Ruben (43): ‘Impotentie is iets voor alcoholistische losers. Niet voor iemand als ik’

Elke week geven we je een kijkje in iemands liefdesleven in VIVA’s rubriek ‘De status’.

Ruben (43) overweegt zijn relatie te verbreken om van zijn impotentie af te komen

“Ik weet nog precies wanneer het voor de eerste keer gebeurde. Mijn oudste broer was twintig jaar getrouwd, het was een gaaf feest geweest en ik had flink gedronken. Toen ik Lara die avond naakt uit de badkamer zag komen, kreeg ik zin. Ik lag in bed en trok haar bij me. In mijn hoofd was ik er klaar voor, maar mijn lichaam werkte niet mee. Dat was me wel eerder overkomen – welke man niet – maar hand- en spandiensten werkten ditmaal niet. Uiteindelijk draaide ik me geïrriteerd op mijn rug, en viel gelukkig snel in slaap. Als Lara er niet per se over had willen praten de ochtend erna, was ik het volgens mij zo vergeten. Maar zij haalde het aan, zei dat het echt niet gaf en dat ik er niet mee moest zitten. Ongetwijfeld lief bedoeld, maar zo maakte ze er júist een punt van. Die avond wilde ik haar bewijzen dat er echt niets aan de hand was. Opnieuw lukte het niet. Zó gênant. Impotentie, dat is iets voor oude mannen, voor alcoholistische losers, niet voor iemand zoals ik, in de bloei van zijn leven, met een afgetraind lichaam, geslaagd in zijn werk, geslaagd in alles eigenlijk. Dit probleem staat me nu enorm in de weg. Lara en ik zijn vier jaar samen, ze is elf jaar jonger dan ik. Ik ontmoette haar na een vechtscheiding waarbij ik het contact met mijn zoontje verloor. Ik dacht dat zij het was, maar haar zorgzaamheid, of beter gezegd haar bemoeizucht rondom dit issue, ergert me mateloos. Het speelt nu al een halfjaar en inderdaad, het lukt vaker niet dan wel. Maar naar een dokter gaan staat me tegen. Ik denk vaak: als Lara me niet zo op mijn huid zat, was het allang over. In mijn eentje, achter de computer met een aangenaam pornootje, heb ik nergens last van. En in de kroeg zie ik genoeg vrouwen bij wie ik volgens mij ook geen problemen zou hebben. Ik merk dat mijn fantasie steeds vaker op hol slaat. Ik zie mezelf alweer als vrije jongen die kan doen en laten wat hij wil, zonder moeilijke gesprekken of gezeur aan zijn hoofd. Lara beticht me van een midlifecrisis, een burn-out, of van gemis van mijn zoon. Ja, natuurlijk mis ik hem, maar toch niet tussen de lakens? De laatste weken besef ik dat ik op een kruispunt sta. Ik kan dit onderwerp niet langer ontwijken. Lara 
en ik vervreemden van elkaar. Zij lijdt er ook onder en dat heeft ze niet verdiend. Aan de ene kant weet ik wel dat het haar schuld niet is, wil ik ervoor vechten en zoeken naar de oorzaak van wat er bij mij speelt. Anderzijds is het verleidelijk om te denken: hou op met dit gezeik, laat me met rust, wie weet zit onze tijd erop. Lange relaties, ik vind ze zo ingewikkeld. Misschien ben ik er gewoon niet voor gemaakt.”

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 21. Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «