Juliette (37): ‘Ik was doodongelukkig, maar ik zei niets. Want waar moest ik naartoe?’

Geld als water, champagne, fantastische feesten, altijd vrienden over de vloer. Maar het huwelijk van Juliette (37) stelde niets voor.

‘Nachtenlang stonden we met bubbels in de kroeg: het gouden koppel met het mooiste huis. We waren gekleed in de duurste designerkleding en lagen met vrienden in ons eigen zwembad. Iedereen hing aan onze lippen. Charles was een ware entertainer en zag er fantastisch uit. Hij kon lullen als Brugman, mensen geloofden alles wat hij zei. Hoe meer aandacht we kregen, hoe meer we ons verplicht voelden om het sprookje telkens weer nieuw leven in te blazen. Volop toeters en bellen dus, maar geen liefde. Eigenlijk was ons huwelijk na die eerste jaren behoorlijk fake. Ik hield niet meer van Charles, voelde me zijn verlengstuk. Sterker nog: ik wás zijn verlengstuk.’

Nare film

‘Natuurlijk was het in het begin anders. Ik weet nog goed hoe het begon. Charles deed er alles aan om me te veroveren. Ik liet me versieren, gecharmeerd door zijn mooie woorden. En we hadden het gezellig samen. Nu denk ik: wat een cliché dat ik onder de indruk was van zijn goeie babbel. En toch: die eerste jaren hadden we het echt leuk. We woonden in een prachtig huis in een indrukwekkend mooie laan, waren strontverliefd en kregen twee kinderen. Wat wil je nog meer?

Hoewel ik toen al zag dat hij een behoorlijke flirt was, dacht ik dat het wel over zou waaien. Charles was toch verliefd op me? Dus waar maakte ik me druk om? Maar na die eerste jaren veranderde het sprookje in een nare film. Mijn gelukkige gevoel verdween toen we verhuisden en de twee puberende kinderen uit zijn vorige huwelijk bij ons introkken omdat hun moeder niet meer voor ze kon zorgen. Ik stopte met werken en veranderde langzaam in een huissloof die de hele dag achter vier kinderen aan jakkerde.

Charles was altijd aan het werk en de opvoeding van zijn kinderen kwam volledig op mij neer. Ineens moest ik bepalen wat ze wel en niet mochten en er was niemand die me steunde. Uiteraard gehoorzaamden ze niet, het huis was letterlijk een chaos. Erover praten met Charles lukte niet, hij had andere dingen aan zijn hoofd: werk, de beurs, aandelen. We kregen steeds vaker ruzie, ook over andere vrouwen. Ik voelde dat hij vreemdging. Hij was nooit thuis en toen ik ernaar vroeg, schreeuwde hij dat ik spoken zag. De kleintjes stonden erbij te huilen. De kinderen van zijn ex deden intussen waar ze zin in hadden.

Doodongelukkig was ik, maar ik zei niks. Behalve tegen een vriendin. Zij was mijn enige steun. Eigenlijk pasten Charles en ik in geen enkel opzicht bij elkaar: ik was het gevoelige, onzekere type, niet in staat om vier kinderen tegelijkertijd op te voeden, te werken of voor mezelf op te komen. En hij de dominante gangmaker die wilde doen waar hij zin in had zonder rekening te houden met anderen.’

Luxepaarden

‘Desondanks gingen we door met het geven van feesten. Het was onze enige uitlaatklep, even net doen alsof ons huwelijk wel degelijk een succes was. En zo creëerden we ook nog eens torenhoge verwachtingen richting onze vrienden. Het was telkens een noodgreep, zo van: we hebben echt een fantastisch leven.

Charles was loyaal en wilde het zijn vrienden altijd naar de zin maken. Tijdens die feestjes trad hij op de voorgrond en had de mooiste verhalen. Ik stond erbij, kletste met iedereen en zag er altijd geweldig uit, want ik kon de prachtigste kleding kopen. Ja, geld hadden we genoeg. Er was altijd dure drank en kaviaar en we borrelden in onze enorme tuin. Of we eindigden met z’n allen dronken in het zwembad. Iedereen vond het prachtig en dacht dat we een droomleven hadden.

Dat mooie huis, onze boot, het zwembad, de Jaguar. Dan zeiden ze: ‘Wat heb je toch een prinsessenbestaan, hè? Je hebt werkpaarden en luxepaarden en jij bent duidelijk de laatste.’ Sommige vrouwen waren jaloers, omdat ik niet hoefde te werken. Terwijl ik jaloers was op hun onafhankelijkheid, maar dat zei ik niet. Charles werd ook steeds flirteriger. Ik dacht: wat hij kan, kan ik tien keer beter. Dus begon ik onze vrienden uit te dagen. Ik knuffelde wat af en dat kon Charles niet uitstaan. Vervolgens zat hij de hele avond op mijn lip om te checken of ik niet vreemdging.’

 

Het hele interview met Juliette lees je in VIVA-10-2020. Deze editie ligt vanaf 4 maart in de winkel of lees je hieronder  verder via Blendle. 

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Tekst nathalie driessen foto Gettyimages.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.