Roos Moggré: ‘Ik vind dat hele bevallen behoorlijk vrouwonvriendelijk’

Zo beheerst als Goedemorgen Nederland-presentator Roos Moggré (36) op tv lijkt, zo hartstochtelijk kan ze in het echte leven tekeergaan. ‘Ik tien weken verlof, hij twee dagen, dat is toch belachelijk.’

Interview: Merel Brons | Fotografie Henrike Grijsen

Dochter Isabella is alweer dik een jaar. Hoe was de bevalling?

‘Ik vind dat hele bevallen behoorlijk vrouwonvriendelijk, gewoon omdat het zo belachelijk veel pijn doet. Ik werd een echte baarzilla. Ik had zo’n zwangerschapscursus gedaan, maar daar had ik niks aan. Ik was gewoon aan het overleven. Kwam Don met een bevallingsboek aan. Zo van: ‘Zo moet het, Roos, open naar onder.’ Ik heb het boek tierend door de kamer gesmeten. Toen ik na uren gedoe en pijn eindelijk die ruggenprik kreeg, voelde het alsof ik in de hemel belandde.’

Hoe was je eerste jaar als moeder?

‘Ik zat in een rollercoaster. Je heb werkelijk geen idee wat je overkomt, opeens zo’n kind in je leven. En de ongevraagde adviezen kwamen me de strot uit. Slaapt ze nog steeds niet door? Misschien moet je een ander flesje proberen? Weet ik veel! Als ik iets heb geleerd, is dat ik gewoon naar mijn gevoel moet luisteren en doen wat me goed lijkt. Al heb ik wel een keer een oorontsteking over het hoofd gezien.’

Ben je de moeder die je dacht te gaan worden?

‘Ik heb meer rust en geduld. Wil ze niet slapen? Prima, dan lezen we nog een keer voor uit Nijntje. Wil ze niet eten? Dan maar niet. Ik ben niet zo’n moeder die oeverloos blijft proberen. Gaat het niet, dan gaat het niet. Dan moet je het loslaten, anders word je gek. Tijdens mijn zwangerschap heb ik de hele bibliotheek aan zwangerschapsboeken doorgewerkt en online alle bevallingsfilmpjes bekeken. Ik ben door Isabella meer ontspannen geworden, denk ik. Ik bedoel: je kunt je als moeder helemaal gek controlfreaken, maar wat schiet je daarmee op. Vanaf het moment dat ze er was, ben ik gaan loslaten en ik zie dat dat werkt voor ons allebei.’

Wanneer maak je je zorgen om je kind?

‘Ik maak me niet zoveel zorgen, want dat heeft geen zin. Behalve toen ze net op de crèche zat. Ik vond het moeilijk haar bij wildvreemden achter te laten. Op haar eerste wendag zat ik huilend op de fiets. Later bleek mijn onderbuikgevoel overigens wel te kloppen. Na een paar weken kwam ik een keer onverwachts langs bij de opvang om een flesje borstvoeding te brengen. Zegt de leidster: ‘Ze ligt te slapen.’ Kom ik in de slaapkamer, lag ze daar keihard te huilen. Er klopten nog meer dingen niet, de druppel was dat het in de slaapzaal dertig graden was. Ik kreeg daar zo’n slecht gevoel over dat ik haar van die crèche heb gehaald. Achteraf bleek dat er nog meer klachten van ouders waren.’

Ik begrijp dat niemand je moet vragen of vier dagen werken niet veel is in combinatie met een kind.

‘Klopt. Dat is een vraag die alleen aan vrouwen wordt gesteld. Elke dag, door andere moeders, oudere mensen, wildvreemden. Bij ons is het: je werkt vier dagen, wat veel. Bij mannen is het: je werkt vier dagen, wat goed dat je een papadag hebt. Daarmee ga je ervan uit dat vrouwen de hoofdverzorgers zijn, en dat is niet zo. Ik kan niks met dat verschil in benadering, het maakt me pisnijdig.’

Lees het hele interview in de nieuwste VIVA Mama 1. De editie ligt nu in de winkel of bestel ‘m hieronder online.

»BESTEL VIVA MAMA ONLINE | KLIK HIER «