Kyra (24): ‘Was de Nick die ik kende alleen maar een act geweest?’

Dat iedereen een beetje bi is, vindt Kyra (24) onzin; zij is honderd procent hetero. Daarom viel ze ook op de ultramannelijke Nick. Maar dan blijkt haar vriend ineens andere kanten van zichzelf te hebben ontdekt.

‘Het kwam niet als een donderslag bij heldere hemel. Natuurlijk had ik al wat kleine veranderingen opgemerkt. Alleen, zoals dat gaat met dingen die geleidelijk gebeuren, merk je ze pas echt op als als er onherroepelijk iets is veranderd. In augustus, vlak voor we ons tweejarige jubileum zouden vieren, vertelde mijn vriend Nick me dat hij twijfelde aan zijn ‘genderidentiteit’, zoals hij het beschreef.
En ja, toen viel alles op zijn plek. Alle veranderingen. Sinds we een halfjaar eerder samen naar Amsterdam waren verhuisd, was Nick behoorlijk… getransformeerd. Hij had bijvoorbeeld zijn baard afgeschoren, zonder het me vooraf te melden. Iets wat ik echt jammer vond, want ik was juist zo gek op zijn baard. Hij liet zijn haar langer groeien en frommelde het in zo’n afschuwelijke knot en toen het van de zomer zo snikheet was droeg hij in huis ineens vaak een lange rok van mij. Ik moest erom lachen, maar hij zei dat als het goed genoeg was voor David Beckham, hij er moeilijk bezwaar tegen kon hebben. Daarbij was het ‘lekker luchtig’. Daar kon ik weinig tegen inbrengen. Maar dat er een diepere betekenis zat achter deze dingen, had ik nog steeds niet door.
Totdat Nick steeds somberder leek te worden. Sporten, succes op zijn werk, etentjes met vrienden… het waren allemaal dingen waar hij voorheen met volle teugen van genoot, maar ineens leek hij nergens meer plezier uit te kunnen halen. Ik herkende hem binnen het tijdsbestek van een paar maanden niet meer terug. Waar was de dynamische, daadkrachtige man gebleven waar ik verliefd op was geworden? Degene met wie ik ons veilige leventje in ons geboortedorp had achtergelaten om samen een toekomst op te bouwen in een vreemde stad? We hadden beiden dezelfde droom gehad: ontsnappen uit het saaie dorp waar we waren opgegroeid. Toen Nick een geweldige baan aangeboden kreeg als projectcoordinator in de culturele sector, leek dat hét moment om de sprong te wagen. Ik had het met hem aangedurfd omdat we wisten wat we aan elkaar hadden, maar nu was ik daar niet meer zeker van.’

‘Toen hij ook nog eens begon over ‘panseksualiteit’, voelde dat als een mes in mijn rug’

Epische feestjes

‘Al sinds we verhuisd waren, waren we allebei lyrisch over het bruisende uitgaansleven in Amsterdam. Ook de huisfeestjes bij Nicks nieuwe collega’s – allemaal leuke, creatieve mensen, van die types die mijn brave, burgerlijke ouders als ‘paradijsvogels’ zouden typeren – waren episch. Wat een verschil met de brave feestjes die we van huis uit gewend waren. Maar na zijn aanvankelijke opleving, leek Nick ineens helemaal in te zakken.
Voor ons tweejarig jubileum had ik een romantisch nachtje in een hotel geregeld. Tegen beter weten in hoopte ik dat Nick in ieder geval daar enig enthousiasme voor zou kunnen opbrengen, maar toen ik het hem vertelde was zijn reactie op zijn minst lauw te noemen. Op dat moment hield ik het niet meer. ‘Wat is er toch met je?’ siste ik. ‘Je wilt niets, je doet niets, en je lijkt de laatste tijd alleen maar depressief. Ik word er gek van! Waarom vertel je me niet wat er met je aan de hand is?’
‘Be careful what you wish for, because you might get it’ zeggen ze toch weleens? Nou, dat klopte in dit geval helemaal. Ik wilde de waarheid, weten wat er aan de hand was met Nick, maar toen ik het eenmaal wist was ik er eigenlijk helemaal niet blij mee. In plaats van wilde sex in ons hotelbed, hadden we een pijnlijk eerlijk gesprek waarin Nick me vertelde dat hij het gevoel had dat hij delen van zichzelf aan het ontdekken was die hij eerder nog niet kende. Ik snapte er nog steeds geen bal van en dat zag hij waarschijnlijk aan mijn gezicht. ‘Misschien komt het wel door de verhuizing,’ zei hij. ‘Hier staat iedereen veel meer open voor dingen die niet zo in het geijkte hokje passen en merk je veel meer van het groeiende bewustzijn in de maatschappij.’ Dat had iets in hem wakker gemaakt, zei hij. ‘Het voelt letterlijk alsof ik een transformatie doormaak, maar hoe het uiteindelijk uit gaat pakken? Wist ik het zelf maar. Het enige wat ik kan doen is meedrijven met de stroom en kijken waar ik uitkom.’
En ik dan, dacht ik, waar kom ik dan uit? maar ik slikte mijn woorden in. Ik hoorde Nick vertellen over hoe hij 26 jaar in onwetendheid had doorgebracht. ‘In de schaduw van opgedrongen ideeën over hoe mannelijkheid eruit moest zien.’ En dat hij, nu zijn ogen waren geopend, ‘in het licht wilde gaan staan’. En dat kon dus blijkbaar niet met een volle baard en een jeans, zoals ik hem het liefst zag. Oké, dat laatste verzon ik er stilzwijgend bij, maar het kwam er wel op neer. ‘Maar hoe zit het dan… voel je je geen man? Ben je soms transgender?’ vroeg ik met een piepstem. ‘Dat gevoel heb ik niet. Ik zou het zelf eerder beschrijven als queer. Althans: zoals ik er nu tegen aankijk. Ik wil niet in een hokje geduwd worden, zeg maar.’ We huilden ondertussen allebei en het het enige wat ik kon bedenken om te zeggen was dat ik Nick natuurlijk zou steunen. Hoe ik dat in godsnaam moest doen, gezien mijn onvermogen om onze geplande toekomst samen op dat moment nog voor me te zien, zei ik er niet bij. Ik voelde me een vreselijk mens, maar wat er werkelijk door mijn hoofd ging, was dat dit geen onderdeel van het plaatje was waar ik voor had gekozen. Je hoort weleens dat iedereen een beetje bi is, maar dan ben ik de uitzondering. Ik ben echt voor de volle honderd procent hetero. Ter illustratie: Gerard Butler is mijn droomman, en dan vooral in de film 300. Met baard inderdaad. Nick deed me zelfs een beetje aan hem denken toen ik hem ontmoette. Dezelfde rauwe, puur mannelijke uitstraling. Maar die was dus stukje bij beetje aan het verdwijnen nu Nick meer ‘in contact’ kwam met zijn vrouwelijke kant. Inwendig gaf ik mezelf een schop. Ik vond het niet kunnen dat ik zo oppervlakkig was dat ik blijkbaar een innerlijke stampvoetende kleuter in me herbergde die begon te pruilen bij het afpakken van haar favoriete speelgoedje. Maar hoe ik het ook bekeek, het was wel zo.’

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip!