Allard: ‘Een baas met zijn secretaresse: het was zo’n cliché’

Elke week geven we je een kijkje in iemands liefdesleven in VIVA’s rubriek ‘De status’.

Allard (41) voelt zich trots nu hij na een moeizame scheiding gelukkig is met een tweede leg.

Tekst Lydia van der Weide

“Na vier jaar is het nog steeds niet gewoon geworden dat Sabine bij mij hoort. Ik voel me nog net zo trots op haar als toen ik haar net veroverd had. Maar wel een heel stuk gelukkiger. Verliefd op haar worden was allesbehalve de bedoeling. Ik dacht dat ik een prima huwelijk had. We hadden twee dochtertjes die het goed deden, alles liep zoals het hoorde. Dat mijn toenmalige vrouw en ik niet veel meer deelden, had ik niet eens in de gaten. ‘Wij’ voelde als een vaststaand feit. Pas toen ik Sabine leerde kennen, ontdekte ik wat ik miste. Ik voerde weer eens een gesprek dat niet ging over de meiden, mijn schoonmoeder of wat we die avond zouden eten. Ze vroeg naar míj, wilde weten wat ik dacht en voelde. Soms was dat zo onwennig dat ik niet eens een antwoord kon verzinnen. Ik bleek een heel groot deel van mezelf ergens ver weg te hebben geparkeerd. En toen ik haar tong voor het eerst vurig in mijn mond voelde, besefte ik dat mijn sexleven al heel lang een voorspelbare herhaling van zetten was. Met Sabine spatte het ervan af, ik voelde me weer een jonge god.

Een baas met zijn secretaresse: het was zo’n cliché dat ik misselijk van mezelf werd. Dit moet stoppen, dacht ik dan ook vaak. Maar er bleek geen weg meer terug. Elke poging om haar los te laten liep spaak, ik was allesverterend verliefd. Twee vrienden die ervan wisten, zeiden dat verboden vruchten nu eenmaal het best smaken. En dat het leuke er echt wel vanaf zou zijn als ik het huis uitgegooid zou worden en ik mijn meiden niet meer dagelijks om me heen zou hebben. Dat laatste leek me inderdaad 
verschrikkelijk. Ondanks mijn verliefdheid waren de blije koppies van mijn dochters 
’s ochtends bij het ontbijt het belangrijkste in mijn leven.

Bijna een jaar heb ik getwijfeld en heb ik niet alleen mezelf, maar ook Sabine doodongelukkig gemaakt. Toen waren de leugens tussen mijn toenmalige vrouw en mij zo hoog opgelopen dat een toekomst er echt niet meer inzat. Ik ben met de billen bloot gegaan en werd bijna verpletterd door een lawine van boosheid en verdriet. Het ergst was dat ook mijn dochters, toen zeven en negen, woedend waren en een tijd niet bij me wilden komen. Er zijn een hoop tranen gevloeid in de armen van Sabine. Pas na anderhalf jaar kwam er rust.

Toch heb ik nooit spijt gehad. Want mijn liefde voor Sabine bleef. Wij matchen echt, op alle vlakken. Zij is het, heel simpel. Dat Sabine en ik ook graag kinderen wilden, is iets waar we het al heel snel over hadden gehad. Die droom is uitgekomen; sinds een halfjaar ben ik vader van een pracht van een zoon. Mijn meiden lopen met hem weg, heerlijk is dat. Ik ben zo trots op hen allemaal. En op Sabine. Zij is het beste wat mij kon overkomen, al is de weg naar ons geluk dan lang geweest.”

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 42. Abonnee worden of een losse editie van VIVA bestellen? Klik hieronder:

»Bestel VIVA online | Klik hier «