Olcay Gulsen: ‘Ik ben opgegroeid met schaamte, omdat ik me anders voelde’

Ze deed een stapje terug bij SuperTrash en zit mede daardoor lekkerder in haar vel dan ooit. ‘Van buiten was ik een gevierd ondernemer, maar ik voelde me superkut.’

Tekst San van de Ven | Foto’s Kee & Kee @ Stickystuff

Je bent 37 en er is al een biografie over je verschenen.

‘Het is geen biografie. Dat was wel het plan van Karin (Kuijpers, bevriend journalist, red.) en mij. Maar na vier jaar stond er nog geen letter op papier. Toen ik werd benaderd om een ondernemersboek te schrijven, dacht ik: dít is wat we nodig hebben – een doel en een deadline. In acht weken was SuperOlcay klaar.’

Een van de lessen in het boek is: omarm je trauma, frustratie en rotjeugd.

‘Ik ben opgegroeid met schaamte, omdat ik me anders voelde dan andere kinderen. We waren arm en woonden in Waalwijk, in die tijd een voornamelijk witte stad. Mijn vader was schizofreen en verslaafd, waardoor hij werd gezien als de dorpsgek. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik tegen dat beeld moest vechten. Later heb ik die schaamte kunnen omzetten in kracht. Ik kan sneller schakelen dan anderen, beter relativeren. Als kind ben ik zo geprept door al die ellende dat ik eigenschappen heb ontwikkeld die bij het ondernemerschap horen. Ik zeg niet dat anderen hun slechte jeugd moeten omarmen omdat ik dat doe, maar in dit boek wil ik mensen meegeven dat iedereen als kind of jongvolwassene onzekerheden heeft. Ik hou er niet van als mensen in een slachtofferrol gaan zitten. Wat je ook hebt meegemaakt, er zijn altijd dingen die je ervan hebt geleerd.’

Kamp jij nog met onzekerheden?

‘Nauwelijks. Ik heb daarin gelukkig meer rust gevonden. Misschien zou ik wat langer, slanker en slimmer willen zijn, maar weet je: ik ben 37, het is oké. Als je ouder wordt, word je nuchterder. Ook als het om SuperTrash gaat: ik kan dingen beter loslaten. Als ik vroeger binnenkwam op kantoor, ging ik overal post-its opplakken met dingen die ik vervelend vond. Ik kon heel boos worden als iets niet op mijn manier ging. Dat heb ik niet meer. Ik geef anderen meer de kans zichzelf te bewijzen en luister nu als iemand zegt: ‘Olcay, ik ben het daar niet mee eens.’’

Het ging ooit minder met SuperTrash. Hoe ging je daarmee om?

‘Dat was nieuw voor me. Elf jaar ging alles fantastisch, wat we ook bedachten. En toen leek ineens niks te werken. Daar word je heel onzeker van als ondernemer. Op dat moment zat ik zelf ook niet lekker in mijn vel, waardoor het leek alsof ik ellende over het bedrijf afriep. Ik merkte dat ik me steeds meer afzonderde, vond alles en iedereen vervelend. Eigenlijk had ik toen bij mezelf de stekker eruit moeten trekken om op te laden. Maar in dat gevoel van negativiteit besloot ik dat binnen SuperTrash alles anders moest en ben ik met de botte bijl om me heen gaan slaan. Dat had ik natuurlijk nooit mogen doen. Achteraf ben ik wel dankbaar voor die periode, want ik leerde ervan hoe je een crisis kunt managen.’

Het hele interview met Olcay lees je in VIVA 11. Deze editie ligt van 14 maart t/m 20 maart in de winkel of kan je via Blendle online lezen.

»HET HELE ARTIKEL LEES JE HIER OP BLENDLE «