Nicole Bus: ‘Van mijn zestiende tot mijn twintigste leefde ik uit een rugzak’

Nicole Bus

Ze hebben charisma, podiumtalent en een keeltje van 24-karaats goud. Geen wonder dat Maxime Barlag, Esperanza Denswil, Lorren Rettich en Nicole Bus op het randje van doorbreken staan.

Door Tamara Klopper | Beeld Daphne Ponsteen

Nicole Bus (27) maakt soulvolle blues met gospelinvloeden, maar ook zelfgeschreven Nederlandstalige nummers.

Naam: Nicole Bus
Discografie: Album ‘The heart of the matter’ (2011). Haar EP ‘Nederlandse bodem’ kwam in juni uit.
Achtergrond: Nederlandse Pop Academie en Conservatorium.
Onmisbare podiumaccessoire: “Mijn zwarte hoed, geïnspireerd op de paardrijcap.”
Zie voor speeldata: nicolebus.nl

Wat maakt jou uniek?

“Mijn krachtige soulstem waarmee ik veel kanten op kan. Ik krijg ook vaak te horen dat er veel gevoel en bezieling in mijn zang zit. Bij mijn Nederlandstalige nummers, geschreven tijdens mijn studie aan het Conservatorium, zing ik ingetogener en zonder soulvolle uithalen. Een volgend album zal weer totaal iets anders zijn; ik wil verrassen.”

Hoe is het allemaal begonnen?

“In de evangelische kerk waar ik met mijn ouders kwam. Ik zong in het kerkkoor. Thuis luisterden we naast gospel naar Sade en Bob Marley. Ik ben ook met oudhollandse liedjes opgegroeid, mijn Nederlandse opa speelde bijvoorbeeld ‘Twee motten’ van Dorus op de accordeon. Op de middelbare school leerde ik allerlei instrumenten bespelen door te onderhandelen met schoolgenoten: ik leer jou keyboard, dan leer jij mij drummen. In 2013 deed ik mee aan ‘X-Factor’ en ‘The voice of Holland’, dat heeft deuren geopend. Via een uitwisselingsprogramma mocht ik naar Amerika voor een samenwerking met producer Needlz, die met Jay Z en Kanye West werkt. Vandaar dat er nu ook een Engelstalige plaat aankomt.”

Waar gaat ‘Nederlandse bodem’ over?

“Het is een intiem portret van wie ik ben. ‘Niet voor iedereen’ gaat over liefdesverdriet. Ik wilde een liedje maken dat je in je kracht laat staan, ik zing dat je eisen mag stellen aan de ander. ‘Zonnestralen’ is weer supervrolijk. Wie goed luistert, ontdekt de boodschap: ‘In een wereld vol met rangen, ben je snel geneigd om te schuilen voor je buurmans comité, maar ik roep op tot eenieder: je bent perfect in elke vorm en maat, liefde delen, dat is gratis, net als dansen op muziek.’”

Vanwaar die boodschap?

“Ik ben half Curaçaos, half-Nederlands en was een van de weinige kleurlingen op school. De gabbers in ons dorp zeiden dat ze tegen zwarten en Marokkanen waren. Ik straalde ‘don’t mess with me’ uit, maar stelde ook vragen – waarom maak je Hitler-tekens? Een paar van hen lieten hun opvattingen los en werden echte vrienden. Ik was een jaar of veertien toen ik meeging naar hun feestjes en werd aangestoken door de vibe van rave. Het is zo’n radicale sound; gabber staat voor een deel van mijn jeugd.”

Toekomstdroom?

“Ik wil iets betekenen voor dakloze jongeren. Van mijn zestiende tot mijn twintigste heb ik uit een rugzak geleefd – de moeilijkste jaren van mijn leven. Ik wist dat ik uit huis moest na een serieuze depressie. Het huwelijk van mijn ouders verslechterde vanaf mijn elfde en ik had thuis de zorgende rol op me genomen. Als dakloze kwam ik op rare plekken terecht; het was een rauw, uitzichtloos bestaan. Mijn geloof in God trok me erdoorheen. Op mijn eenentwintigste kwam het keerpunt. Ik besefte: als ik het maak in de muziek, kan ik geld verdienen om in de toekomst zwerfjongeren te helpen. Ik weet nog niet wat voor organisatie ik wil opzetten. Zelf had ik destijds behoefte aan een ‘warme’ volwassene, die je bijstaat met zijn of haar levenswijsheid en af en toe voor je kookt.”

Ook de interviews met Maxime, Lorren en Esperanza lezen? Check VIVA 33. Het blad ligt vanaf vandaag in de winkel of kan je hier online bestellen. Je kunt het artikel ook online lezen via Blendle.