Els Visser (30): ‘Uit het niets sloeg een vloedgolf iedereen van boord’

els visser

Els Visser (30) reisde voor haar studie geneeskunde de hele wereld over. In 2014 overleefde ze een schipbreuk op Bali. Na deze ramp besloot ze haar hart te volgen en Ironman-atleet te worden.

‘Twee dagen lang dacht ik dat ik zou doodgaan. Het kolkende water, zonder uitzicht op redding. Doorzetten was het enige wat ik kon doen. Dat gevoel komt terug als ik een Ironman race doe. Vertrouwen en doorgaan.’

‘In de zomer van 2014 begon ik aan het laatste jaar van mijn studie geneeskunde. Ik had een leuk studentenleven in Utrecht en zat bij een studentenvereniging waar ik een groep vriendinnen voor het leven gevonden had. Ik genoot van die vertrouwde studentenbubbel, maar hield ook van reizen en nieuwe mensen en culturen leren kennen. Ik kon bij een universitair ziekenhuis op Bali een coschap doen. Toen dat erop zat, had ik nog vier weken vrije tijd. Dus belandde ik op de Gili-eilanden, een paradijs waar ik mijn duikbrevet haalde. Een vierdaagse boottocht van Lombok naar Flores, met een tussenstop op de Komodo-eilanden, leek me een mooie afsluiting van mijn trip. Maar de houten boot met de prestigieuze naam ‘Versace Amara’ zag er op z’n zachtst gezegd anders uit dan het zeiljacht dat ik me had voorgesteld. Het schip had een klein open dek aan de voorkant en een verhoogd achterdek waar matrassen lagen. Niet helemaal wat ik in mijn hoofd had, maar ik stelde mijn verwachtingen bij. Met backpacken telt vaak: hoe simpeler, hoe beter. Dit ging gewoon een mooi avontuur worden.’

Paniek op de boot

‘Misselijk ging ik de eerste avond als eerste naar het bovendek. Vroeg slapen, dan zou het morgen beter gaan. Een hard krakend geluid, alsof er hout versplinterde, maakte me wakker. Opeens lag de boot stil. We waren op een koraalrif gestrand. Reisgids Sally stelde ons gerust: ‘The boat is okay!’ Veel reisgenoten vonden het wel hilarisch. Er werden foto’s gemaakt en er werd gebeld naar huis. Ik vond het eerder verontrustend dan grappig. Even later gaf medereiziger Gaylene me een reddingsvest dat ze uit het ruim had gevist. Alleen al het vest vast hebben, gaf me een veiliger gevoel. Titanic-achtige beelden zette ik uit mijn hoofd en ik viel met het vest onder mijn kussen in slaap.’

‘We hadden tussenstops op prachtige plekken; ik genoot van het uitzicht van de Mata Jitu watervallen en Moya. Maar die misselijkheid zat me dwars. In de nacht die volgde, hingen ook anderen over de railing terwijl de boot wild op de golven beukte. Kon het niet wat rustiger? Met een onbestemd voorgevoel trok ik mijn reddingsvest aan. Jorge, een Spanjaard, probeerde me gerust te stellen. Met zijn armen om me heen voelde ik me even veiliger.’

‘Plotseling was het helemaal stil. En toen: een oorverdovend geluid. Wat overbleef was het klotsende zeewater en de ontreddering in de ogen van mijn medepassagiers. Iedereen wist: dit is helemaal mis. ‘Danger!’ riep Sally. ‘Er zit een gat in de boot, we maken water.’ Paniek! Midden op de Indische oceaan is geen bereik, dus het lukte niemand alarm te slaan. Volledig in de overlevingsmodus pakte ik mijn paspoort, haalde de memorycard uit mijn camera en stopte alles in mijn moneybelt. Adrenaline pompte door mijn lichaam. De misselijkheid was in één klap weg.’

Overlevingsmodus

‘Het duurde nog best lang voordat het schip zonk. Uit het niets sloeg een gigantische vloedgolf iedereen van boord. Tollend werd ik naar beneden getrokken. Dit was het, dacht ik. Ik ga dood. Met niks anders dan gitzwart water en luchtbellen voelde het als een eeuwigheid. Een hap adem en ik was weer boven water. Ongelooflijk, ik was er nog! Een arm hees me het kleine reddingsbootje in. Mensen hingen aan de rand of dobberden in de buurt, een aantal konden op het deel van het schip zitten dat nog boven water was. Af en toe wisselend van plek gingen we een afschuwelijk lange en koude nacht in.’

‘Bij zonsopkomst mengde wanhoop zich met opluchting dat ik in elk geval de eerste nacht had overleefd. Opeens zag ik mijlenver een grijs silhouet van een eiland. Een kans op overleven. Mijn plan om te gaan zwemmen, werd afgekeurd. De zee was ruig en gevaarlijk. Maar ik zag ook geen overlevingskansen als we zouden blijven dobberen. Ik was vastberaden: liever zwemmen dan wachten. Gaylene en ik keken elkaar aan. ‘Let’s swim.’ Dat we alsnog onze dood tegemoet konden zwemmen, wist ik, maar alles was beter dan nog een nacht wachten. Niemand zocht ons, dus wie zou ons komen redden? Het was onmogelijk, maar ik moest vechten voor mijn leven.’

Tekst: Caroline van Mourik | Foto: Joost Hoving

Het hele verhaal van Els Visser lees je in VIVA-08-2021. Deze editie ligt vanaf 24 februari in de winkel of lees je hieronder verder via Blendle. 

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.