Pleuni Hooijman (32): ‘Werken kan altijd nog, triatlons doen kan alleen nu’

Pleuni Hooijman (32) had een carrière in de wetenschap toen ze besloot fulltime voor haar triatlonpassie te gaan. Nu draait ze mee in 
de absolute wereldtop van de Ironman, een 
langeafstandstriatlon.

Tekst: Marloes Berghege | Foto: Dirk-Jan van Dijk

‘Als ergens een competitie-element in zit, word ik bloedfanatiek. Dat begon al op jonge leeftijd bij een partijtje Monopoly met mijn drie oudere zussen; dat eindigde zelden goed. En toen ik tijdens mijn studie ging roeien, ging ik vrij snel wedstrijdroeien. Oftewel: keihard trainen en niet drinken. Ik doe dingen niet half of vrijblijvend en ik hou van een uitdaging. Dus toen ik via mijn vriend in contact kwam met een groep die naar Frankrijk ging voor de Alpe d’Huez triatlon, een middenafstandstriatlon in de bergen mét de Alpe d’Huez erin, dacht ik meteen: ik ga mee. Hardlopen en fietsen kon ik wel een beetje, dus ik hoefde alleen maar te leren zwemmen en daar had ik nog zes weken voor. Dat moest lukken.’

‘Juist doordat je zo diep moet gaan, maak je hormonen aan waardoor je na afloop heel blij wordt’

‘Ik trainde vier tot vijf keer in de week – elke sport minstens een keer per week – en leerde mezelf borstcrawl door tips aan andere mensen in het zwembad te vragen en het gewoon te doen. Ik leende de fiets van mijn vriend en vertrok naar Frankrijk. De wedstrijd was zwaar, maar ik vond het fantastisch. Ik was meteen verkocht. De variatie van de drie sporten, het kapotgaan: ik ben een week high geweest van die wedstrijd. Een heerlijk gevoel. Mijn zus heeft weleens gezegd dat ik na een wedstrijd precies zo klink als het gevoel dat zij had na 
haar bevalling. Juist doordat je zo diep moet gaan en jezelf pijnigt, maak je hormonen aan waardoor je na afloop heel blij wordt. Je komt echt even in een andere wereld. De rest van de groep uit Frankrijk heeft nooit meer een triatlon gedaan, maar ik had de smaak te pakken.’

Keihard op m’n bek

‘Een Ironman is een langeafstandstriatlon. Met drie komma acht kilometer zwemmen, honderdtachtig kilometer fietsen en tot slot een marathon (42,2 kilometer) hardlopen ben je heel wat uren achter elkaar aan het sporten. Toen ik daarover hoorde, was ik benieuwd hoe zoiets zou zijn. Hoe reageert je lichaam als je zo lang sport? Kan ik dat ook? Mijn vriend ging voor een paar maanden naar het buitenland, dus ik greep mijn kans. Zo hoefde ik geen rekening met hem te houden en kon ik zo veel trainen als ik wilde.’

‘Zomaar even lunchen met iemand is er niet bij en verjaardagen moet ik vaak overslaan’

‘De wedstrijd was zo’n dag waarop alles perfect liep. Ik dacht er ongeveer twaalf uur over te doen, maar finishte na negen uur en vijftig minuten. Tot mijn grote verbazing had ik in mijn leeftijdscategorie bij de amateurs gewonnen en mij daarmee gekwalificeerd voor het wereldkampioenschap in Hawaï. Ik was daar helemaal niet mee bezig geweest, wilde alleen maar mijn eerste Ironman finishen. Het was een superleuke verrassing en een enorme boost, maar toch wilde ik het wereldkampioenschap aan me voorbij laten gaan. De reis, het inschrijfgeld: alles bij elkaar zou het wel vijfduizend euro kosten en dat geld had ik niet.’

‘Maar een vriendin vond dat ik per se moest gaan. Crowdfunden, sponsoren, hoe dan ook: deze kans moest ik pakken. En ze had gelijk. Het is zo bijzonder dat het überhaupt lukt om je te kwalificeren, dit kon ik niet laten schieten. Door een crowdfundingsactie kon ik de reis financieren. En omdat ik net gepromoveerd was, had ik een hele zomer vrij om te trainen. Ik ging hoopvol naar Hawaï: misschien kon ik wel het podium halen in mijn leeftijdscategorie. Maar ik ging volledig op mijn bek. Ik liep tegen de spreekwoordelijke muur en werd zelfs vlak voor het einde bevangen door de hitte en ging knock-out. Ik had me nog nooit zo slecht gevoeld, maar ondanks alles wist 
ik te finishen. Daar was ik trots op, want uiteindelijk gaat het er niet om hoe vaak je op je bek gaat, maar om hoe vaak je weer opstaat. En op je bek gaan is voor mij alleen maar motivatie om sterker terug te komen.’

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief