Sallie Harmsen: “Het was alsof ik op Zweinstein arriveerde”

sallie harmsen

Ze had nog weinig acteerervaring toen Sallie Harmsen (24) op haar negentiende werd genomineerd voor een Gouden Kalf. VIVA sprak met de booming actrice. “Ik dacht: wat is er mís met jullie?”

Alternatieve skater
Sallie droomde er nooit echt van om actrice te worden – integendeel, ze had er nooit aan gedacht. “Ik werd als tiener door iemand van een castingbureau aangesproken toen ik in het Vondelpark aan het spijbelen was. Ik had kort zwart haar en een brilletje, zag eruit als een skater. Ik zat daar een beetje alternatief te zijn, toen een heel knappe jongen op me af kwam en vertelde dat hij aan het casten was. Ze hebben me gebeld voor een Etos-reclame, maar die ging niet door. Later vroegen ze of ik auditie wilde doen voor een korte film, ‘Snacken’, en die rol heb ik gekregen. Grappig hè?”

Wat is dit?!
Een rol in de speelfilm ‘Het echte leven’ volgde. Daarvoor werd ze tot haar verrassing voor een Gouden Kalf genomineerd. “Ik dacht echt: wat is er mís met jullie? Wat? Hè? Hoe kan dit? Ik zat nog niet eens op de toneelschool. Het was niet dat ik maar wat deed of dat ik dacht dat het slecht was, maar ik vond het wel heftig. Je moet je daardoor ook niet gek laten maken, straks ga je er zelf nog in geloven.”

Zweinstein
Pas na haar nominatie ging Sallie naar de toneelschool. “Bij de audities wist ik meteen: dit is het. Toen ik op de school kwam, was het alsof Harry Potter op Zweinstein arriveerde. Ik dacht: dit is mijn toverkasteel. Het was zwaar, dat wel. Je wordt totaal door de mangel gehaald. Maar dat is ook goed voor een mens. Je moet het gevecht met je innerlijke kwelgeesten aan, dat is heel zinvol. Je leert angsten, zoals podiumangst, te overwinnen. Als acteur kun je het podium op gaan en denken: ik moet tof zijn, en mooi, en iedereen moet me aardig vinden. Maar je moet eigenlijk denken: dit is wat het is, ik ben wie ik ben. Op een bepaalde manier leer je het acteren een beetje af.”

Geen afgunst
En nu schittert Sallie naast onder meer Monic Hendrickx en Barry Atsma in Kenau, de film waarin het gelijknamige hoofdpersonage tijdens de bezetting van Haarlem een vrouwenleger bijeen zamelde. Merkt Sallie dat anderen jaloers zijn op haar steeds maar groeiende filmcv? “Ik voel geen afgunst. Daar heb ik zelf ook geen last van, ik ben niet jaloers op anderen. Maar dat is misschien ook omdat het nu goed met me gaat. Stel dat ik ineens geen werk meer zou hebben en allemaal mensen om me heen in het vak wel, dan kan ik me voorstellen dat ik dat moeilijk vind. Wie weet is Nederland me over een paar jaar wel zat.”

Meer lezen over Sallie? Je leest het volledige interview in VIVA 11, die vanaf woensdag 5 maart in de winkel ligt.