11), Jayden (8) en Charyssa (5). Alle drie van een donor, want ze wil geen relatie. ‘Ik ben te veel gesteld op mijn vrijheid.’

‘Ik was 25 toen ik besloot alleenstaande moeder te worden. Ik had altijd al een kinderwens gehad en op het moment dat mijn broer vader werd, voelde ik aan alles dat ik dit ook wilde. Ik had geen relatie, maar dat maakte niet uit. Ik was vast-beraden: ik wilde moeder worden – alleen. Ik besprak het met mijn moeder, die meteen positief reageerde. Ik zocht informatie over de mogelijkheden, bezocht klinieken en had verschillende intakegesprekken. Ik stond  zeven maanden op een wachtlijst, toen was ik aan de beurt. Mijn moeder ging mee naar de eerste inseminatie en na een zenuwslopende zwangerschapstest was het meteen raak: ik was zwanger. Mijn geluk kon niet op.’

Eigen boontjes doppen

‘Ik heb nooit het huisje-boompje-beestje voor me gezien waar iedereen het altijd over heeft. Verliefd ben ik nog nooit geweest, een serieuze relatie heb ik nog nooit gehad; mijn langste ‘relatie’ duurde vier maanden. Na een paar weken met een vriendje vond ik het vaak wel weer mooi geweest, dan wilde ik weer op mezelf zijn. Mijn onafhankelijkheid heb ik altijd belangrijk gevonden. Een goede baan en geld verdienen ook, zodat ik mijn eigen boontjes kon doppen. Ik ben grotendeels alleen door mijn moeder opgevoed, een vaderfiguur heb ik niet gekend, misschien dat ik daarom ook zo onafhankelijk wil zijn. Toen ik mijn vrienden vertelde dat ik alleen zwanger wilde worden, waren ze dan ook niet verbaasd. Ze reageerden allemaal positief. Er was één kennis die het raar vond. Hij vroeg: ‘Kun je niet nog even wachten totdat je de ware tegenkomt?’ Maar ik was ervan overtuigd dat er op dat moment voor mij geen ware was. Ik neem hem niks kwalijk, ik ben me ervan bewust dat ik niet het ‘normale’ pad bewandel. Achteraf ben ik blij dat hij het in mijn gezicht zei. Er zullen vast meer mensen zijn geweest die het raar vonden, vooral omdat ik nog zo jong was. Maar de mening van anderen kon me eigenlijk niks schelen. Mijn kinderwens was groot, ik wist zeker dat ik moeder wilde worden. Maar een relatie voelde beklemmend. Ik wilde dit alleen, en door het voorbeeld van mijn moeder wist ik dat ik dit kon.’

Goede achterban

‘De zwangerschap verliep vlekkeloos. Ik had weinig kwalen en veel steun van mijn moeder, broer en vrienden. Ik was zwanger van een niet-anonieme donor, omdat ik wil dat mijn kinderen de vader kunnen traceren. Op basis van uiterlijke kenmerken heb ik de donor uitgezocht: donker haar, blauwe ogen, lang, slank. Een beetje zoals ik eruitzie. Het voelde heel natuurlijk om alles in mijn eentje te doen. Sommige dingen waren wel vreemd, alleen naar zwangerschapsgym bijvoorbeeld. Zat ik daar in mijn eentje te puffen, terwijl achter iedereen een partner zat die mee pufte. Het bevalplan schrijven deed ik ook alleen. Ook toen vond ik het weer fijn dat ik alle keuzes zelf kon maken. Ik wilde thuis bevallen, met mijn moeder en tante erbij. Over het geboortekaartje heb ik lang nagedacht. Normaal staat er iets in de wij-vorm, ik schreef in de ik-vorm met een gedichtje erbij. Het tweede en derde geboortekaartje schreef ik namens de kinderen: ‘Hoera, ik heb een broertje.’ Het moeilijkste vond ik de namen kiezen. Normaal overleg je dat met je partner, maar ik wilde dit met niemand anders overleggen. Misschien is dat de enige keer geweest waarop ik een partner miste, maar verder nooit. Bij andere, belangrijke beslissingen kan ik altijd overleggen met mijn achterban. Of met leden van de BAM-vereniging, speciaal voor bewust alleenstaande moeders, waar ik altijd terecht kan voor vragen en advies. Hoe ouder de kinderen werden, hoe meer ik genoot van het alleenstaand moeder zijn. De vrijheid, de onafhankelijkheid. Ik maak alle keuzes zelf: wat we eten, wat we gaan doen, hoe de week eruitziet. Ik hoef met niemand rekening te houden, behalve met mijn kinderen. Ik mis nooit een partner. Eerste stapjes of eerste tandjes deel ik net zo lief met mijn moeder. Het is fijn dat ik het moederschap goed kan combineren met mijn fulltimebaan. Ik heb genoeg aandacht en energie voor mijn kinderen en hun hobby’s. Zonder mijn achterban had ik het niet gered, maar dat ik dit voor het grootste deel alleen doe, voelt heel krachtig.’

Verantwoordelijkheid versus vrijheid

‘Natuurlijk is het weleens zwaar: de verantwoordelijkheid komt altijd op mij neer, uiteindelijk maak ik de keuzes. Er is geen dag dat ik de taken uit handen kan geven, behalve als iemand oppast. Toch weegt die grote verantwoordelijkheid niet op tegen de vrijheid die ik ervaar. Het vergt soms ook meer regelwerk: als ik op vakantie ga, neem ik altijd een uittreksel van de gemeente mee als bewijs dat ik alleenstaande moeder ben, zodat ik bijvoorbeeld niet word verdacht van ontvoering. Als ik kom te overlijden, moet alles goed geregeld zijn: ik heb mijn testament al vroeg geschreven en mijn broer als voogd aangewezen. Dat soort zaken bespreek je minder snel als je met z’n tweeën bent.

Tekst: Kimberly Palmaccio | Foto: Joost Hoving

Dit is niet het volledige verhaal van Natascha. Dat kun je lezen in de nieuwste VIVA #25, die vanaf woensdag 17 juni 2020 in de winkels ligt. Wist je dat je de nieuwste VIVA ook als losse editie heel makkelijk kunt bestellen via deze link

nieuwe viva 25
Iedere week ligt er een gloednieuwe VIVA in de winkel!