In bed met Stefano Keizers: ‘Ik ben een professionele bullshitter’ (uit het magazine)

Toen dat nog gewoon kon, dook Tatum met entertainment-
kunstenaar Stefano Keizers het bed in, in een poging hem te doorgronden. Is hij een gekkie? Een act? Of toch een genie? ‘Ik zeg altijd dat ik mezelf als hoertje zie.’

Je bent wel een raar jongetje, hé

Dat is een heel gemene vraag om te stellen. Ik kan daar geen antwoord op geven en het klinkt… pesterig. Wat is er raar aan mij?

Dood neervallen op het podium, 
je mondslijm in een fles bewaren, 
in een ochtendjas aanschuiven bij een talkshow…

Voor de mainstream televisiewereld zijn 
dat misschien rare dingen. Maar in de kunstwereld is dat de normaalste zaak van het universum.

In jouw theatervoorstelling Sorry baby laat je in de 28e minuut jouw piemel zien

Ja, in deze voorstelling heb ik alles gestopt wat ik zelf verschrikkelijk vind om te doen op het podium.

Het is een uitvoering van jouw anti-bucketlist?

Ja, letterlijk dat. Ik ben ervan uitgegaan dat mensen willen zien dat 
ik aan het lijden ben. Dat gevoel krijgt het publiek alleen maar mee als ze 
ook echt geloven dat ik daar niet voor mijn plezier iets aan het doen ben. 
Ik denk dat er weinig voorstellingen zijn die op deze manier tot stand 
zijn gekomen en met zo weinig motivatie worden uitgevoerd. Daar ben ik echt trots op: het is iets geworden wat mensen maar een keer in hun leven te zien krijgen.

Over je piemel gesproken ik heb 
begrepen dat je vorig jaar poseerde 
voor onze rubriek Anybody. Was dat ook een vorm van zelfkastijding?

Nou, ik kreeg voor het eerst in mijn leven een heel groot interview in VIVA, dat vond ik toch een soort mijlpaal. In een interview moet ik mezelf zo veel mogelijk blootgeven, dus ik dacht: voor het geval ik niet helemaal eerlijk ben, ga ik mezelf in dezelfde VIVA echt zo eerlijk mogelijk presenteren. Ik vond het ook een heel mooi idee dat mensen het niet door hebben gehad. Mijn eigen moeder weet het bijvoorbeeld ook niet. Ze had het magazine thuis, heeft mijn interview gelezen en is er gewoon langs gebladerd.

Maar nu weet iedereen het.

Ja inderdaad, het was een van mijn leukste geheimpjes…

Hoe is het om te poseren voor Anybody?

O! Ik wil iedereen aanraden het ook een keer te doen, maar het is verschrikkelijk ongemakkelijk! Je staat daar in een ruimte met de interviewer en de fotograaf: allebei jonge vrouwen. En dan moet je je daar gaan uitkleden. Tijdens het poseren dacht ik steeds: straks heb ik een pluisje op mijn eikel zitten 
ofzo, of misschien zit 
het niet goed in de plooi. Het voelde alsof zich 
daar beneden een ramp aan het voltrekken was, maar ik durfde niet naar beneden te kijken, want dan zouden zij denken 
dat ik daarmee bezig was.

Haha! Ging je er van tevoren ook een beetje aanzitten, zodat ie wat groter werd?

Nee, maar dat had ik misschien wel moeten doen. Dat is sowieso een van mijn negatieve eigenschappen: ik verkoop mezelf heel slecht.

Wat voor piemel heb je dan?

Ik denk dat ik een gemiddeld tot kleine 
lul heb, maar ik heb een bloedlul en hij is vrij breed.

Tekst Tatum Dagelet Foto’s Maaike van Haaster
Met dank aan Hotel de Hallen, Amsterdam

Dit verhaal komt uit VIVA-2020-19. Dit nummer ligt t/m 12 mei in de winkel of kun je hier online bestellen.

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar onze magazine-shop om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je alle edities van VIVA ook los kunt bestellen. We hopen te kunnen rekenen op je begrip!