Olcay Gulsen: ‘Mijn bedrijf is mijn nummer één. Welke man vindt dat nou leuk?’

Als je aan inspirerende zakenvrouwen denkt, is Olcay Gulsen (35) er zeker een. Inmiddels staat ze alweer bijna twaalf jaar aan het roer van SuperTrash en als het aan haar ligt, ontwikkelt ze elke maand iets nieuws. Hoe scoort zij op onze VIVA 400-meetlat?

Tekst: Kim Buitenhuis | Foto’s Maaike van Haaster

Eén stap op de set waar Olcay zich 
al een paar uur in verschillende setjes werkt, en het voelt alsof ze pas net 
gestart zijn. De sfeer is goed: Olcay schudt de ene na de andere grap uit haar mouw (“Heb ik een broekzak?! Oh stop er maar wat in!”) en gooit moeiteloos haar gehakte benen in 
de lucht (“Ik was te laat voor yoga 
vanochtend”), om tussendoor nog 
wat zakelijke telefoontjes af te handelen en een SuperTrash paper naar de drukker te sturen. Als we vijf uur en ontelbare goeie foto’s later op het terras van Hotel Arena gaan zitten voor het interview, ziet ze er nog even fris en fruitig uit als toen ze het hotel binnen stapte. “Ik heb ook het gevoel alsof mijn dag net pas begint, ik moet vanavond zeker nog even naar kantoor.”

De VIVA 400-lijst staat vol inspirerende zakenvrouwen als jij. We hebben de lijst verdeeld in creatievelingen, zakenwonders, krachtpatsers, knappe koppen en wereldverbeteraars. Waar pas jij het beste bij?

“Ik denk dat ik een combinatie ben van een zakenwonder met creativiteit. Het een zou voor mij niet zonder het ander kunnen. Ik kan nooit alleen zakelijk bezig zijn, dan word ik heel ongelukkig.”

Tijdens de shoot vertelde je dat je 
het designproces niet meer zelf doet. Wanneer ontdekte je dat je dat crea-
tieve talent had?

“Ik ben van de MTV-generatie, ik 
probeerde alle kleding uit clips na te 
maken. Alleen kon je in mijn tijd je 
geld niet verdienen met creativiteit. 
Geijkte beroepen als tandartsassistent 
of stewardess leverden meer op. Terwijl de huidige generatie gewend is geld te kunnen verdienen door een paar foto’s 
op social media te posten.”

Op welke manier ben je nog wel 
creatief bezig?

“Businessconcepten en productont
wikkeling. Ik vind het heel leuk om 
continu dingen te bedenken. Zoals 
de Essential-collectie, die ik ontwierp toen ik erachter kwam dat vrouwen 
een zwart colbert negen van de tien 
keer inruilen voor eenzelfde soort 
product. Ik teken alleen het colbert 
niet, dat wordt gedaan door een heel 
getalenteerd designteam. Behalve als 
ik ’m niet mooi vind, dan schets ik 
een nieuw ontwerp en snapt iedereen 
ook hoe het wel moet.”

Ben je een zakenwonder?

“Ik denk niet dat ik altijd even zakelijk ben. Als ik een goed gevoel bij een product heb dat niet echt verkoopbaar is, kies ik er soms voor het toch te produceren. Aan de andere kant ben ik wel goed in zakendoen, omdat ik mensen ervan kan overtuigen om te geloven in een 
product, dienst of concept. Ik heb overtuigingskracht.”

En dat inmiddels al een lange tijd.

“Ja, echt hè. In die twaalf jaar heb ik goeie en minder goeie dingen gedaan. 
En juist van de laatste heb ik veel geleerd. Zakendoen moet je echt leren. Een van de wijze lessen is dat ik het, als ik het niet weet, aan een ander moet overlaten. Onze creatieve directeur is bijvoorbeeld vele malen creatiever dan ik als het over design gaat. Zij kan alleen geen zakendoen.”

Een van de minder goeie dingen is 
dat je bedrijf in de moeilijkheden kwam. Wat is voor jou dé manier 
om met tegenslagen om te gaan?

“Ik kan heel goed zeggen waar het is 
misgegaan. Zelfreflectie. Ik kan veel haast hebben met dingen, waardoor ik 
te veel in een moment prop. Zo wilde 
ik twee jaar geleden onze winkels terugkopen, ST. studio lanceren en een nieuw softwaresysteem bouwen. Allemaal in een halfjaar tijd, waardoor ik onnodige risico’s liep. Dat is mijn zwakke plek: door mijn impulsiviteit en creativiteit kan ik in tien sloten tegelijk lopen. Maar ik ben dan ook de eerste die haar hand opsteekt en zegt: ‘Het is mijn verantwoordelijkheid.’ Wat dat betreft heb 
ik geen ego. Veel ondernemers hebben dat wel, en dat wordt hun grootste vijand. Ergens in je carrière moet je een keer 
toegeven dat je fout zat. Ik denk dat die eerlijkheid heel ontwapenend kan zijn, en mensen kan motiveren. Ik heb het moeten leren, maar kan het nu wel.”

Je bent niet alleen ondernemer, maar ook BN’er: hoe is dat voor je team?

“Inmiddels is het team eraan gewend. Maar in de tijd dat ik wekelijks in de 
bladen stond, was het anders. Dat zorgde voor een gek, grillig sfeertje. De ene dag werkten we samen op onze blote voeten aan een nieuwe collectie, de volgende dag las mijn team in de Telegraaf dat de relatie van hun baas over was. Zij dachten dan: hoe kan ik dat nou niet weten? 
Terwijl ik echt een hechte band heb met mijn mensen. Maar ik kies er wel voor om mijn privéleven gescheiden te houden, ik zeg niet: ‘Het is uit met m’n vriendje.’”

Over je privéleven gesproken: je bent non-stop bezig met je bedrijf. Dan moet er ook iemand naast je staan die dat helemaal prima vindt. Hoe is dat in je huidige relatie?

“Ik merk wel dat ik in elke relatie het punt bereik dat iemand het beu is. Dat hij het een beetje vlak vindt. Zo van: je leeft toch niet alleen om te werken? Dan kijkt hij naar buiten en ziet al zijn vrienden met hun vrouwen leuke dingen doen, op vakantie gaan en wel drie keer in de week samen eten. Relaties blijven voor mij een moeilijk ding. Met Frans ben 
ik wel erg gelukkig en hoop dit ook te blijven.”

Hoe probeer je dan toch in die negentien uur dat je per dag werkt tijd voor je vriend te maken?

“Samenwonen helpt hier wel, maar ook weer niet bij, want het kan de ander het gevoel geven dat je de hele dag op iemand wacht. Op een gegeven moment krijg 
ik toch weer met dezelfde verwijten te maken. Als ik het omdraai, snap ik het wel, maar ik kan mijn bedrijf onmogelijk de rug toekeren. Dat is wel mijn eerste verantwoordelijkheid. Misschien is dat ook wat mijn partners altijd voelen, dat het in die zin mijn nummer één prioriteit is. En dat is uiteraard voor geen enkele man leuk. Volgens mij wil iedere man uiteindelijk een vrouw die er voor hem 
is. Ze mag wel werken, maar niet harder dan hij. Hij moet op nummer één staan.”

Je zegt ook: ik kan het ook vanuit zijn perspectief zien.

Grinnikend: “Ja, ik vind het altijd knap dat ze het zo lang met me volhouden.”

Hoe zorg je ervoor dat deze relatie wel werkt?

“Dat weet ik dus niet. Ik zit weer op hetzelfde punt. Nu heb ik ergens ook wel de behoefte om veel meer mijn privéleven op één te zetten en minder te werken. Maar aan de andere kant zit ik weer 
in een heel spannende, nieuwe fase 
van mijn onderneming. Het blijft een tweestrijd. Ik heb een prima leeftijd 
om kinderen te krijgen. Eigenlijk is het oneerlijk, want mannen baren niet. 
Mannen kunnen nog op latere leeftijd vader worden en de volgende dag weer gewoon de big shot uithangen. Als vrouwen voor hun bedrijf kiezen, worden ze door de maatschappij bijna als egoïstisch gezien. Daar zit ik wel mee. Daarom denk ik ook dat vrouwen die een bedrijf runnen, vaak als hard of egoïstisch worden afgeschilderd zonder dat ze het zijn.”

Hoe zou je dat beeld willen veranderen?

“Door vrouwen aan te moedigen aan hun eigen carrière te bouwen. Wat mij betreft kunnen jullie over een paar jaar beter de VIVA Top 1000 maken. Maar het is ook een levensfase, ik zie het 
natuurlijk ook in mijn bedrijf. In het 
begin waren we net twintig en waren kinderen geen issue. Nu zie je de eerste generatie van ons bedrijf beginnen met kinderen krijgen en trouwen. En natuurlijk gaan ze minder werken, dat vind 
ik logisch. Maar daardoor is het ook moeilijk carrière maken.”

Stel dat je een kind zou krijgen: zou je dan een dag minder kunnen werken?

“Er zijn genoeg voorbeelden van vrouwen die het goed combineren. Maar ik voer nu al zo vaak een strijd tussen alles wat allemaal moet en kan, en als daar dan ook nog een kind bij komt… Moeilijk. Daarom heb ik veel respect voor vrouwen die zich fulltime op kinderen storten. Dat is ook een knappe keuze.”

Over knappe keuzes gesproken: hoe zorg je ervoor dat SuperTrash innovatief blijft?

“Als het aan mij ligt, kom ik met tien 
initiatieven per dag, maar ik heb wel 
geleerd om niet alles te doen. Een goed voorbeeld is onze nieuwe app: Flawser. Het idee kwam tot stand door de drukke maatschappij waarin we leven. Daarom bedacht ik een on demand service voor vrouwen zoals jij en ik, die werken en 
bij wie het leven pas na een uur of zes 
begint, terwijl de hele retailwereld zich concentreert op negen tot zes. Dat is gek. Met deze app bieden we een totaalservice voor je nagels, haar, make-up en/of 
kleding. We werken met professionals 
die op een locatie naar keuze komen. 
Dat kan ook bij jou op kantoor of thuis, zodat je binnen een halfuur wordt 
omgetoverd. En dat betaalbaar.”

“Ik heb veel respect voor topsporters, dat is weer een heel andere league van discipline. Dan moet je je lichaam en jezelf tot het absolute drillen. Ik heb daar het geduld niet voor, ik ben niet zo sportief.”

Wat doe je qua sport?

“Veel te weinig. Elke twee weken denk 
ik wel een keer: morgen ga ik beginnen. O nee, overmorgen kan ook wel. Dan doe ik een YouTube-work-out of ren een rondje. Ik train niet met personal trainers, 
die drillen je en dan word je een soort klerenkast. Ik ken mijn eigen lichaam, weet precies wat ik wel en niet wil trainen. Zo veel discipline als ik voor mijn werk heb, heb ik niet voor mijn lichaam. Daar kan ik wel van balen.”

Ben je eerder een levensgenieter?

“Ja, ik drink wijntjes, eet pasta’s. Ik moet al zo veel van mezelf en als ik dan ook nog de hele tijd met m’n lichaam bezig moet zijn, voelt het bijna alsof ik in een strafkamp zit. Tuurlijk heb ik dan weleens een maatje meer en moet ik opletten. Ik heb alleen niets met vrouwen die geobsedeerd zijn met gezond eten. Dat vind ik zo saai. Ik kan er ook niet naar luisteren: vrouwen die uren over superfoods en gedestilleerd water praten, wil ik het liefst achter het behang plakken.”

Wat doe je om te ontstressen?

“Ik ben een heel goeie niksdoener. Ik vind het heerlijk om languit op de bank te liggen, en als ik vrij ben, kan ik heel lang uitslapen. Of chillen op mijn nieuwe dakterras. Het liefst alleen, anders heb 
ik het gevoel dat ik iedereen moet entertainen. Mijn telefoon stop ik dan weg, 
die gaat anders non-stop over, ook voor veel onzinnige dingen. En mijn mailbox, daar word ik ook gek van. Dat is het minst leuke van zakendoen, soms voel 
ik me zo’n slaaf van die e-mails. Dat zou ik best willen afschaffen.”

Ben jij een wereldverbeteraar?

“Nee, dat ben ik niet. Ik hou wel echt 
van de wereld en van de mensheid, 
maar ik kan niet zeggen dat ik een 
wereldverbeteraar ben. We zijn nu voor het eerst in tien jaar bezig met eerlijk produceren: het moet zowel milieu- 
als kindvriendelijk gemaakt worden. 
En onze Essential-collectie houdt in 
dat je levenslang je basisproduct kunt 
recyclen voor een nieuw product van ons. Wij zorgen ervoor dat je oude kledingstuk via het Leger des Heils terechtkomt bij vrouwen die geen baan hebben. Zo is de cirkel weer rond. Mijn carrière mag wel nóg meer betekenis hebben. Ik zou het erg vinden als ik mijn carrière zou afsluiten zonder meer voor de samenleving te hebben gedaan.”

 

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 37. Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «

In Shownieuws vertelde Olcay onlangs openhartig over haar relatie met Frans.

Jessica heeft een zwak voor (salsa)dansen, gekke taalfeitjes en de Spaanse cultuur. Voor VIVA schrijft ze over human interest, entertainment, reizen, liefde, seks, eten en al het andere wat haar bezighoudt.