Presentatrice Nellie Benner (32): ‘Niemand had me voorbereid op hoe het is om een ouder te verliezen’

Drie jaar terug overleed de moeder van Nellie Benner (32) onverwachts. Sindsdien realiseert de Drugslab-presentatrice zich elke dag dat het leven zó voorbij kan zijn. ‘Mijn prioriteiten zijn nu veel duidelijker.’

Tekst Fleur Baxmeier | Foto’s Kee & Kee via Sticky Stuff

Je hebt van die mensen die een ruimte instant vullen met positieve energie. Nellie Benner is er zo eentje. Gekleed in een bruine ribcord broek, oversized hoodie 
en leren jasje komt ze het Amsterdamse Volkshotel binnen. Daarboven een kaarsrecht geknipte bob, smetteloze huid en een stel grote, vrolijke ogen die je steeds vol interesse aankijken, alsof wat je vertelt het boeiendste is wat Nellie ooit heeft gehoord. ‘Mijn vriendinnen zeggen dat het lijkt alsof ik met iedereen flirt,’ lacht ze even later. ‘Maar dat heb ik zelf niet door. Naar mijn idee wil ik gewoon aardig zijn en een leuk gesprek voeren dat over meer gaat dan alleen het weer.’

De presentatrice van het online BNNVARA-programma Drugslab heeft een hekel aan smalltalk. Ze kan het ook niet, het moet bij haar ergens over gáán. Zowel privé als in haar werk. Zo werkt ze op dit moment aan programmapitches over thema’s waar we allemaal tegenaan lopen. Nellie: ‘Hoe komt het dat wij meisjes niks over onze hormonen weten? Waarom worden we niet voorbereid op de dood en alles daaromheen? Dat lijken minder grote taboes dan we bij Drugslab willen doorbreken, maar er zijn nog heel veel onderwerpen waar mensen in hun eentje mee moeten worstelen omdat er te weinig aandacht aan wordt gegeven als je jong bent.’

Wat had jij zelf willen leren toen je jonger was?

‘Ik had meer willen leren over de dood en rouw. Drie jaar geleden is mijn moeder plotseling overleden. Het ene moment zaten we nog gezellig samen op de fiets, het volgende moment bleek ze een heftige vorm van alvleesklierkanker te hebben. In minder dan een maand tijd was ze er niet meer. Niemand had me voorbereid op hoe het is om een van je ouders te verliezen, terwijl dat heel veel jonge mensen overkomt. Het is zo normaal dat je ouders doodgaan, maar het 
is ook weer niet normaal als het bij jou gebeurt. Ik had daar in een veel eerder stadium mee bezig willen zijn. Omdat het dan niet zo rauw op mijn dak was gevallen, maar ook omdat ik dan eerder op een andere manier in het leven had gestaan.’

Is je levenshouding veranderd sinds het overlijden van je moeder?

‘Absoluut. In het verleden was ik heel 
erg bezig met het goed willen doen voor iedereen, successen halen, m’n leven op een rijtje hebben. Ik wilde iedereen behagen 
en kon me verliezen in kleine zorgen. Is iedereen blij met wat ik doe? Vinden alle mensen het goed? Aan het begin van mijn carrière heb ik in best heftige arthousefilms gespeeld, waar ik me enorm voor ging verantwoorden. Datzelfde geldt voor de presentatie van Drugslab, wat veel mensen een rare move vonden. Ik heb eindeloos uitgelegd waarom het écht een goed idee was om dat te presenteren. Toen mijn moeder overleed, besefte ik dat het leven eindig is. Als je je realiseert dat iets niet eindeloos is, worden je prioriteiten veel duidelijker. Ik wil me niet voor alles verantwoorden, dingen juist openbreken. Praten over die onderwerpen waarvan ik vind dat ze te weinig aan bod komen: omgaan met de dood en rouw, hoe we veiligheid creëren, ons geluk waarborgen.’

Heb je dit allemaal in je eentje uitgevogeld?

‘Ik ben bij de praktijkondersteuner van de huisarts geweest. Zij begon zelf heel hard te huilen toen ik haar mijn verhaal vertelde, haha. Daarna heb ik vijf gesprekken gehad met een psycholoog. Dat was een fijn mens, die wat meer op m’n kracht ging zitten. Focussen op waar je goed in bent, niet bang zijn om je donkere kanten te laten zien. Ook dat heeft met rouwen te maken. Uiteindelijk was de boodschap: even huilen, maar dan moet je ook weer door. Volgens mij ben ik 
op een gezonde manier met het verlies omgegaan, voor zover dat kan. Ik ben ook veel samen geweest met mijn vader, die zo verdrietig was dat hij zelf even niet kon zorgen of steunen. We zijn enorm naar elkaar toe getrokken, ik merk dat hij nu pas weer een beetje beide rollen op zich neemt. Voor hem was het ook raar, hij was ineens zijn vrouw kwijt en totaal ontheemd. Mijn broer heeft z’n eigen gezin, maar ik denk wel dat hij heel erg een moederfiguur mist. We missen haar allemaal, maar tegelijkertijd redden we het uiteindelijk ook wel.’

Het hele interview met Nellie lees je in VIVA-23-2019. Deze editie ligt vanaf 5 juni in de winkel of lees je hieronder verder via Blendle. 

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.