Tibor Lukács: ‘Nu ik veertig ben, besef ik dat alles eindig is. Ook het leven van mijn ouders’

Vroeger stortte hij zich met veel alcohol in de nacht, maar nu Tibor Lukács veertig is geworden, is hij minder roekeloos. ‘God, dit klinkt allemaal zo stom, alsof ik een oude opa ben geworden.’

Tekst Liesbeth Oeseburg | Beeld Anke van der Meer

Je bent pas veertig geworden. Hoe voelt dat?

‘Dat geeft me op een bepaalde manier meer rust. Ouder worden is wat dat betreft helemaal niet zo erg. Ik accepteer mezelf meer en ik leer steeds beter naar mezelf luisteren. Kinderen hebben, relativeert ook een hoop. Soms voel ik me net een prostitué als ik van een auditie kom. Je geeft jezelf helemaal en vervolgens wordt er gezegd: ‘Dankjewel, je hoort nog van ons’. Nadat je leeg en met betraande ogen de ruimte uit bent gewandeld, kom je thuis en moet je kijken wat je kinderen hebben getekend. En dan kun je jouw werk weer een plek geven. Het geeft me een rijk gevoel om vader te zijn.’

Ooit verwacht dat je jezelf dit zou horen zeggen?

‘Ik wilde altijd al graag kinderen. Maar hoe en wat, dat wist ik nog niet. Zeker niet toen de relatie van tien jaar, die ik voor Hadewych heb gehad, anders liep dan gedacht. Met Hadewych is het in een stroomversnelling gekomen omdat alles in onze relatie direct klopte.’

Hadewych zei in een interview dat ze bij jou eindelijk totaal zichzelf kon zijn in een relatie. Ervaar jij dat ook zo?

‘Ja. Ik kende haar al negen jaar voordat we een relatie kregen. Ik ontmoette haar voor het eerst toen ik stage liep bij het toneelgezelschap waar zij bij zat. Ik wist direct: tussen ons speelt iets dat gewoon klopt en dat groter is dan ik op dit moment kan beseffen. We kwamen allebei uit een lange relatie en het duurde even voordat we echt iets kregen. Vanaf het moment dat we allebei tegen elkaar uitspraken dat we ervoor gingen, raakte onze relatie direct in een stroomversnelling. Het feit dat we elkaar accepteren voor wie we zijn, gaf veel rust en energie om stappen te zetten. Die acceptatie is de kern van een relatie. We stimuleren elkaar en gunnen elkaar veel. Je moet in elkaar blijven investeren. Zeker als je kinderen hebt.’

In de serie Nieuwe buren zouden jullie bijna – net als eerder Katja Schuurman en Thijs Römer en Bracha van Doesburgh en Daan Schuurmans – ook als real life koppel te zien zijn geweest. Vertel!

‘Uiteindelijk is dat niet gelukt met de agenda’s. Jammer want we hebben eerder samen op de set gestaan en dat was heel leuk. Maar aan de andere kant is het ook fijn om thuis te komen met mijn verhaal en dat zij kon relativeren wat er op het werk die dag was gebeurd. Anders blijf je samen zo in die bubbel zitten. En nu speelde ik met Fockeline Ouwerkerk samen en dat was ook heel leuk.’

Welke dromen koester jij nog op acteergebied?

‘De rol van Iago in Shakespeare’s Othello en mooie filmrollen. In een eigen voorstelling spelen vind ik ook heel leuk. Dat merkte ik toen ik een paar jaar geleden zelf een solovoorstelling maakte die zowel over mijn vader als mijn zoon ging. Dat vader-zoonthema intrigeert mij.’

Waarom?

‘Als je twintig bent, lijkt het leven een soort wiel waar je oneindig vaak een slinger aan kunt geven. Nu ik veertig ben, besef ik dat alles eindig is. Ook het leven van mijn ouders. Mijn vader heeft net te horen gekregen dat hij erg ziek is. Mijn moeder kreeg vorig jaar een hartinfarct. Dat confronteert mij met het feit dat ze er niet altijd zullen zijn. En als mijn ouders over een tijdje overlijden, houdt ook een stukje van mijn geschiedenis op. De relatie met je ouders moet je dan ook goed afronden door dingen die tussen jullie instaan nu nog te bespreken. Daardoor doe ik dingen bewuster. Dat klinkt weer heel cliché. Ik merkte het al met de geboorte van mijn zoon: alle clichés zijn waar. Mijn achilleshiel is nu zo groot als wat.’

Het hele interview met Tibor lees je in VIVA 7. Deze editie ligt van 14 februari t/m 20 februari in de winkel of kan je hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «