Splinter Chabot: ‘Ik heb niet de ambitie minister-president te worden’

Ineens dook hij overal op: als tafelheer bij DWDD, als voorzitter van de JOVD en met zijn eigen tv-programma Splinter, in de politiek. Een verfrissing op tv én in het politieke landschap. Wie is die Splinter Chabot (23)?

Volgens je peetoom Anton Corbijn was je een ‘bijzonder kind, net wat anders dan de anderen’. In welk opzicht?

‘We lijken thuis allemaal op elkaar en ik had het hartstikke gezellig met mijn drie broers, maar ik denk dat ik op net wat anderen zaken de accenten legde. Zij zaten op voetbal, ik speelde viool, zat op paardrijden en toneel. Ik deed tijdens het Sinterklaascabaret de conrector na in een rokje en op hakken, de rest had wat minder die behoefte om de schijnwerpers te pakken. Toen ik zes was, kreeg ik een glitterpruik, terwijl mijn broers een voetbaltijdschrift vroegen. Zij luisterden thuis naar Oasis en ik naar Vivaldi. Op zondag wilde ik dan De vier jaargetijden draaien op de kamer die ik met mijn jongste broer Storm deelde, maar de violen kwam nooit boven de gitaren van Oasis uit.’

Was je op school ook een buitenbeentje?

‘Een beetje wel: ik droeg toen al opvallende hemden, terwijl de rest in Superdry-truien liep. Mijn ouders hadden zoiets van: die merkkleding met die grote logo’s komt er bij ons niet in, dan ben je net een lopend reclamebord. Ik zat op een school met veel eilandjes en ik manoeuvreerde me door al die groepjes heen; ik had vooral veel vriendinnen. De middelbare school was voor mij een periode van ontdekken en zoeken. Ik heb me niet aangepast, maar ik moest soms wel even extra inademen als ik het schoolplein op liep. Toch heb ik het als een heel leuke tijd ervaren.’

Hoe was het om thuis met alleen maar jongens te zijn?

‘Ik heb dat altijd heel fijn gevonden, ik ben dol op mijn broers. We hadden wél een vrouwelijke hond en dan was er natuurlijk mijn moeder, die was thuis de baas. Ze is echt een power woman: ze werkt fulltime als arts, maar heeft een enorm hart voor haar gezin. Bij haar heb ik me altijd veilig gevoeld.’

Je vader is schrijver en dichter Bart Chabot, ben je vaak als ‘de zoon van’ gezien?

‘Daar wordt wel vaak naar gevraagd en dan zeg ik: ‘Ik ben inderdaad de zoon van mijn vader Bart én mijn moeder Yolanda Chabot.’ Ik ben hartstikke trots op mijn vader, dus ik zal het nooit ontkennen. Het is een voordeel geweest in de zin dat ik al op jonge leeftijd in studio’s kwam. Maar als ik als tafelheer bij DWDD zit, is dat niet omdat ik ‘de zoon van’ ben. Ik moet me uiteindelijk zelf bewijzen en als ik dat niet doe, word ik daar ook keihard op afgerekend.’

Klopt het dat jullie vroeger thuis geen Jeugdjournaal of Het journaal mochten kijken?

‘Ja, mijn ouders hebben er bewust voor gekozen ons nog even een wereld voor te schotelen waarin geen oorlog was. Als kind heb ik daardoor langer het gevoel gehad dat er wereldvrede was, dat vind ik heel mooi. Je kunt kinderen al jong vechtspellen laten spelen of Het journaal laten kijken, maar dan zie je meteen zo veel nare dingen; ik heb wat langer dat kwetsbare gehouden. We hebben wel een heel veelzijdige opvoeding gehad met verschillende soorten muziek en kunst. Mijn ouders lazen ons veel voor, mijn vader nam ons mee naar het theater en mijn moeder speelde harp. Het was een beetje all you can eat, we kregen van alles wat mee.’

 

 Het hele artikel lees je in VIVA 17-2019. Deze editie ligt vanaf 24 april in de winkel of kun je hieronder online bestellen.

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. Ook linken we je door naar magazine.nl, waar je de editie direct kunt bestellen. We hopen te kunnen rekenen op je begrip!

»BESTEL VIA BLENDLE | KLIK HIER «