Noortje Herlaar: ‘Tja, toen kwam Barry voorbij’

noortje herlaar

In ‘Knielen op een bed violen’ speelt ze de vrouw van Barry Atsma. En laat ze in real life nou ook zijn liefje zijn. Niet dat actrice Noortje Herlaar (30) dat 
had zien aankomen. Ze had 
het na haar verbroken 
verloving ook wel 
lekker in haar 
eentje.

Het gesprek is een kwartier aan de gang als Noortje in lachen uitbarst. “O, nu moet ik
mezelf definiëren,” verzucht ze. “Weet je wat 
het is? Ieder mens is non-stop in ontwikkeling. Dat is niet in één, twee of tien zinnen samen 
te vatten. Er zijn weleens journalisten die aan me vragen: ‘Omschrijf jezelf in vijf termen.’ 
Of: ‘Hoe zouden je vriendinnen je in drie steekwoorden omschrijven?’ Over dat soort vragen zou ik thuis diep moeten nadenken om de antwoorden paraat te hebben. En waarschijnlijk zouden ze dan alsnog niet goed weergeven waar ik voor sta of wat ik ben.”

‘Knielen op een bed violen’ is na ‘Paradise trips’ en ‘Wonderbroeders’ de derde grote speelfilm waarin je zit. Hoe eng was dat?

“De eerste rol die ik deed, was in de tv-serie ‘Moeder, ik wil bij de revue’. Ik had daarvoor alleen twee dagen voor ‘’t Spaanse schaep’ gedraaid, verder nooit iets. Dat was spannend. ‘Knielen op een bed violen’ ook wel, maar dat werd vrij snel een tastbaar proces. Bezig zijn met het script, mijn rol voorbereiden, teksten leren: dat maakt me rustig. Zodra ik aan het werk ben, voel ik me fijn.”

Heb je van nature veel zelfvertrouwen? Of zou je jezelf eerder als onzeker omschrijven?

“Omdat ik uit zo’n gekke hoek kom, die van 
het muziektheater en de musicals, voelde ik me in het begin helemaal geen actrice. Ik wist dat 
acteren was wat ik wilde, maar ik voelde me daar onzeker in. Als kind moest ik me ook veilig voelen voordat ik gek durfde te doen. Ik was op mezelf en vond het vooral leuk om te knutselen. Was er iemand jarig, dan maakte ik voor alle visite een gelukspoppetje van fimoklei. Dansen vind ik heerlijk, maar ik hou dus ook niet echt van uitgaan. Als een vriendin tegen mij zegt: ‘Kom, laten we volgende week gaan stappen,’ voelt dat als een rare verplichting. Alcohol 
drink ik ook niet vaak. Heel zelden een glaasje of twee.”

In ‘Knielen op een bed violen’ speel je Margje, 
die een gezin sticht met haar jeugdliefde Hans. Zou zo’n leven iets voor jou kunnen zijn?

“Het grappige is dat mijn broertjes allebei bij hun eerste liefde zijn blijven hangen. Een mooi gegeven, vind ik, maar persoonlijk ben ik dankbaar voor de verschillende ervaringen die ik heb opgedaan op het vlak van relaties. Al heeft het mijn leven niet altijd makkelijker gemaakt. De breuk met mijn ex-partner William (Spaaij, red.) vond ik heftig. Ik ben iemand die graag wil vasthouden wat 
er is. Het gevoel dat je met iemand verbonden bent, vind ik heel fijn. Maar het 
is ook menselijk dat je jezelf met de jaren ontwikkelt. Soms gaat die ontwikkeling niet gelijk op als je in een relatie zit. Dan moet je op een gegeven moment concluderen dat je elkaar niet meer zo heel gelukkig maakt, ook al hou je nog heel veel van elkaar. Zo is het bij mij gegaan. William en ik hebben gelukkig nog steeds een vrij intens contact.”

Geloof je dat mensen een leven lang met 
dezelfde partner gelukkig kunnen zijn?

“Ik heb iemand eens horen zeggen: ‘Mensen hebben elk decennium een andere partner 
nodig die met ze meegroeit.’ Daar geloof ik 
wel een beetje in. Met een beetje geluk gaat 
het langer goed. Heb je minder geluk, dan 
loopt het sneller af.”

Het hele interview met Noortje is te lezen in VIVA 8. Je kunt het blad online bestellen of lees het artikel op Blendle.