Sanne Vogel: ‘De Syrische jongens waren niet te veel, alles bij elkaar wel’

Sanne Vogel vertelt in VIVA 46 over haar zorgzaamheid die zelfs leidt tot het in huis nemen van twee vluchtelingen.

Op de cover van deze editie staat: Sanne Vogel: “Die Syrische jongens in huis nemen was te veel.” Dit is alleen niet het geval. En dat willen we hierbij even rechtzetten. Sanne: “De hele periode was teveel, maar zij waren nooit teveel. Alles bij elkaar was dat wel.”

In het interview vertelt Sanne: “Mensen hebben me vaak gevraagd: ‘Waarom doe je dit allemaal?’ Mijn aanvankelijke reactie was: ‘Waarom zou ik het niét doen?’ Maar het zette me wel aan het denken. Waarom trek ik me de vluchtelingensituatie zo enorm aan? Andere mensen vinden het ook erg, maar ze gaan er niet aan kapot. Ze voelen zich niet verplícht om te helpen, zoals ik dat wel voel. Dat doe ik ook graag, maar ik ben dit jaar over een grens gegaan. De vriendschap die ik heb met de Syrische jongens die ik in huis had genomen, is me heel waardevol, maar ik werkte die periode heel veel en had tegelijkertijd tot diep in de nacht gesprekken met ze aan de keukentafel. Daarbij is mijn huis maar 58 vierkante meter groot, dus er is weinig privacy voor drie personen. Na een paar maanden werd het me te veel. Ik putte mezelf uit. De jongens hebben uit zichzelf gezegd: ‘Wij gaan nu weg, terug naar het kamp, jij moet uitrusten.’”

Heb je inmiddels ontdekt waarom alles bij jou zo heftig binnenkomt?

“Ik ben hoogsensitief, wat betekent dat ik een filter mis. Dat wist ik altijd al, maar in het afgelopen jaar ben ik daar pas echt tegenaan gelopen. Met vrienden ging ik in augustus naar een festival zonder geluidslimiet. Zoiets kán ik gewoon niet, maar ik wil ook niet steeds de spelbreker zijn die voortijdig afhaakt. Met als gevolg dat ik buiten bij een hek stond te kotsen, omdat het me te veel was geworden. Dat is kut, je voelt je op zo’n moment heel alleen, omdat je als enige niet kunt meedoen. Toch moet ik dat accepteren.”

Is er iemand die je daarbij helpt?

“Ik ben een traject ingegaan bij een psycholoog die gespecialiseerd is in hoogsensitiviteit. Het belangrijkste thema: grenzen stellen. Ik vind het leuk om over mijn grenzen heen te gaan, maar dat moet ik eigenlijk niet doen, want ik word er uiteindelijk niet blijer van. Ik leer nu om te zeggen: ‘Het is genoeg voor mij, hier ligt mijn grens. Doe wat jullie willen, maar ik ga naar huis.’ Mijn vriendje Melchior ziet het ook aan mij als ik er klaar mee ben: ‘Kom op Sanne, naar huis.’ Ik werk nog steeds veel, maar minder. Ik neem de weekenden vrij, heb een vrije dag geregeld en zeg vaker ‘nee’ tegen dingen. Of ik vraag geld, bijvoorbeeld als ik ergens een prijs moet uitreiken. Dat scheelt, want ik hoef daardoor minder te werken om toch rond te komen.”

Het hele interview met Sanne lees je in VIVA 46. Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «