Roos (28): ‘Ik loog dat ik niet kon studeren omdat ik anorexia had’

anorexia

Roos (28) zou door het vele feesten haar studiejaar niet halen en van school worden gestuurd. Ze verzon een list zodat ze toch door kon studeren: ze fakete een eetprobleem.

‘De tranen rolden over mijn wangen. Het kwam er allemaal in één keer uit: angst, frustratie en onmacht. De decaan van mijn studie keek me vanaf de andere kant van het grote bruine bureau streng aan over haar rode bril. Ze dacht dat ik huilde om mijn anorexia en dat ik daardoor mijn studiejaar niet had gehaald. Ze moest eens weten.’

Met een kater naar college

‘Ik was achttien, geslaagd voor het gymnasium en alles zag er rooskleurig uit. Ik zou gaan studeren en op kamers gaan in een grote studentenstad. Daar had ik een klein kamertje bemachtigd in een mooi grachtenpand met twintig andere jongens en meiden, ik kon niet wachten om er te gaan wonen. Dat ik naar de universiteit zou gaan, stond vast. Zo gaat dat nou eenmaal in mijn familie. Mijn vader is arts en mijn moeder psycholoog. Tegen hun zin in koos ik voor kunstgeschiedenis. Ze zeiden het niet met zo veel woorden, maar ik voelde het.

Af en toe kreeg ik een opmerking als: ‘Lijkt geneeskunde je dan niet wat?’ en ‘Wat kun je in godsnaam worden met een studie kunstgeschiedenis?’ Maar het leek me ‘gewoon leuk’ en wat ik ermee zou worden, zag ik later wel. Vooral het studentenleven leek me fantastisch. En dat was het ook. Elke dag was een groot feest. Ik werd lid van een studentenvereniging, ging helemaal op in mijn jaarclub en feestjes met huisgenoten. Ik leerde veel mensen kennen en wilde niks missen: verkleedfeestjes op maandag, kroegentocht op dinsdag en stapavond op donderdag. De avonden dat ik geen feestjes buiten de deur had, verzonnen we wat in ons studentenhuis.

Hoewel ik genoot van alles, durfde ik ook geen ‘nee’ te zeggen, want je bent eerstejaars en hebt heel wat te bewijzen. Het gebeurde regelmatig dat we doordeweeks na het eten spontaan drankspelletjes deden. Dan renden we ’s nachts als kinderen door de gangen van het huis, trokken de brandslang uit of maakten muurschilderingen. Tot zeven uur ’s ochtends stonden we lallend op de tafels te dansen, om twee uur later in de collegebanken te zitten.

Ja, ik ging altijd naar college. Dat was de ongeschreven regel in het studentenwereldje: zo veel mogelijk feesten, maar wel naar college gaan en je studiepunten halen. Dan hoorde je erbij. Als je alleen maar feestte en daarnaast niet meer deed dan je kater uitslapen, was je een loser. Geen idee hoe iedereen dat volhield. Want fysiek was ik er wel, maar geestelijk totaal niet.’

Veel geleerd

‘Ik was tijdens de lessen vooral bezig mijn ogen open te houden en niet aan mijn kater te denken. ’s Middags sliep ik vaak. Dat deden wel meer huisgenoten. Intussen had ik nog geen studiepunt binnen. Vlak voor de tentamenperiode in december dook ik in de boeken en studeerde me suf om de schade in te halen. Maar je begrijpt: meer dan de helft van de tentamens haalde ik niet. Op dat moment was ik nog nergens bang voor. Ik schoof die zorgen voor me uit en stortte me weer op het studentenleven. Nou ja, het feesten dan.

Mijn studiestof liet ik links liggen, maar ik leerde wel ontzettend veel in die tijd. Vooral op sociaal gebied. Ik werd vrijer, spontaner en kreeg meer zelfvertrouwen. Dat merkten mijn ouders ook wanneer ik sporadisch een weekend naar hen toe kwam om uit te rusten. Als ze naar mijn studie vroegen, zei ik, net als tegen mijn vrienden, dat het goed ging. En dat ik mijn tentamens had gehaald. Ze hadden niets in de gaten. Ik kon het ze niet vertellen; ze zouden vreselijk boos worden en bovendien zou ik heel erg in hun achting dalen. Ze vonden kunstgeschiedenis al zo’n pretstudie.’

De redding

‘In het laatste semester van mijn studiejaar, rond april, kwamen de zorgen. Als ik mijn hertentamens niet zou halen, zou ik van de opleiding worden gestuurd. Mijn ouders zien me aankomen, dacht ik. Hun brave, slimme dochter die haar studie niet haalt? Het zou een schande zijn.

In mei maakte ik een eindsprint. Ik zette de feestjes even op een laag pitje en ging er helemaal voor. Ik moest en zou die hertentamens halen, ik wilde niet falen. Niet voor mezelf, niet voor mijn vrienden die wel alles haalden en vooral niet voor mijn ouders. Maar het was te laat. Ik had voor twee van de zes tentamens een vijf, dus zou ik worden weggestuurd. Radeloos was ik. Een paar dagen bracht ik huilend in mijn kamer door. Ik was in paniek, wist niet wat ik moest doen. Ik wilde helemaal geen andere studie zoeken, kunstgeschiedenis vond ik interessant. Hoe stom kon ik zijn om het hele jaar alleen maar te feesten?

Toen ik op zo’n huildag van mijn kamer naar de keuken liep, vertelde een huisgenoot over Rob, een andere huisgenoot, die op dat moment bezig was met het schrijven van een brief aan de universiteit. Ook hij zou zijn jaar niet halen. ‘Een brief, hoe bedoel je?’ vroeg ik verbaasd. ‘Rob hangt een onzinverhaal op over dat hij depressief is geweest dit jaar, misschien kan hij dan toch nog door naar het volgende jaar.’ Ik wist het meteen: dit wordt mijn redding. Maar wat voor probleem zou ik verzinnen?

Om me heen zag ik veel studentes worstelen met eetproblemen. Ondanks de liters alcohol en dozen pizza’s per week, bleef ik dun. Mager zelfs. Hoewel ik er soms van baalde omdat ik wat meer rondingen wilde hebben, kwam het nu goed uit. Ik verzon anorexia. In een vreselijk dramatische en emotionele brief schreef ik hoe erg mijn studie wel niet had geleden onder mijn anorexia. Die brief ligt nu ergens ver weggestopt in een la. Ik schaam me rot als ik alleen al de envelop zie.’

Geweldige actrice

‘Een week later zat ik huilend aan het bureau van de decaan. ‘Zo, dus jij kon niet studeren door je eetprobleem?’ zei ze enigszins argwanend. Ik knikte huilend, terwijl ik naar beneden keek. Wat voelde ik me vreselijk. Ik zat glashard te liegen en was doodsbang dat ze me niet zou geloven. ‘De enige optie om nog door te kunnen naar volgend jaar, is als een psycholoog bevestigt dat je inderdaad ziek bent geweest.’ Geschrokken keek ik haar aan. Een psycholoog? Nu ging het wel heel ver. Maar het was mijn laatste hoop.

Het hele interview lees je in VIVA’s Real Life Special: De zeven zonden. Deze speciale editie ligt vanaf 27 maart 2019 of bestel ‘m hieronder.

» VIVA SPECIAL BESTELLEN «

Beeld: iStock