Nina (46): ‘Voor het eerst in mijn leven hou ik van iemand’

Elke week geven we je een kijkje in iemands liefdesleven in VIVA’s rubriek ‘De status’.

Nina (46) is voor het eerst in haar leven eindelijk verliefd.

Tekst Lydia van der Weide

“De wereld heeft een andere kleur gekregen. Elk liedje lijkt voor mij geschreven. Boeken en films over de liefde die me voorheen wel raakten maar waarbij ik me toch een buitenstaander voelde, brengen me zomaar aan het huilen. Voor het eerst in mijn leven hou ik van een man, met heel mijn lichaam, ziel en geest. Ik hoor zelf 
hoe klef het klinkt, maar het is zó waar. 
Ik moest 46 worden om dit te ervaren.
Gek hoe makkelijk het altijd is om met vriendinnen over problemen en gedoe 
te praten. Heerlijk zelfs, eindeloos zeiken over wat er allemaal mis is met een relatie. Nu het zo goed voelt, kost het moeite om woorden te vinden. Ik heb heel wat leuke mannen versleten, er waren er genoeg 
die mijn hart op hol brachten. Toch was er altijd een ‘maar’: hij was getrouwd, jonger, dronk zich laveloos, was pornoverslaafd 
of had rare fratsen in bed. Wat vooral 
ontbrak, was echte verbinding, overgave van mijn kant. Altijd hield ik dat muurtje om me heen, waarvan ik dacht dat het bij me hoorde. Als vriendinnen vertelden dat ze in no time wisten dat hij of zij het was, haalde ik mijn schouders op. Romantische projectie, dacht ik dan.
Nu voel ik het zelf zo. Al ken ik Werner nog maar twee maanden, ik zou morgen met hem trouwen. een tattoo nemen van zijn naam. Op Facebook hebben we elkaar al onze eeuwige liefde verklaard. Mijn ex lacht zich dood, herkent me niet terug.

Toch, liefde op het eerste gezicht was het zeker niet. Ik vond hem sympathiek, dat wel. De moeite waard voor een tweede date, een romantische picknick aan de 
Amstel. Maar na afloop was ik moe, uitgeteld van het vele praten. De eerste zoen had me niet overtuigd en een drukke week verder dacht ik: laat ook maar. Ik poeierde hem af via de mail, maar hij belde om te zeggen hoe jammer hij dat vond. Hij was ook kapot van al dat praten en stelde voor om mijn rug eens masseren. Had hij dat niet gedaan, dan was alles anders gelopen. Waar zou ik dan nu hebben gestaan? Nog steeds single, redelijk happy maar toch 
ergens moedeloos, er stellig van overtuigd dat echte liefde een sprookje is?

Tijdens de derde date, die er dus toch kwam, raakte Werner al iets, bij de vierde ontmoeting kwamen de kriebels. Op onze vijfde date gingen we samen in mijn bad vol schuim, streelden elkaar en hij zei: ‘Het is zeker gek als ik zeg dat ik van je hou hè?’ Ik knikte en lachte, maar mijn hart sloeg over en hoewel ik me niet uitsprak dacht ik: dat is helemaal niet gek want ik hou ook van jou.
Vanaf die avond is er geen moment van twijfel geweest. Het is anders dan alles wat hieraan voorafging, het is gewoon van een andere orde. Zelfs sex, terwijl ik toch echt geen groentje ben. De combi van passie en echte liefde blijkt extatisch, daar kan geen xtc of GHB tegenop. We hebben heus onze dingen, niet alles loopt even soepel. En ik vergeet nog steeds dat hij suiker in zijn 
koffie heeft. Maar er is niets wat invloed heeft op de onwrikbare overtuiging waarmee ik elke dag opsta. En dat is: wij horen bij elkaar. Ik ben niet meer alleen.”

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 39. Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «