Sacha Polak: ‘Ze riepen: dit kun je niet doen, dit is té erg’

sacha polak

Na haar docu ‘Nieuwe tieten’, over het preventief weg laten halen van haar borsten, is regisseur Sacha Polak (32) terug op het witte doek: met ‘Zurich’, een aangrijpende film die veel stof doet opwaaien. ‘Vooral vrouwen riepen: ‘Dit kun je niet doen, dit is té erg!’’

‘Zurich’ is het aangrijpende verhaal van een vrouw die er, nadat haar man is verongelukt, achter komt dat hij haar bedroog. Ze sluit zich af van haar leven én van haar dochter, die ze op een gegeven moment zelfs achterlaat. Tijdens het draaien was je zwanger, daarna beviel je. Hoe is het om die hartverscheurende scènes terug te zien?
“Dingen komen nu sowieso harder aan. Dat heb ik al met het nieuws, maar ook bij de scène waarin de moeder het handje van haar dochter streelt. Dat ervoer ik voorheen gewoon als een mooi beeld, maar sinds ik moeder ben, doen die kleine vingertjes me erg aan mijn dochtertje denken. Er waren mensen die in het begin zeiden: ‘Hier wil ik niks mee te maken hebben, dit vind ik veel te heftig.’ Vooral vrouwen riepen: ‘Dat kun je niet doen, dit is té erg.’ Maar ik denk dat dat gevoel van de dekens over je hoofd willen trekken en nergens meer toe in staat zijn, herkenbaar kan zijn voor mensen, dus ik heb daar nooit over getwijfeld.”

Het uitgangspunt was: een film met Wende Snijders maken. Het script is ook voor háár geschreven. Waarom wilden jullie dat zo graag?
“De scenarioschrijfster, Helena van der Meulen, kwam daarmee. Ik kende Wende eigenlijk alleen van haar chansons. Toen ik ‘24 uur met… Wende Snijders’ en een documentaire over haar bekeek, dacht ik: ze is op zich wel een interessant iemand, je blijft naar haar kijken.”

‘Wende is een natuurwonder’ schrijven ze over haar in recensies. Zag jij dat meteen?
“Zeker. Toen we een eerste pre-shoot met haar deden, was het nog spannend. Ze had haar eerste auditie héél goed gedaan, maar de tweede auditie samen met een man ging een stuk minder. Vooral de buitenlandse partijen kregen toen hun bedenkingen. ‘Is dit nou wel verstandig?’ zeiden ze. ‘Ze kan in Nederland dan wel bekend zijn, maar in het buitenland kent niemand haar en je moet wel gewoon een goede film maken.’ Maar na één draaidag deed ze iedereen versteld staan. Ze had geen schaamte, ze ging er helemaal voor.”

In je vorige film ‘Nieuwe tieten’ vertelde je openhartig over je keuze je borsten te laten verwijderen omdat je draagster bent van hetzelfde kankergen (BRCA1) als je moeder. De kans dat jouw dochtertje hetzelfde gen heeft, is fifty-fifty. Dat kun je tijdens de zwangerschap testen, vertelden ze je toen.
‘’Ja, maar dat heb ik toch niet gedaan. Ik wil er niet te veel over zeggen, want het is háár leven, maar ik weet dus niet of zij dat gen heeft. Daar moet ze zelf op een gegeven moment achter zien te komen. Ik heb beslo besloten dat ik dat natuurlijk wil laten verlopen. Dat ik ook gewoon vertrouwen heb in de toekomst. Dertig jaar geleden wisten ze nog niet van het bestaan van BRCA1 af, en nu zijn ze alweer een heel stuk verder. Over dertig jaar zal het hopelijk oplosbaar zijn. En anders hoop ik dat ik een voorbeeld voor haar kan zijn, en zal ik haar proberen bij te staan en te helpen.”

Het hele interview met Sacha lees je in VIVA11, die nu in de winkel ligt! Je kunt ‘m ook hier bestellen.

INTERVIEW NATHALIE HUIGSLOOT | FOTO SJOERD GEUKE