Annelies (35): ‘Ik heb spijt van mijn abortus’

spijt van abortus

Elke week geven we je een kijkje in iemands liefdesleven in VIVA’s rubriek ‘De status’.

Naam: Annelies, Leeftijd: 35, Status: Voelt zich intens verdrietig, Oftewel: Ze heeft spijt van haar abortus.

‘Rik en ik houden van reizen, kitesurfen, feestjes en festivals. Onze vrijheid is heel belangrijk voor ons. Vroeger zei iedereen tegen me: wacht maar tot je dertig bent, dan gaan je eierstokken rammelen en wil je huisje-boompje-beestje. Niet dus. Hoe meer vrienden van ons kinderen kregen, hoe zekerder we werden dat het niks voor ons was.

Vorige zomer maakten Rik en ik een reis door Azië. Het was volop genieten, maar in Thailand werd ik plotseling ziek. Waarschijnlijk had ik iets verkeerds gegeten. Hoewel de diarree maar een dag duurde, begon ik daarna te kwakkelen met mijn gezondheid. Ik was doodmoe, mijn buik rommelde en ik voelde me vaak misselijk. Toen we thuis waren, ging ik naar de dokter en na een test kreeg ik nieuws dat mijn wereld op zijn kop zette: ik was zwanger.  Waarschijnlijk had mijn anticonceptie zijn werking verloren door de voedselvergiftiging. Rik en ik waren totaal uit het lood geslagen, maar we waren het er onmiddellijk over eens dat we het niet geboren zouden laten worden.

‘Ik ben jaloers op vriendinnen met kinderen. Ik had ook moeder moeten zijn’

Nog dezelfde dag hebben we het abortusproces in gang gezet. De verplichte dagen bedenktijd voelden als een eeuwigheid. Ik wilde maar één ding en dat was niet meer zwanger zijn. Maar toen ik eenmaal op de behandeltafel lag, werd ik overvallen door een gevoel van twijfel. Alsof toen pas tot me doordrong dat er een baby in mij groeide. Een mens, een deel van Rik en mij. Ik raakte in paniek en de arts merkte het. ‘We kunnen nog stoppen,’ zei ze nadrukkelijk. Alle mogelijke scenario’s vlogen door mijn hoofd, als in een film. Ik wist het echt niet meer. Maar tot slot dacht ik aan Rik, ons fijne leven samen. Ik moest me niet laten meevoeren door emoties en hormonen, besefte ik. Daarom zette ik de behandeling door.

Ik was ervan overtuigd dat ik het gewone leven weer zou oppakken na de abortus. Dat we alles gewoon konden vergeten. Maar wat heb ik me daarin vergist! In de weken erna voelde ik me vreselijk. Nog nooit heb ik zó veel gehuild. Rik wist niet wat hij ermee aan moest en vond het heel zielig voor me. ‘Het gaat vanzelf wel over, het komt door de hormonen,’ zei ik dan. Maar nu, maanden later, ben ik nog steeds intens verdrietig. Ik fantaseer constant wat er zou zijn gebeurd als ik het kind wél geboren had laten worden. Zou het een jongen of een meisje zijn geweest? Wat voor karakter zou het hebben gehad? Als ik vriendinnen met kinderen zie, ben ik zelfs jaloers. Ik had ook moeder moeten zijn. Rik en ik praten er veel over, maar omdat hij niet zwanger is geweest, kan hij onmogelijk voelen hoe het voor mij is. Als ik tegen hem zeg dat ik spijt heb van de abortus, krijgen we soms ruzie.

Hij denkt dat ik hem de schuld geef, maar dat is niet zo. Ik neem het mezelf kwalijk, want ik heb de keuze gemaakt om het door te zetten. Maar ik mis wel steun van hem. Ik voel me eenzaam en ik twijfel of ik niet alsnog een gezinsleven wil. ‘Als je toch een kinderwens hebt, moet je daarvoor gaan,’ zegt Rik gemeend. ‘Maar dan zonder mij. Ik wil écht geen vader worden.’ Ik vraag me af wat ik moet doen. Is het een kwestie van tijd voor mijn moedergevoelens verdwijnen? Hoort dit bij de verwerking? Of heeft de abortus mij dusdanig veranderd dat ik niet met Rik verder kan?’

Tekst: Sofie Rozendaal | Beeld: iStock

Dit verhaal komt uit VIVA-2020-21. Dit nummer ligt t/m 26 mei in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «