Het zijn net wijven

Ze knuffelen, geven elkaar een dikke zoen en zeggen lieve woordjes als hun maat er doorheen zit. De man van nu heeft geen moeite met het tonen van emoties. Te vrouwelijk? Vrezen we voor watjes? Journalist Iris Vandemoortele duikt erin.

“Ik moet je wat vertellen. Ik heb stiekem in de mailbox van mijn vriend gekeken en ik heb iets ontdekt.” Zo begon een vriendin van me laatst een gesprek en ik vreesde het ergste. Had haar vriend een affaire met die Yolanthe-lookalike van de tapasbar? Had hij weer online freaky spullen aangeschaft, zoals laatst die koelkast in de vorm van een gitaarversterker? Was het een Japanse messenset ter waarde van een Honda Jazz?

Grote zoen

Maar nee. “Hij had een mail van R.” En R. is niet de Yolanthe-dubbelganger of een andere hotte bimbo uit de plaatselijke horeca. Nee, R. is zijn beste vriend, al zolang iedereen zich kan herinneren. “Die mail ging gewoon over een WK-poule. Maar R. sloot zijn mail af met ‘Een dikke knuffel man, en als je je niet oké voelt, kom maar langs, dan krijg je een grote zoen en ga ik voor je koken.’ Of zoiets.” Ik keek mijn vriendin verward aan. Was het niet logisch? Haar vriend was net zijn baan kwijtgeraakt en dit leek me een adequate reactie. Lief toch? Néé, aldus vriendin. Wat moest ze in godsnaam denken van die knuffel en die zoen, en dat koken? Dat soort dingen doen normale bevriende kerels toch niet?

Fist bumps

Ik dacht er even over na. De knuffel, daar leek me in elk geval niks mis mee. Ik neem al jaren waar dat mannen elkaar grote berenomhelzingen geven. Dat de knuffels naar Nederland zijn gekomen, lijkt me een gevalletje van globalisering. Ik zag het jaren geleden vooral Britse en Amerikaanse expats doen, maar tegenwoordig ook volop Hollandse maten. Prima ontwikkeling, want het ziet er een stuk beter uit dan ongemakkelijk handjes schudden of van die fist bumps met allerlei toeters en bellen die altijd half mislukken. Daarbij: knuffels zijn goed, dat is bewezen. Ze maken een hoop van het hormoon oxytocine los, en dat maakt dat je je goed voelt en helpt tegen stress en zelfs als pijnstiller. Knuffels zijn gewoon toegepaste wetenschap. Echt iets voor mannen, eigenlijk. Ze werken minder goed als ze niet live worden uitgevoerd en alleen in een mail beschreven, maar toch aardig hoor, van R.

Boos

Volgende punt: het feit dat R. voor zijn mismoedige makker wilde koken. Mijn vriendin vond het bizar. Waarom gingen ze niet in de kroeg zitten? Voetballen, flipperen, klootschieten? ‘Naar de hoeren?’ voegde ik eraan toe. Toen werd ze boos. En ik op haar. Mag een man niet voor een vriend koken? Mogen mannen alleen eten maken als ze daar geld voor krijgen, of als ze in groot gezelschap kunnen shinen met hun raadselachtige kookgadgets en Weber-barbecue? Goed, de bedroefde werkloze zou echter niet alleen een knuffel en te eten krijgen, maar ook een grote zoen. Ik moet zeggen: daar verbaasde ik me ook enigszins over. Ik maak zelden mee dat mannen aankondigen dat ze elkaar een kus gaan geven, maar ik neus dan ook niet vaak in andermans correspondentie. Nog steeds vond ik het vooral sympathiek, die zoen. Haar vriend had er duidelijk ook geen moeite mee, die had meteen teruggemaild om een afspraak te maken. Waarom was mijn vriendin dan kregel?

Heb jij moeite met het ‘wijvengedrag’ van mannen?

Verder lezen? Het hele artikel lees je in VIVA 30, nu in de winkel.