Een van mijn favoriete moeder-dochtermomenten is als dochterlief thuiskomt na een avond stappen. Dan drinken we midden in de nacht een kopje thee en vertelt ze in geuren en kleuren wat ze allemaal heeft meegemaakt.
Vanavond is ze met een vriendin mee op date geweest. Als een soort ‘wingwoman’. Wel zo veilig voor vriendin en de date in kwestie had ook een vriend meegenomen. Vriendin en date vertrokken op enig moment naar buiten voor een sigarettenwandeling. “Denk je dat ze aan het zoenen zijn?” vroeg vriend aan dochter. “Kweenie,” had dochter verveeld geantwoord, want vriend was nou niet bepaald haar idee van een leuke avond uit. “Zou jij mij zoenen als dit onze eerste date was?”
“Wat denk je wel niet van mij? Dat ik zo makkelijk ben, ofzo?” Verontwaardigd had dochter haar telefoon gepakt om vriendin te appen dat de avond wat haar betreft ten einde was. Ze wilde naar huis.
Ik gniffel terwijl ik naar haar luister. Mijn dochter is preuts. Geen idee van wie ze dat heeft. Niet van mij, that’s for sure.
Wat is het tegenovergestelde van preuts eigenlijk? Een googlerondje levert woorden als baldadig, onbevangen en schaamteloos op. Ik kan me er niet helemaal in vinden.
Natuurlijk ken ik schaamte. Wie de schaamte voorbij is, is namelijk vaak ook het fatsoen voorbij. Onbevangen ben ik al sinds mijn vroege puberteit niet meer en baldadig vind ik toch meer bij jongetjes van 11 jaar passen die al belletje trekkend door de wijk banjeren.
Maar goed. Preuts. Ik ben het niet. Volgens mijn dochter in ieder geval te weinig.
Ze meldt het me terwijl we door oude fotoboeken bladeren. Van een vakantie naar Curaçao toen zij nog niet geboren was. Met haar grote broer op de arm poseer ik op een verlaten strand met m’n voeten in het azuurblauwe water. De melancholie raast door m’n lijf. Vertederd kijk ik naar het meisje van 21 met een baby.
Mijn dochter kijkt naar dezelfde foto en komt tot hele andere conclusies.
“Jij bent echt zo’n type zonder schaamte, hè?”
“Hoezo?”
“Nou, je hebt niet eens een bovenstukje aan!”
En inderdaad. Aan mijn lijf niets dan een minimaal stukje lycra. In fluorescerend oranje, met een groen biesje. Tja, mode is tenslotte niets anders dan het herhalen van trends.
“Hoe kun je zo halfnaakt over een strand rondrennen, mam?”
“Dat deden we toen allemaal. Heerlijk.’
“Ik zou dat dus nooit doen,” zegt dochterlief stellig.
“Dat doen nette meisjes niet. Die laten iets te raden over. Die zoenen niet op een eerste date. Die zijn niet zo easy.”
My god, ik ben een sletje volgens de maatstaven van mijn eigen kind.
Ik heb zo vaak gezoend met iemand van wie ik alleen de voornaam kende, ik loop in winkels altijd halfnaakt het pashokje in en uit en als het effe kan, neem ik bij een dagje thuiswerken niet eens de moeite me na het douchen aan te kleden. Niets schrijft zo lekker als een blote kont, tenslotte.
Televisie- en radiopresentatrice Sylvana Simons observeert en schrijft daarover wekelijks een column in VIVA. Je kunt het blad hier online bestellen.
Delen